ผู้พิทักษ์คนสุดท้าย

        อาหารของเมิ่งเจี้ยนเฉินทำให้ผู้คนอดน้ำลายไหลไม่ได้กลิ่นหอมของสมุนไพรและน้ำซุปทำให้พวกเขาอยากอาหารโดยไม่รู้ตัวขนาดคนของสามสำนักบางคนที่นั่งตกปลายังต้องมองมายังพวกเมิ่งเจี้ยนเฉินหลายครั้ง

        “อร่อย”ภูติน้อยทั้งสองทานอาหารอย่างมีความสุขแม้หยูหยูน้อยจะเป็นภูติปลาแต่นางกลับกินปลาโดยไม่รู้สึกอะไรเลยสำหรับนางขอแค่อาหารอร่อยก็พอ

        “ตกปลาอีกสักหนึ่งวันพวกเราก็เดินทางต่อกันเถอะ”เมิ่งเจี้ยนเฉินกล่าว

        “อืมพอไปถึงเมืองหลงโจวพวกเราก็ค่อยแยกทางกันข้าจะกลับไปคุยกับท่านอาจารย์เรื่องการเดินทางหลังจากได้รับอนุญาตแล้วข้าจะเดินทางมาหาเจ้าที่ภูเขาเซียนตู”ถิงจี้กล่าว

        “เอาแบบนั้นก็ได้”เมิ่งเจี้ยนเฉินพยักหน้า

        ขณะที่พวกเมิ่งเจี้ยนเฉินตกปลาต่อก็ยังได้ปลาอย่างต่อเนื่องนอกจากเมิ่งเจี้ยนเฉินแล้วหยูหยูก็เป็นอีกคนที่ดวงดีมากในวันนี้ที่จริงคนในกลุ่มของเมิ่งเจี้ยนเฉินล้วนแต่ได้รับผลกระทบต่อโชคชะตาของเมิ่งเจี้ยนเฉินทำให้พวกเขาดวงดีมากขึ้น

        เมื่อมองไปยังกลุ่มอื่นๆจะพบว่ากว่าพวกเขาจะได้ปลาสักตัวไม่ใช่เรื่องง่ายเลยชายหนุ่มคนหนึ่งที่แต่งตัวด้วยชุดหรูหราเห็นได้ชัดว่ามาจากตระกูลที่ร่ำรวยอย่างมาก

        “ทำไมคนกลุ่มนั้นถึงดวงดีหรือว่าเกี่ยวกับเหยื่อของอีกฝ่าย”ชายหนุ่มกล่าว

        “เหยื่อของคนพวกนั้นเป็นแค่ข้าวโพดธรรมดาเท่านั้นไม่น่าจะเกี่ยว”สาวใช้ข้างๆกล่าว

        “ไม่รู้แหละเจ้ารองไปขอซื้อข้าวโพดของอีกฝ่ายมาหากอีกฝ่ายเล่นตัวไม่ยินยอมสามารถใช้กำลังได้”ชายหนุ่มกล่าว

        “คุณชายต่อให้เป็นตระกูลของพวกเราก็ไม่อาจใช้กำลังในสถานที่แห่งนี้ได้”สาวใช้ส่ายหน้า

        “เจ้าจะกลัวอะไรตระกูลข้าร่ำรวยติดอันดับหนึ่งในห้าของแคว้นโจวในตระกูลมีจอมยุทธขอบเขตถ้ำสวรรค์อยู่ใครจะกล้าหาเรื่องข้า”ชายหนุ่มกล่าว

        “แน่นอนว่าเป็นสามสำนัก”สาวใช้กล่าวขัดทันที

        “อึก....ก็ได้หากอีกฝ่ายเล่นตัวก็เพิ่มจำนวนเงินเข้าไป”ชายหนุ่มกล่าว

        สาวใช้จึงเดินไปทางพวกเมิ่งเจี้ยนเฉินนางไม่ได้แสดงท่าทางยโสเหมือนกับคุณชายของตนเองเพราะนางรู้ว่าในทะเลสาบแห่งนี้ต่างรวมตัวของผู้คนที่ไม่ธรรมดามีคนจากสามสำนักปลอมตัวอยู่หลายคนและยังมีผู้ฝึกตนอิสระที่แข็งแกร่งบางคนอยู่ที่นี่ด้วย

        สถานที่ตกปลานั้นให้ความสำคัญกับความสงบหลายปีก่อนมีรุ่นเยาว์เลือดร้อนตกปลาไม่ได้ก่อเรื่องขึ้นมาสุดท้ายถูกสังหารโดยผู้อาวุโสของสำนักดาบและตอนนั้นเองกฎข้อหนึ่งก็ได้ถูกสร้างขึ้น คือห้ามต่อสู้กันในที่แห่งนี้หรือห้ามสร้างความวุ่นวายอย่างเด็ดขาดไม่งั้นจะถูกสังหารทันที

        “คุณชายท่านนี้ข้าขอซื้อต่อข้าวโพดของท่านได้หรือไม่” สาวใช้กล่าว

        “ข้าวโพดของข้าก็แค่ของธรรมดาเท่านั้นไม่มีความหมายอะไรลึกซึ้งหรอกนะ”เมิ่งเจี้ยนเฉินเดาออกว่าอีกฝ่ายอยากจะซื้อเหยื่อตกปลาของตนไปทำไม

        “ไม่เป็นไรข้ายินดีซื้อในราคาที่สูง”สาวใช้กล่าว

        “ย่อมได้แต่เอาราคาตามปกติก็แล้วกัน”เมิ่งเจี้ยนเฉินยื่นข้าวโพดต้มให้อีกฝ่ายอีกฝ่ายก็จ่ายเงินเหรียญทองของโลกมนุษย์มาให้

        หลังจากสาวใช้กลับไปก็มอบข้าวโพดให้กับคุณชายของนางหลายคนเองก็สนใจว่าสิ่งที่ชายหนุ่มคนนั้นทำจะได้ผลไหม แต่เมื่อเวลาผ่านไปผลกลับแย่ยิ่งกว่าเดิมจากที่เคยได้ปลาบางชนิดกลับไม่ได้ปลาสักตัว

        “นี่มันอะไรกัน”ชายหนุ่มเริ่มไม่สบอารมณ์ขึ้นมาเตรียมจะปาข้าวโพดลงน้ำแต่สาวใช้กลับจับมืออีกฝ่ายเอาไว้ได้ทันสีหน้านางขาวซีด

        “คุณชายหากท่านทำแบบนั้นท่านจะตาย”สาวใช้กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

        “ชิเก็บของเตรียมกลับ” ชายหนุ่มคำรามด้วยความโกรธอยู่ที่นี่ตนไม่อาจทำอะไรได้เลย

        “เจ้าโง่”ชายชราคนหนึ่งแต่งตัวเหมือนขอทานแต่กลับดูลึกลับและไม่ธรรมดาหัวเราะเยาะมองไปยังชายหนุ่มที่เก็บของเตรียมกลับ

        “เจ้าว่ายังไงนะ”ชายหนุ่มกล่าวด้วยความโกรธ

        “หืมเจ้าหนูอย่าได้ส่งเสียงดังจะดีกว่าเดี๋ยวปลามันจะตื่น” ชายชราหรี่ตาลง

        พริบตาสายตาจำนวนมากก็มองมายังชายหนุ่มแววตาบางคนเผยจิตสังหารออกมาเช่นกันชายหนุ่มหน้าซีดขาวรีบหนีออกไปจากทะเลสาบหยินโจวทันที

        “พวกหน้าโง่แบบนี้มาให้เห็นกันทุกปีละนะ”ชายชราหัวเราะ

        ขณะที่ผู้คนกลับมาสงบอีกครั้งพวกเมิ่งเจี้ยนเฉินก็ยังตกได้ปลาเรื่อยๆแต่ปลาครีบทองจะหาได้ยากแต่เมิ่งเจี้ยนเฉินก็ตกได้ห้าถึงหกตัวแล้วเมิ่งเจี้ยนเฉินยังไม่คิดจะนำพวกมันมาทำอาหารแต่เก็บพวกมันไว้ไปเลี้ยงที่ภูเขาเซียนตู

        ขณะที่เมิ่งเจี้ยนเฉินนั่งตกปลาอย่างมีความสุขอยู่นั้นเมิ่งเจี้ยนเฉินก็นึกถึงตำนานของทะเลสาบหยินโจมขึ้นมา

        “ผู้อาวุโสท่านคิดว่าตำนานของทะเลสาบหยินโจวเป็นจริงหรือไม่” เมิ่งเจี้ยนเฉินกล่าว

        ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ชายชายเหมือนขอทานได้ขยับตัวมานั่งตกข้างๆพวกเมิ่งเจี้ยนเฉินแล้วแน่นอนว่าเมิ่งเจี้ยนเฉินรู้ตัวแต่ไม่ได้ไล่อีกฝ่ายถึงอย่างไรที่แห่งนี้ก็ไม่ได้เป็นของตน

        “แน่นอนสิที่แห่งนี้มีปลามังกรอยู่จริงๆ ว่ากันว่ามันคือตัวแทนของโชคชะตาของสายน้ำแห่งนี้ในอดีตเคยมีเทพธิดาเซียนท่านหนึ่งผ่านทางมาและพบเห็นมันด้วยตาของนางเองแต่นางกลับไม่อาจจับมันกลับไปได้เพราะหากทำแบบนั้นมันจะตาย”ชายชรากล่าว

        “เพราะอะไร”ถิงจี้เองก็สงสัย

        “ปลามังกรอยู่ด้วยการอาศัยกลืนกินโชคชะตาจากนั้นก็จะพ่นโชคชะตาออกมาหล่อเลี้ยงพื้นที่แห่งนั้นเหมือนกับปลาทั่วไปที่กินอาหารแล้วถ่ายออกมานั่นแหละ” ชายชรากล่าว

        “ที่ผู้เฒ่าจะสื่อก็คือปลามังกรกินโชคชะตาและถ่ายออกมาเป็นโชคชะตางั้นเหรอ”หลิงเอ๋อกล่าว

        “ถูกต้องแล้วเจ้าหัวไวจริงๆและเซียนท่านนั้นรู้ตัวเองดีว่าโชคชะตาของนางมาเพียงพอต่อความต้องการของปลามังกรจึงได้จากไปและหลายปีต่อมามีเซียนหลายท่านที่ลองมาเสี่ยงดวงดูแต่ก็ไม่มีใครทำสำเร็จ” ชายชรากล่าว

        “เหมือนกับผู้อาวุโสใช่หรือไม่”เมิ่งเจี้ยนเฉินกล่าว

        “ข้าก็แค่ขอทานธรรมดาที่อยากจะทานปลาย่างและซุปปลาอร่อยๆเท่านั้น”ชายชราแอบหันไปส่งสายตาให้เมิ่งเจี้ยนเฉิน

        “ในเมื่อผู้อาวุโสยอมเล่าเรื่องสำคัญให้ผู้เยาว์ฟังข้าก็จะทำปลาย่างและซุปปลาให้กับท่านสักมื้อ”เมิ่งเจี้ยนเฉินกล่าว

        “จริงนะเจ้าไม่ได้โกหกข้านะข้าบอกตามตรงข้าหิวมากเลย” ชายชรากล่าว

        เมิ่งเจี้ยนเฉินส่ายหน้าเลยแบ่งปลาที่ตกได้ซึ่งไม่ใช่ปลาหายากอย่างปลาครีบทองนำมาโรยเกลือและย่างและนำอีกตัวไปทำซุป

        ชายชราไม่สนใจการตกปลาอีกต่อไปแล้วมานั่งมองปลาย่างและซุปปลาอย่างใจจดใจจ่อไม่สำคัญว่าใช่ปลาหายากหรือไม่เพราะปลาในทะเลสาบแห่งนี้ล้วนมีรสชาติที่ยอดเยี่ยมทั้งหมด

        “ตาแก่นี่หวังมากินอาหารฟรีอยู่แล้วสินะ”หรานซีมองชายชราแล้วเค้นเสียง

        “เป็นเด็กสาวที่ไม่น่ารักเลยในอนาคตคงยากที่จะมีสามี”ชายชราส่ายหน้า

        “ทำไมข้าต้องมีด้วยละ”หรานซีกล่าว

        “เฮ้อเพราะแบบนี้แหละน้าวันหน้าเจ้าจะต้องเสียใจสู้แม่นางคนนั้นไม่ได้ฉลาดมากจริงๆแถมในอนาคตยังได้สามีที่ดีอีกด้วย” ชายชราหัวเราะออกมา

        ใบหน้าของฮวาชิงแดงขึ้นมาทันทีนางแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินและนั่งฝึกฝนต่อแต่มุมปากของนางกลับโค้งขึ้นเห็นได้ชัดว่าชายชราช่วยทำนายดวงชะตาให้กับนางและทำให้นางสามารถมั่นใจเรื่องบางเรื่องได้

        “เป็นเด็กที่ฉลาดจริงๆเสียดายที่เลือกเส้นทางของตัวเองแล้วไม่งั้นข้าคงรับไว้เป็นศิษย์”ชายชราหัวเราะ

        “อย่างเจ้าเนี่ยนะจะสอนคนอื่นได้”หรานซีเค้นเสียง

        “ดูสิปากของนางเป็นแบบนี้จะมีใครมาชอบนาง” ชายชรากล่าว

        ถิงจี้กลั้นขำแทบไม่ไหวเขาไม่เคยเห็นคนที่กล้าต่อปากกับหรานซีมาก่อนและยังทำให้หรานซีรู้สึกอับอายแต่ทำอะไรไม่ได้ด้วย

        ส่วนพวกหยูหยูกลับไร้เดียงสาพวกนางหัวเราะคิกคักออกมาเหมือนกับกำลังมองดูเรื่องตลก

        แต่เมิ่งเจี้ยนเฉินกลับจมอยู่ในความคิดหากตนตกได้ปลามังกรก็คงดีเพราะมันจะช่วยยกระดับโชคชะตาของภูเขาเซียนตูได้

        “ปลามังกรจะสนใจในโชคชะตาของข้าหรือเปล่านะหากมันยอมติดตามข้าไปก็คงดี” เมิ่งเจี้ยนเฉินกล่าวออกมาเบาๆ

        แต่พริบตานั้นเองทะเลสาบที่นิ่งสงบกลับสั่นไหวชายชราที่กำลังทานปลาย่างอยู่หันมาทางเมิ่งเจี้ยนเฉินพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างพริบตานั้นเองชายชราสามารถมองเห็นโชคชะตาทั่วแคว้นโจวกำลังอวยพรให้กับเมิ่งเจี้ยนเฉิน

        ปลาตัวหนึ่งพุ่งขึ้นมาจากใต้ทะเลสาบปลาตัวนี้มีขนาดไม่ใหญ่นักตัวเรียวยาวมีหนวดสองเส้นยาวไปถึงกลางตัวและมีเกล็ดเป็นสีทองงดงามราวกับมีบางอย่างให้มันสนใจมันว่ายมาถึงตรงจุดที่เมิ่งเจี้ยนเฉินอยู่โผล่หัวขึ้นมา

        “เอ๊ะ”พวกเมิ่งเจี้ยนเฉินมองไปยังปลามังกรที่มีความยาวประมาณหนึ่งเมตรได้

        สองฝ่ายต่างจ้องมองกันปลามังกรมองไปยังที่ใส่ปลาที่เล็กเกินไปสำหรับมันจึงหันมองไปยังเมิ่งเจี้ยนเฉินอีกครั้ง

        “มันกำลังขอให้เจ้าหากระชังปลาที่ใหญ่กว่านี้ให้กับมัน”ชายชรากล่าว

        เมิ่งเจี้ยนเฉินอึ้งไปพักหนึ่งก่อนจะนำถุงสมบัติออกมาด้านในถุงสมบัติอันนี้เต็มไปด้วยน้ำในทะเลสาบและปลาครีบทองที่ตกได้ส่วนในกระชังจะเป็นปลาทั่วไปในทะเลสาบหยินโจว

        ปลามังกรกระโดนเข้าไปในถุงสมบัติด้วยตัวมันเองภายในถุงสมบัติเปรียบเสมือนฟ้าดินขนาดเล็กแห่งหนึ่งที่สิ่งมีชีวิตสามารถอาศัยอยู่ได้แน่นอนว่าระดับของถุงสมบัติเองก็มีหลายระดับและมีเพียงถุงสมบัติที่เป็นถึงขั้นเซียนเท่านั้นที่สามารถนำสิ่งมีชีวิตเข้าไปอยู่ได้

        บนตัวของเมิ่งเจี้ยนเฉินนอกจากถุงสมบัติธรรมดาที่เอาไว้เก็บทรัพยากรและของจำเป็นแล้วก็มีถุงสมบัติขั้นเซียนที่ศิษย์พี่อย่างชิงเสวี่ยเป็นคนมอบให้อยู่อีกถุง

        “ปลามังกร”มีคนที่อึ้งแล้วได้สติพากันมองมายังเมิ่งเจี้ยนเฉินด้วยความโลภ

        “อย่าได้ทำอะไรโง่ๆเลยปลามังกรเลือกนายแล้วพวกเจ้าไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว” ชายชราทานน้ำซุปแล้วกล่าวขึ้น

        เมิ่งเจี้ยนเฉินเองก็สัมผัสได้ถึงสายตามี่ไม่เป็นมิตรหลายคู่เตรียมจะลงมือหากอีกฝ่ายเคลื่อนไหว

        “ไม่ต้องกลัวพวกนั้นไม่ใช่คนโง่หรอกต่อให้สังหารเจ้าไปปลามังกรก็ไม่มีทางติดตามพวกเขากลับไปอยู่ดีหากฝืนก็มีแต่ทำให้ปลามังกรตาย”ชายชรากล่าว

        “ปลามังกรคือสัญลักษณ์ของโชคชะตาหากข้าไม่ได้แล้วจะปล่อยให้คนอื่นได้งั้นเหรอ”ชายวัยกลางคนที่สวมชุดสีม่วงลายมังกรก้าวเดินออกมา

        “เขาคือท่านอ๋องของแคว้นข้างๆไม่ใช่เหรอ”

        “บัดซบกล้าเข้ามาหาผลประโยชน์ในแคว้นโจวของพวกเราเลยงั้นเหรอ”หลายคนกล่าวอย่างไม่พอใจ

        “ดูเหมือนจะมีคนที่พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องนะ”ชายชราหันไปมองอีกฝ่ายแววตาเปลี่ยนเป็นแหลมคม

        “ฮึหากเจ้ายอมปล่อยมันลงสู่ทะเลสาบ ข้าก็จะไม่ทำอะไรเจ้า” ชายวัยกลางคนกล่าว

        พวกเมิ่งเจี้ยนเฉินหรี่ตาลงเขาไม่อยากทำให้คนอื่นเดือดร้อนและทำให้พวกปลาตื่นแต่หากอีกฝ่ายหาเรื่องเองก็จะโทษเขาไม่ได้