ตำนานผู้วิเศษ

เหนือท้องฟ้าของดินแดนอันหนาวเหน็บ หมู่มวลเมฆก็ม้วนหมุนเป็นเกลียวคลื่นรูปก้นหอยลอย เห็นเป็นตาพายุ แต่สิ่งนี้ไม่มีทางเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากธรรมชาติ

นั่นเพราะในใจกลางมวลเมฆนั้นมีวงเวทย์สีฟ้าขนาดใหญ่ลอยอยู่ อักขระรูนรอบวงเวทย์ให้ความรู้สึกลึกล้ำและบรรพกาลสุดหยั่ง ราวกับว่านี่คือสิ่งต้องห้าม เป็นอาถรรพ์ที่คนธรรมดาไม่อาจจะแตะต้องได้

"นั่นอะไรนะ..." เหอหมิ่นนักรบอาวุโสร่างหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นเบื้องสูงมองท้องฟ้า มันจำต้องหยุดวิ่งเข้าปะทะ เมื่อได้พบเห็นอำนาจยิ่งใหญ่นี้

และเมื่อนักรบอาวุโสเหอหมิ่นมอง นักรบคนอื่นๆ จากคณะของป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวก็ต่างหันมอง

และไม่ใช่แค่พวกเขา กองทหารจากอาณาจักรที่เริ่มเกณฑ์คนและวิ่งเข้าไป หวังสังหารพวกสวะที่เป็นต้นเหตุของหายนะแห่งความตาย ที่กลับมีชีวิตก็เช่นเดียวกัน หมียักษ์น้อยใหญ่หยุดวิ่ง เท้าหลายคนไม่กล้าจะก้าวขา

นั่นเพราะเบื้องสูง ไอ้ธาตุแห่งความหนาวเย็นกำลังก่อตัวรวมกัน กลายเป็นก้อนน้ำแข็งที่ใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ ขึ้นเรื่อยๆ มันใหญ่จน... ผู้คนหวาดกลัว

"!!!หยุดได้แล้วโว๊ย... พอแล้ว พอได้แล้ว" จางเซินสี่แผดเสียงอย่างสั่นกลัว "เจ้าไม่เห็นรึ หากพวกเราไม่หยุดสู้กัน พวกเราทั้งสองจะตายไปด้วยกัน" คนตาบอดย่อมมองไม่เห็น แต่จางเซินสี่มันไม่ได้ตาบอด ดังนั้นมันย่อมมองเห็น

ก้อนน้ำแข็งขนาดเท่ากับขุนเขาลูกใหญ่ๆ สิ่งนี้น่ากลัวเกินไป หากมันตกลงมาตรงนี้ในสนามรบ จะไม่มีใครรอดแน่นอน

และในไม่ช้า ทุกคนก็ต้องหายใจเข้าลึกๆ เมื่อพวกเขาพบว่า ก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่กำลังจะตกลงมาจากท้องฟ้าแล้ว

เส้นแสงสีฟ้าขนาดยักษ์ทอประกายจากการเสียดสีของชั้นบรรยากาศ มันดูสวยงาม แต่... สำหรับเหล่าทหารและนักรบกล้าที่รู้ว่า มันกำลังจะพุ่งมาที่ไหน สิ่งนี้น่าหวาดกลัวพอๆ กับยมทูต

ทุกคนคิดจะวิ่งหนี

แต่ไอ้บัดซบตรงหน้าจางเซินสี่กับยังคิดเอาแต่จะฆ่ามัน นี่ไอ้บัดซบนี่ไม่มีตาหรือไง แต่เมื่อจางเซินสี่มองไปที่ใบหน้าของเจียตัวดีๆ มันก็พบว่า รอบดวงตาของเจียตัวแดงก่ำและดูช้ำเลือด นอกจากนั้นมันยังหลับตา

จางเซินสี่สบถด่าตัวเองในใจ 'มารดาเอ็งเถอะไอ้เจ้าบ้านี่มัน!!! ตาบอดดดดดดดด'

...

แต่ดูท่าจะช้าเกินไปสำหรับการวิ่งหนี

ในที่สุด

!!!ตูม

ก้อนน้ำแข็งขนาดยักษ์ตกสู่พื้น มันกระแทกแรงจนแผ่นดินสั่นไหว โชคดีที่มันไม่ได้ตกลงบนสนามรบโดยตรง แต่ตกลงไปที่ด้านข้างระยะไกลพอสมควร จุดตกอยู่ระหว่างกองทัพของอาณาจักรและเหล่าโจรชั่วช้า

แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อก้อนอภิมหาโคตะระน้ำแข็งยักษ์ตกลงมาถึงพื้น มันก็ก่อให้เกิดแผ่นดินสั่นไหวแรง พร้อมคลื่นลมกรรโชก ก่อนเกิดเป็นคลื่นหิมะยักษ์ไหลกระแทกไปรอบด้านจุดตก

หิมะขาวโพลนคล้ายจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

ทำสนามรบต้องหยุดนิ่ง ผู้คนมากมายจมอยู่ภายใต้กองหิมะยักษ์ในทันที

และในขณะนั้นเอง... เสียงสตรีที่ราวกับเสียงสวรรค์ดังก้องกังวาน "จงหยุด" คำพูดเรียบง่ายแต่ทำให้ทุกสั่นสะท้าน

เพียงได้ยินเสียงก็ราวกับมีนางเทพีมาขับขานที่ข้างหู เสียงนี้ไพเราะจนสามารถจินตนาการไปถึงเจ้าของเสียงได้ว่าจะรูปโฉมงามขนาดไหน

รอบบริเวณ ไม่ว่าจะผู้ใด ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน แม้จะถูกทับถมไปด้วยกองหิมะ แต่พวกเขาก็จะได้ยินเสียงที่ราวกับเทพีมากระซิบข้างหูใกล้ๆ นี่ทุกคน

ร่างของเซี่ยซีหานขนลุกเกรียว เสียงของหญิงสาวที่ราวกับเป็นน้ำทิพรดต้นไม้ในสวนป่า ทำใจมันล่องลอยและเบิกบานถึงที่สุด เพียงแค่ได้ยินเสียงเสนาะหูนี้ ก็คล้ายอยากได้เห็นโฉมของยอดสตรีเสียงสวรรค์นี่สักครั้ง จนมันถึงกับคิดไป ในฐานะคนข้ามมิติ

'ใช่แล้ว... เวลาแบบนี้ เสียงแบบนี้ ในฐานะผู้ข้ามมิติ หากข้าคือพระเอก นี่ก็คง... ได้เวลาเปิดตัวนางเอก' ราวกับมีไฟในใจลุกโชน เซี่ยซีหานระเบิดพลังโอน่าของตัวเอง แมกไม้ทิ่มแทงรอบตัวมันที่มืดมิดเพราะหิมะทับ

ก่อนจะเปิดช่องเห็นแสงสว่าง เซี่ยซีหานรีบปีนป่ายขึ้น

ตอนนี้ในใจมันได้แต่คิด 'ใช่แล้วเวลานี่คือเวลาที่นางเอกในชีวิตจริงของข้าจะเปิดตัว 32 ปีที่มีชีวิตในโลกก่อน และบวกกับ 4 ปีที่มีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ ใช่แล้วนางเอก นางเอกที่จะเป็นแรงผลักดันให้พระเอกเช่นข้า ตื่นรู้และต่อสู้เพื่อนาง นางกำลังจะปรากฏตัวแล้วสินะ'

เซี่ยซีหานหันตัวรอบ ตอนนี้ทุกที่เป็นที่โล่งราบขาว ทิศเหนือมีภูเขาน้ำแข็งลูกใหม่ปรากฏ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่าสนใจ

สุดลูกหูลูกตา เซี่ยซีหานเห็นหมียักษ์ตัวหนึ่งที่มีกระโจมสีแดงเลือดหมูอยู่บนหลัง หากมันมีสัญชาตญาณของพระเอก มันก็สามารถบอกกับตัวเองได้เลยว่า นางเอกของมันต้องอยู่บนกระโจมนั้น

ราวกับว่ามีใจสื่อถึงใจ

หน้ากระโจมบนหลังของหมียักษ์ เซี่ยซีหานเห็นมวลธาตุแห่งความหนาวเหน็บสีฟ้า ไหลก่อนตัวมารวมกันก่อนจะกลายเป็นคล้ายรถลาก ด้านหน้าปรากฏวิหคสีใสที่ราวกับทำมาจากแก้ว จากนั้นด้วยความที่ใกล้มาก เซี่ยซีหานเห็นสตรีในอาภรณ์สีขาวที่ประดับประดาไปด้วยอัญมณีล้ำค่า

ชุดสีขาวนั้นมีลวดลายของสีทองตัดอยู่ทั่วตัว แต่น่าเสียดายที่ระยะไกลเกินไป เซี่ยซีหานจึงไม่อาจจะรู้ได้ว่า สตรีที่เดินขึ้นรถลากนั้นงดงามขนาดไหน

มันเห็นเพียงมีสตรีสองและอีกหนึ่งที่น่าจะเป็นเด็กชาย

รถรากที่มีวิหคที่เกิดจากผลึกน้ำแข็ง มันบินมาตรงที่ที่เซี่ยซีหานอยู่!!!

ในระหว่างนั้นเจียตัว เหอหมิ่นและนักรบคนอื่นๆ ก็เริ่มขุดตัวเองขึ้นจากพื้นหิมะหนาได้แล้ว เจียตัวพ่นหิมะออกจากปากและปีนขึ้นมาจากหลุมขุด เจียตัวดูเหนื่อยอ่อนมาก แขนขาเจียตัวสั่นเทา พลังในตัวของเจียตัวได้ถูกแผดเผาไปจนหมดแล้ว แต่เขาก็ยังไม่อาจจะฆ่านักรบสี่ดาบได้สำเร็จ

นั่นก็ช่วยไม่ได้เจียตัวกำศึกติดๆ กันหลายวัน อาหารที่กินก็ไม่ได้มากมาย และมีอาการบาดเจ็บสะสม พลังโอน่าและพลังชีวิตในตัวจึงต่ำกว่าที่ความจะเป็น เจียตัวเดินมาทางเซี่ยซีหาน ด้วยสัญชาตญาณ

"ซีหานเจ้าเป็นอะไรหรือไม่"

"ไม่ท่านลุง" เซี่ยซีหานรีบวิ่งไปหาเจียตัวที่ดูอาการไม่ดี สำหรับมันเจียตัวสำคัญกว่าการเปิดตัวนางเอก มันยังมีจิตสำนึก

"เจียตัวเจ้าเป็นอะไรหรือไม่" เหอหมิ่นนักรบอาวุโสวิ่งมา สายตามันมองที่เจียตัวอย่างเป็นห่วง

"ไม่" เจียตัวพูดพร้อมส่ายหน้า คนของคณะป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวเดินเกาะกุมกัน

และในเวลาเดียวกัน คนของอาณาจักรก็ขึ้นมาจากพื้นหิมะได้เช่นกัน ทุกคนค่อยๆ เดินมาทางเจียตัว เซี่ยซีหานและคณะอย่างช้าๆ แต่ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรมาก นั่นเพราะ...

ตอนนี้ด้านบนรถเลื่อนที่ถูกลากโดยวิหคผลึกน้ำแข็ง ได้บินลอยตัวมาจอดเหนือศีรษะทุกคนแล้ว

เสียงสตรีที่ราวกับเทพีกระซิบดัง

"จงบอกข้าว่า เกิดอะไรขึ้น"

ครู่หนึ่งเซี่ยซีหานคล้ายลืมว่า เจียตัวพ่อของมันอยู่ข้างๆ มันมองขึ้นไปบนฟ้าที่รถเลื่อนหิมะจอดอยู่กลางอากาศ มันละล่องขึ้นลงเบาๆ คล้ายเป็นสถานะรักษาระดับเพดานการบิน ด้านหน้ารถเลื่อนหิมะมีวิหคผลึกน้ำแข็ง

และในที่สุดเซี่ยซีหานมันก็ได้เห็น!!!

'ตื่นเต้นตื่นเต้น' เซี่ยซีหานคิดพร้อมรอยยิ้มที่ไม่อาจปกปิด มันจำต้องเอามือบังสายตาบางส่วนไว้ แดดเวลาเที่ยงมันช่างสู้สายตา ร่างสตรีนางหนึ่งสะท้อนเป็นเงาดำ ด้วยด้านหลังของนางคือดวงอาทิตย์

นางจะสวยแจ่มขนาดไหนกัน เซี่ยซีหานได้แต่คิดในใจ

นี่จะใช่การเปิดตัวนางเอกในฝันของเซี่ยซีหานมันรึเปล่า

ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ เสียงหัวใจของเซี่ยซีหานเต้นดังระส่ำไม่หยุด