หมอดูสาวพลิกชะตา

ข้าลืมตาตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ พลันเห็นเงาร่างเล็กจิ๋วนั่งแกว่งขาอยู่ปลายเตียง ดวงตากลมโตของเขาจ้องมองข้าอย่างสนอกสนใจ

 ข้าสะดุ้งเฮือก เผลอร้องเสียงหลง

 "อ๊า—!"

 แต่ยังไม่ทันจบเสียง ข้าก็รีบยกมือขึ้นอุดปากตนเองแน่น

 「ข้า...ลืมไปเสียสนิท ว่าตนเองถูกผงขี้หมาวิเศษของแม่นางเสี่ยวเหมยเข้าให้แล้ว」

 ผีเด็กผู้หญิงในชุดกระโปรงขาวเอียงคอ มองข้าด้วยแววตาใสซื่อ

 "ท่านตกใจอะไรหรือ" เธอถามเสียงแผ่ว

 ข้าหลุบตาลง พยายามกลั้นลมหายใจ

 「ข้าต้องทำใจให้ชินกับสิ่งเหล่านี้ให้ได้...แต่เหตุใดจึงยังตกใจทุกครั้งที่เห็น」

 ข้าขยับตัวอย่างระมัดระวัง พยายามไม่แสดงพิรุธใด ๆ แม้ในใจจะยังเต้นระรัว

 เสียงคนรับใช้ดังขึ้นจากหน้าประตู

 "ท่านตื่นแล้วหรือ"

 ข้าหลุบตาลงเล็กน้อย

 "อืม ข้าตื่นแล้ว"

 ข้าลุกขึ้นช้า ๆ เด็กน้อยที่ปลายเตียงหัวเราะคิกคัก ก่อนจะหายวับไปกับสายลม

 「ข้าคงต้องชินกับสิ่งเหล่านี้ให้ได้」

เมื่อข้าเดินเข้าสู่โถงรับประทานอาหาร กลิ่นหอมของข้าวต้มลอยมาแตะจมูก ข้านั่งลงอย่างสงบ แต่แล้วก็เห็นเงาร่างโปร่งใสของวิญญาณตัวจิ๋วปีนขึ้นไปบนโต๊ะ หยิบตะเกียบเล่นอย่างสนุกสนาน

 "ท่านอิ่มแล้วหรือ" ผีเด็กผู้ชายในชุดเอี้ยมแดงคุยกับข้า ข้าพยายามไม่สนใจ แต่เผลอยิ้มออกมา

 "ท่านดูอารมณ์ดีนัก" คนรับใช้กล่าว

 ข้ายิ้มบางเบา

 "เพียงแต่วันนี้อากาศดี"

 「หากข้าหัวเราะออกมา คนคงคิดว่าข้าสติไม่ดีเป็นแน่」

 ข้าหลุบตาลง พยายามตั้งใจทานอาหาร ทว่าเสียงหัวเราะแผ่วเบาของวิญญาณยังคงดังอยู่ข้างหู

 "ข้าวต้มนี้จืดไปหน่อย" ผีเด็กผู้หญิงในชุดกระโปรงขาวบ่นเบา ๆ ข้ากลั้นหัวเราะไว้ในใจ

วันนี้โต๊ะอาหารดูเงียบเหงากว่าทุกวัน เสี่ยวเหมยมักจะมานั่งข้างข้าเสมอ แต่เช้านี้กลับไร้เงานาง

 ท่านพ่อยังคงป่วย ต้องให้คนยกอาหารไปให้ที่ห้องนอน

 แม่เลี้ยงของข้าหันไปถามสาวใช้

 "แม่นางเสี่ยวเหมยเล่า เหตุใดจึงไม่มาร่วมโต๊ะ"

 สาวใช้ก้มศีรษะตอบ

 "วันนี้แม่นางเสี่ยวเหมยแจ้งว่ารู้สึกไม่สบาย ขอพักผ่อนเจ้าค่ะ"

 ข้าหลุบตาลง

 「คงเป็นเพราะละอองน้ำที่ลานน้ำตกเมื่อวาน นางจึงป่วยกระมัง」

 แม่เลี้ยงพยักหน้าเบา ๆ ก่อนหันไปสั่ง

 "จัดสำรับอาหารไปให้แม่นางเสี่ยวเหมยที่เรือนพักด้วย"

 สาวใช้รับคำแล้วรีบออกไปจัดการ

ข้านั่งเงียบ ๆ มองข้าวต้มในถ้วย

 「ถ้ามีโอกาสข้าจะไปเยี่ยมนางที่เรือนของนาง」

หลังอาหารเช้า ข้าเดินเล่นในสวน หวังให้จิตใจสงบลงบ้าง ทว่าเหล่าวิญญาณตัวน้อยกลับวิ่งวนรอบข้า บางตนแกล้งดึงชายเสื้อ บางตนทำท่าตลก

 "ท่าน ท่าน! ดูข้ากระโดดได้สูงหรือไม่" ผีเด็กผู้ชายในชุดเอี้ยมแดงกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างขา

 ข้ากลั้นหัวเราะไว้ในใจ

 "ท่านจะเด็ดดอกไม้นั้นหรือ" คนรับใช้ถาม

 ข้าหลุบตาลง

 "ข้าเพียงเห็นว่ามันงดงามดี"

 「หากข้าเอ่ยว่ามีวิญญาณแอบซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ คงไม่มีผู้ใดเชื่อ」

 ข้ายิ้มบางเบาให้กับคนรับใช้ที่ยืนมองอย่างสงสัย

 "ดอกไม้นี้หอมมาก ท่านลองดมสิ" ผีเด็กผู้หญิงในชุดกระโปรงขาวยื่นดอกไม้โปร่งใสมาให้ ข้ารับไว้ในใจ

เมื่อเข้าสู่ห้องหนังสือ ข้าหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่าน วิญญาณเด็กปีนขึ้นไปบนชั้นหนังสือแล้วผลักหนังสือเล่มหนึ่งตกลงมา

 "ท่าน ท่าน! หนังสือเล่มนี้มีภาพสวย" ผีเด็กผู้ชายในชุดเอี้ยมแดงชี้ไปที่หนังสือที่ตก

 ข้าสะดุ้งเล็กน้อย รีบลุกไปเก็บ

 "ท่านคุยกับหนังสือหรือ" คนรับใช้ถาม

 ข้าหลุบตาลง

 "ข้าเพียงคิดถึงเรื่องราวในเล่มนี้"

 「ข้าคงต้องระวังท่าทีให้มากกว่านี้」

เสียงซุบซิบของคนรับใช้ดังแว่วมา

 "คุณชายดูแปลกไปนัก"

 "สองวันมานี่ก็เหมือนจะพูดกับอากาศบ่อยขึ้น"

 ข้ายิ้มบางเบา เดินผ่านพวกเขาอย่างเงียบงัน

 「ข้าไม่อาจบอกความจริงแก่ใครได้」

 ข้าสูดลมหายใจลึก ๆ พยายามไม่ใส่ใจถ้อยคำเหล่านั้น

เมื่อกลับเข้าห้องส่วนตัว ข้านั่งลงอย่างเหนื่อยล้า วิญญาณเด็ก ๆ โผล่มานั่งล้อมรอบข้า บางตนปีนขึ้นตัก บางตนหัวเราะคิกคัก

 "ท่าน ท่าน! วันนี้ข้าเล่นซ่อนแอบชนะด้วย" ผีเด็กผู้ชายในชุดเอี้ยมแดงยิ้มกว้าง

 "ข้าก็อยากเล่นกับท่านอีก" ผีเด็กผู้หญิงในชุดกระโปรงขาวพูดเสียงใส

 ข้ายิ้มอ่อนโยน ลูบศีรษะพวกเขาเบา ๆ

 "วันนี้ซนกันมากนัก"

 วิญญาณเด็กหัวเราะเสียงใส

 ข้าหลุบตาลง

 「แม้จะวุ่นวายไปบ้าง แต่ข้าก็ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป」

 ข้าปล่อยใจให้ไหลไปกับเสียงหัวเราะของเหล่าวิญญาณ ความอบอุ่นแผ่ซ่านในอก

 「หากโลกนี้จะมีเพียงข้ากับพวกเจ้า ก็คงไม่เลวร้ายเท่าไรนัก」

ข้ายิ้มบางเบา มองดูเหล่าวิญญาณที่รายล้อม