เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

เนื่องจากเมื่อวานออกแรงไปมาก วันนี้ตื่นขึ้นมาภามจึงรู้สึกปวดตามเนื้อตัวไปหมด แต่ถึงแม้จะปวดเมื่อยมากแค่ไหน เมื่อนึกถึงภารกิจที่ต้องทำในวันนี้ กลิ่นเงินที่ลอยมา ก็ทำให้ภามตาลุกวาว รีบเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียง ตรงไปล้างหน้าแปรงฟันทันที “อรุณสวัสดิ์” ภามกล่าวทักทายทุกคน“อรุณสวัสดิ์ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทุกคนตอบกลับมาอย่างพร้อมเพรียง พร้อมกับส่งยิ้มมาให้“น้าอลันวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง ปวดเมื่อยตามตัวหรือไม่” หลังจากทักทายทุกคนแล้ว ภามก็นั่งลงในตำแหน่งประจำของโต๊ะอาหาร และหันไปพูดคุยกับอลัน“นิดหน่อยขอรับ ไม่ได้มากมายอะไร ข้าชินแล้ว ขอบคุณท่านภามที่เป็นห่วง” อลันตอบ พร้อมกับค้อมศีรษะขอบคุณ ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันต่อ เมมี่ก็ยกอาหารมาวางตรงหน้าทุกคน บทสนทนา และเสียงพูดคุยบนโต๊ะอาหารจึงเงียบลงชั่วคราว หลังมื้ออาหาร ทุกคนช่วยกันเก็บล้างทำความสะอาดห้องครัวจนเรียบร้อย แล้วจึงออกมารวมตัวกันที่หน้าบ้าน ตามที่ภามบอกไว้หลังกินข้าวเสร็จ “วันนี้เราจะทำอะไรกันหรือขอรับ” อามินถามขึ้นอย่างกระตือรือร้น“วันนี้เราจะต้องช่วยกันเก็บมันฝรั่งกับข้าวโพด” ภามบอกพร้อมกับชี้ไปที่แปลงมันฝรั่ง และแปลงข้าวโพด“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทุกคนตอบรับอย่างพร้อมเพรียง“เดี๋ยว! อย่าเพิ่งไป ช่วยกันเก็บมันฝรั่งมาสัก 1,000 หัวก่อน วันนี้ข้าจะเอารวมกับผลผลิตรอบก่อน กับผลไม้ที่เหลือไปขายในเมือง” ภามอธิบายเพิ่ม“ท่านภามจะเข้าเมืองหรือขอรับ” อามินถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“ใช่แล้ว พวกเจ้ามีใครอยากได้อะไรจากในเมืองหรือไม่”“...ไม่มีขอรับ/เจ้าค่ะ” หลังจากทุกคนมองหน้ากัน ก็หันมาตอบ พร้อมกับส่ายหัวเป็นการยืนยัน ในเมื่อไม่มีใครต้องการของอะไรจากในเมืองเป็นพิเศษ หลังจากสั่งงานเรียบร้อยแล้ว ภามจึงให้ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่ ภามปล่อยให้อลัน เมมี่ และเด็กๆ ช่วยกันขุดมันฝรั่งขึ้นมาให้ได้ 1,000 หัว ส่วนเขาก็ไปยกผักกาดขาว กะหล่ำปลี แครอท มันฝรั่ง ที่เก็บมาเมื่อสองวันก่อนจากในห้องเย็นใต้ดินหลังบ้าน มาเตรียมไว้ที่เกวียนรถม้า จากนั้นกลับไปหยิบผลไม้ที่เก็บมาจากในป่า ออกมาด้วย 100 ผล ส่วนที่เหลืออีกเล็กน้อยเก็บไว้ที่เดิม เผื่อไว้ใช้กินกันในบ้าน ตอนนี้ด้านบนรถม้ามีก้อนแร่ต่างๆ ที่เก็บมาได้จากถ้ำเมื่อวานวางอยู่มุมหนึ่ง มีผักกาดขาว กะหล่ำปลี แครอท มันฝรั่ง อย่างละกระสอบวางอยู่อีกมุมหนึ่ง ภามสำรวจความเรียบร้อยซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะจับเจ้าดำ เจ้าขาวมาเทียมที่เกวียน และขับบังคับทิศทางไปจอดไว้ใกล้ๆ แปลงมันฝรั่งที่ทุกคนกำลังขุดกันอยู่ “ขุดได้เท่าไหร่กันแล้ว” ภามเอ่ยถาม หลังจากกระโดดลงจากเกวียนรถม้า“ใกล้จะครบ 1,000 หัวแล้วขอรับ” อลันหันมาตอบภามพยักหน้ารับรู้ และแบกกระสอบที่ใส่มันฝรั่งไว้จนเต็มแล้วขึ้นไปวางไว้บนเกวียน หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็ขุดมันฝรั่งขึ้นมาครบตามเป้าหมาย ภามสั่งงานให้ทุกคนช่วยกันขุดมันฝรั่งที่เหลืออีก 2,000 หัว และข้าวโพดอีก 1,000 ต้น ซึ่งการเก็บเกี่ยวข้าวโพดแตกต่างจากการเก็บมันฝรั่งอยู่เล็กน้อย เนื่องจากข้าวโพด 1 ต้น มีผลทั้งหมด 3 ฝัก ภามจึงให้ทุกคนตัดผักออกจากต้นให้เรียบร้อยด้วย เมื่อยกผลผลิตที่ต้องการขึ้นไปไว้บนเกวียนจนครบแล้ว ภามเดินตรวจสอบผลผลิต และความเรียบร้อยรอบๆ เกวียนอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าไม่ลืมอะไรแล้ว จึงกระโดดขึ้นเกวียน จับบังเหียน เตรียมบังคับม้าให้ตรงเข้าไปไปทางด้านหน้า “เดินทางปลอดภัยนะขอรับ/เจ้าคะ” อลันและเมมี่กล่าว ก่อนภามจะขยับบังเหียน“ได้ เจอกันเย็นนี้” ภามหันมาบอกยิ้มๆ ก่อนจะดึงบังเหียนเบาๆ เป็นสัญญาณให้เจ้าดำ และเจ้าขาวก้าวเดินไปข้างหน้า ภามบังคับเกวียนรถม้าของเขาเข้าไปในป่า ผ่านป่าลึกที่มักพบเจ้ามอนสเตอร์ตัวร้าย แต่ครั้งนี้กลับแปลกประหลาดที่มันไม่ยอมออกมาหาเรื่องเขา ทั้งๆ ที่เขาจงใจจอดเกวียนรอประมือกับมันแล้วแท้‘ไม่เป็นไร เช่นนั้นไว้ตอนเย็น หากเวลาเหลือค่อยแวะอีกครั้งก็แล้วกัน’ ภามคิด ก่อนจะบังเกวียนผ่านบริเวณจุดลึกสุดของป่านี้ไป ภามเดินทางผ่านป่า ออกมาบนเส้นทางที่ชาวบ้านใช้เดินทาง จากนั้นบังคับรถม้าไปตามทางนั้นเรื่อยๆ แวะพักม้าที่ริมธารน้ำที่เดิม ก่อนจะเดินทางต่อ ใช้เวลาไปไม่ต่างจากรอบที่แล้วที่เข้าเมืองมากนัก แล้วกำแพงเมืองก็ปรากฏขึ้นในสายตาตรงหน้า “หยุดก่อน เจ้ามาจากที่ใด และเข้าเมืองไปด้วยเหตุอันใด” นายทหารเฝ้าประตูเมืองคนหนึ่งกล่าว พร้อมกับยื่นทวนในมือออกมาขวางทางรถม้าไว้ ในขณะที่นายทหารอีกสองสามคนที่เหลือเดินไปสำรวจรอบๆ เกวียนของเขา“ข้ามาจากภูเขาแม็กซิมัส เอาผลผลิตมาขายในเมืองขอรับ” ภามชี้แจ้ง“ไม่มีของน่าสงสัย หรือของต้องห้าม ให้ผ่านได้” นายทหารที่ยืนอยู่ด้านข้างเกวียนตะโกนแจ้ง“ภาษีค่าผ่านทางพ่อค้า 50 เหรียญทองแดง” นายทหารที่ยื่นทวนอยู่หน้ารถม้ากล่าว ภามนับเหรียญทองแดงในถุงผ้า พบว่ามีเหรียญทองแดงอยู่เพียงแค่ 20 เหรียญ จึงเปลี่ยนเป็นหยิบเหรียญเงิน 1 เหรียญออกมายื่นให้นายทหารตรงหน้า พลางนึกเสียดาย หากเป็นไซมอนอยู่เวรเฝ้าประตู ไม่แน่ว่ารอบนี้เขาอาจจะได้จ่ายเงินเพียงแค่ 10 เหรียญทองแดง เหมือนรอบที่แล้วก็ได้ หลังจากรับเงินทอนมา 50 เหรียญทองแดง ภามก็เก็บเงินเข้าถุงเหรียญ ก่อนจะบังคับเกวียนรถม้าของเขาผ่านประตูเมืองเข้าไปด้านใน ภามเงยหน้ามองดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า คาดว่าตอนนี้น่าจะเป็นช่วงเวลาเที่ยงพอดี เขาจึงตัดสินใจเบนหัวเกวียนรถม้าของเขา มุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางโรงแรมของไซมอน ตั้งใจจะแวะเข้าไปทานอาหารกลางวันก่อน แล้วค่อยเดินทางไปสมาคมการค้าต่อภามนำเจ้าดำ เจ้าขาวไปจอดไว้ที่คอกสัตว์ด้านข้างโรงแรม ก่อนจะเดินเข้าไปในโรงแรม และทันทีที่ก้าวผ่านประตูเข้าไปในห้องโถงด้านหน้าโรงแรม ก็พบกับนาเดียกำลังก้มๆ เงยๆ จดอะไรบางอย่างอยู่ข้างโต๊ะสูงที่เหมือนเคาน์เตอร์ ซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างประตู ก๊อกๆๆ“...น้านาเดียเป็นอย่างไรบ้าง ไม่เจอกันนานเลยนะขอรับ” ภามเอ่ยทักทาย พร้อมกับใช้มือเคาะโต๊ะตรงหน้าเบาๆ“อ้าว ท่านภาม ข้าสบายดี ท่านเล่า เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” นาเดียเงยหน้าขึ้นมาเห็นภามก็เอ่ยทักทายอย่างยิ้มแย้ม“สบายดีขอรับ” ภามตอบพร้อมกับส่งยิ้มน้อยๆ คืนกลับไป“เชิญท่านภามนั่งก่อน วันนี้ท่านจะมาค้างคืนหรือไม่” นาเดียผายมือเชิญภามนั่งลงที่ชุดโต๊ะที่ว่างอยู่ ไม่ห่างจากโต๊ะเคาน์เตอร์มากนัก“ข้าแวะมาหาอะไรทานเฉยๆ น่ะ แล้วน้าไซมอนอยู่หรือไม่”“อยู่ในครัวเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าไปบอกให้ว่าท่านภามแวะมา ว่าแต่ท่านอยากทานอะไรเจ้าคะ”“อืม.. รบกวนน้านาเดียเลือกเมนูให้เลย จัดมาสักสองอย่างก็พอ” ภามตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสบายๆ“เจ้าค่ะ” นาเดียรับคำ พร้อมกับเดินไปทางห้องครัวด้านหลังห้องโถง ระหว่างรออาหาร ภามมองไปรอบๆ ผ่านมาสองสัปดาห์ได้แล้ว หลังจากที่เขาพักที่นี่ครั้งล่าสุด โรงแรมไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ที่ต่างไปคงเป็นแค่จำนวนคนที่เพิ่มมากขึ้นเล็กน้อย อาจเป็นเพราะเป็นช่วงเวลากลางวันพอดี นอกเหนือจากคนที่พักในโรงแรม จึงมีผู้คนที่ผ่านไปมาแวะเข้ามาทานอาหารด้วย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 50

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 50

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้