Pioneer Era

"ท่านเทพโนอาร์ได้บันดาลอาวุธแห่งทวยเทพแก่พวกเราแล้ว! "

เสียงคำรามของบุรุษผู้ถูกเลือกกำลังดังมาจากแท่นพำนักของเทพเจ้า

บนยอดพีระมิดนั้นมีร่างของราชสีห์สีทองยืนอยู่คนหนึ่ง

เขาเป็นบุรุษหนุ่มผู้น่าเกรงขามที่มาพร้อมกับชุดเกราะสีทองประดับลวดลายสีแดงคล้ายเส้นใยประสาทแห่งชีวิต

แสงสว่างทีทองอร่ามจากชุดของเขา ได้ย้อมเงามือที่ถูกบดบังให้กลับมาฉับพลันสว่างเรืองรองอีกครั้งหนึ่ง

“เปิดคลังแสงของเทพเจ้า! ”

ชายผู้นั้นประกาศด้วยเสียงอันดังกึกก้อง

พริบตานั้นมวลอากาศหน้าพีระมิตก็ถูกบิดเบือนจนเห็นเป็นวังวนของกระแสน้ำ

มันหมุนวนอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นรูสีดำขนาดใหญ่ที่ฉายภาพของสถานที่อันแปลกตา

สถานที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยชุดเกราะสีขาวที่ดูบอบบาง หมวกเกราะที่ติดเครื่องแก้วประหลาดสีแดง และอาวุธไร้คมที่ดูคล้ายกับแท่งเหล็กสำหรับใช้ทุบตีมากกว่าจะเอาไปฟันแทง

มันเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนในชีวิตนี้

“เหล่านักรบจงสวมอาวุธ! ”

พริบตาที่เขาลั่นคำสั่ง อาวุธกับชุดเกราะก็โบยบินออกมาจากรูสู่โลกภายนอก

พวกมันวิ่งเข้าหาเหล่านักรบที่ยืนประจำอยู่ในแนวหน้า พร้อมกับเข้าสวมติดตั้งให้ประนึ่งว่ามันมีความนึกคิดเป็นของมันเอง

เสียงกระแสไฟฟ้าเริ่มดังออกมาจากชุดเกราะ พร้อมกับที่มีแสงสีแดงส่องสว่างขึ้นมาตามรอยต่อของข้อพับแขนและขา

วิสัยทัศน์ที่ถูกมองผ่านหมวกเกราะ ถูกแต่งแต้มเติมเต็มไปด้วยข้อมูลจำนวนมาก

พวกเขาสามารถมองเห็นได้ถึงชีพจรชีวิตที่ไหลเวียนใต้ผิวโลก

สามารถมองเห็นร่างกายที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงไม้

สามารถรับรู้ที่ว่างได้กว้างไกลยิ่งกว่าที่เคยราวกับมีดวงตาติดอยู่รอบทิศทาง

สามารถได้ยินแม้แต่เสียงกระซิบของผู้คนที่ยืนห่างไกลออกไป

[เพาเวอร์สูท] นั่นคือนามของมัน

ในเวลาต่อมา อาวุธสีขาวที่คล้ายตะบองเหล็กยาวหนึ่งเมตรก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง

มันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอยู่บนมือของพวกเขา ก่อนจะแตกตัวแยกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วเริ่มเรียงตัวขึ้นมาใหม่เป็นอาวุธที่น่าเกรงขาม

บางคนได้รับขวานที่ทรงพลัง

บางคนได้รับเป็นดาบเล่มโตที่มีขนาดใหญ่

บางคนได้รับเป็นกรงเล็มที่แหลมคม

มันอาวุธที่สามารถเปลี่ยนรูปทรงได้ทุกรูปแบบตามใจที่ผู้ใช้อยากปราถนา

[อาวุธไร้ลักษณ์] นั่นคือนามของมัน

“จงใช้อาวุธของเทพเจ้าบุกเข้าไปหยั่งดินแดนของอสูรเพื่อนำชัยชนะกลับมาสู่แผ่นดินของเรา! ”

บุรุษสิงโตเริ่มสั่งให้เหล่านักรบลั่นกลองสงคราม

ตอนนั้นเองที่สตรีเผ่าแมวในชุดเมดสีดำได้แย่งความสนใจไปจากบุรุษสิงโตผู้น่าเกรงขาม

เธอกระโดดออกมาจากข้างหลังของบุรุษสิงโตทองคำ พร้อมกับแผ่ออร่าสีแดงออกมา

ออร่าสีแดงนั้นถูกนำมารวมที่ตรงหน้าเธอ

มันก่อตัวเป็นก้อนทรงกลมขนาดห้าเมตร พร้อมกับส่งคลื่นเสียงที่ชวนทำให้ฝันร้ายดังไปทั่วทั้งแปดทิศ

“จงเปิดเส้นทาง”

สตรีเผ่าแมวเอยเอื้อนคำพูดออกมาอย่างเบาบาง แต่กลับได้ยินชัดไปทั่วทุกมุมของสนามรบ

ก้อนสีแดงฉับพลันเลือนหายไป

พร้อมกับที่เกิดปาฏิหาริย์จักปรากฏขึ้นตรงหน้า

เหล่านักรบต่างจับจ้องสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

พวกเขามองเห็นบางสิ่งกำลังแตกตัวขยายออกมาจากจุดที่ก้อนสีแดงหายไป

มันมีลักษณะคล้ายกับผิวน้ำที่แตกกระจายออกเป็นวง ประหนึ่งก้อนลูกโป่งอากาศที่แตกออกใต้ผิวน้ำลึก

พวกเขาไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคือ [คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า] ที่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

คลื่นนั้นกำลังเข้าปะทะกับม่านสีฟ้าที่หุ้มดินแดนของอสูรกายลอยฟ้า

ผิวม่านบาเรียเริ่มสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรงจากแรงปะทะ ก่อนจะถูกแหวกออกเป็นรูขนาดใหญ่ที่มีความกว้างมากกว่าสิบเมตร

“เส้นทางถูกเปิดแล้ว! ”

“ทุกคนเตรียมบุก! ”

นักรบเผ่ามนุษย์สัตว์ต่างลั่นกลองศึก ใช้อาวุธในมือทุบกระแทกสร้างจังหวะให้ฮึกเฮิม

เลือดในกายของพวกเขากำลังเดือดพล่าน และพร้อมที่จะทำสงครามแลกชีวิตเพื่อดินแดนแห่งนี้กันแล้ว

แต่ทว่าพอพวกเขาได้เงยหน้ามองขึ้นไปหยังเงาของแผ่นดิน ที่กำลังลอยอยู่เหนือพื้นขึ้นไปหลายสิบเมตรตรงหน้า---

“...ว่าแต่จะบุกขึ้นไปยังไงกันดีกันละนั่น? ”

---พวกเขาก็พบกับความจริงที่ว่าตัวเองนั้นบินไม่ได้...

“กระโดดเข้าไปเช่นนี้ไง”

บุรุษสิงโตคำรามเสียงดังกลบเสียงอื้ออึงของสนามรบ

เขากระโดดตัดอากาศจากยอดพิระมิดลงมาสู่แถวหน้าสุดของกองทัพนักรบนับล้านคน

การปรากฏตัวขึ้นที่แนวหน้าอย่างไม่ทันคาดคิดของเขา ทำให้เหล่านักรบต่างกล้ำกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกัน

แสงสีทองที่ส่องประกายจากชุดเกราะเริ่มพร่าเลือนจางหาย

ในขณะเดียวกัน แสงสีแดงที่เป็นเส้นสายใยประสาทกลับเจิดจ้าสว่างขึ้นจนสายตาพร่ามัว

มวลอากาศรอบตัวเขาเริ่มไหลเวียนสับสนอลม่าน

แล้วพริบตาต่อมา ก็บังเกิดเสียงระเบิดกึกก้อง พร้อมกับที่ร่างของบุรุษสิงโตพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า

"จงเชื่อมันในเกราะของเทพเจ้าโนอาร์ แล้วพลังจักบังเกิดขึ้นให้แก่พวกท่าน! "

โดยไร้ซึ่งข้อกังขา

โดยไร้ซึ่งความสงสัย

เหล่านักรบต่างพร้อมใจกันทุ่มพลังใส่ขาทั้งสองข้างของตน แล้วกระโดดทะยานขึ้นท้องฟ้า เลียนแบบตามแสงสีทองที่สุกสว่างนั้นในทันที

ความปรารถนาที่จะโบยบินไล่ตามราชสีห์สีทอง ได้แปรเปลี่ยนเป็นแรงกระตุ้นสู่ชุดเกราะสงคราม

เส้นใยที่ถูกทักทออย่างละเอียดละออเข้ากับนาโนแมชชีน กำลังผันแปรเรียงตัวล้อเลียนรูปลักษณ์ของกล้ามเนื้อผู้สวมใส่

ล้อเลียนเพื่อพัฒนารูปลักษณ์ซ้ำขึ้นมา ก่อนจะระเบิดเป็นพลังเหนือธรรมชาติให้กับเจ้าของผู้ที่สวมใส่มัน

"โอ๊วววว! "

กองทัพมนุษย์สัตว์เริ่มกระโดดมุดเข้าช่องว่างที่ถูกเปิดออกบนม่านสีฟ้า โดยมีราชสีห์สีทองเป็นผู้นำทัพ

เหนือผืนดินคือผืนฟ้า

เหนือผืนฟ้าคือผืนดิน

เหนือผืนดินขึ้นไปคือกำแพงสีเทาที่ทอดยาวออกไปสุดปลายสายตา

กำแพง… ที่ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยต้องยอมปราชัยกลับไป

"พบศัตรูจำนวนมาก! "

บนยอดของกำแพงนั้น มีอาวุธร้ายที่พวกเขาไม่เคยพบเคยเห็นจากสงครามครั้งที่แล้ว ได้มาปรากฏอยู่บนนั้น

พวกมันมีลักษณะเป็นแท่งทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเท่าลำต้นของต้นไม้ใหญ่

มีผิวสีเงินมันวาวสะท้อนแสงตะวันจนแสบตา

ภายในนั้นกลวงโบ๋ราวกับเป็นหลุมลึกที่ไร้ก้น

มันถูกสร้าง และปล่อยให้ลอยตัวอย่างอิสระบนแท่นนูนทรงกลมสีเงินที่ส่องแสงสีขาว

"มันโจมตีมาแล้ว! "

นักรบเผ่าแมวคนหนึ่งกรีดเสียงดังขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก

ขนของเขาตั้งชั้นฟูฟ่อง

ได้ยินเสียงเสียดอากาศแสบแก้วหู

ได้เห็นแสงสีน้ำเงินส่องประกายขึ้นจากบนยอดกำแพงตลอดแนว ราวกับมีพู่กันยักษ์มาละเลงสีแต่งแต้มย้อมให้มันกลายเป็นสีน้ำเงิน

พวกเขายังคงลอยอยู่ใจกลางอากาศ

ไร้ซึ่งพื้นให้ยืนหยัด

มีอิสระจากผืนแผ่นดิน แต่ไร้ซึ่งอิสระที่จะเคลื่อนไหวอย่างน่าตลกขบขัน

พวกเขาไม่อาจจะหลบเลี่ยงการโจมตีนี้ไปได้

กำแพงติดอาวุธที่ตั้งตระหง่านตรงหน้า มันทำให้เหล่านักรบหวนระลึกถึงฝันร้ายของสงครามครั้งแรก

บ่อเลือดกระจายไปทั่วแผ่นดิน

มิอาจต่อสู้ได้

มิอาจก้าวข้ามกำแพงนี้ไปได้

มิอาจที่จะเอาชนะเผ่าอสูรกายได้…

แสงแห่งมัจจุราชสีขาวอมน้ำเงินเริ่มย้อมร่างของนักรบนับร้อยที่อยู่ ณ รูกว้างบนม่านแสงสีฟ้า

ทุกชีวาจักต้องเลือนหายไปพร้อมกับยามที่แสงสว่างนั้นจบสิ้นลง

หากแต่กฏที่ว่านั้นกลับมิอาจใช้กับนักรบกลุ่มนี้ได้

ชุดเกราะอันล้ำสมัยที่มีส่วนผสมของแร่เฮเดสอันทรงคุณค่า คือตัวแปรที่ช่วยในการลบล้างพลังงานแสงรังสีนั้น

เกราะหัว เกราะตัว แขน ขา ทุกส่วนที่ถูกหุ้มปิดกายา ได้ช่วยปัดเป่าเงาแห่งมัจจุราชออกจากตัวพวกเขา

ไม่มีนักรบคนใด ที่ต้องยอมเสียสละพลีกายเหนือแผ่นดินจากการโจมตีในครั้งนี้

"สมกับที่เป็นเกราะของเทพเจ้า! "

"สุดยอด! "

"ได้เวลาโจมตีสวนกลับ! "

ในเวลาเดียวกัน เหล่าทัพชนเผ่าม้าก็เริ่มโจมตีสวนกลับ

พวกเขายกคันธนูยื่นตรงออกไป แล้วง้างมันออกโดยไร้ซึ่งคันศรกับลูกธนู

ถึงแม้จิตใจจะสงสัยว่าอาวุธแห่งเทพเจ้าทำไมถึงมีรูปลักษณ์พิกลพิการ แต่พริบตานั้น ข้อกังขาก็ถูกปัดเป่าหายไปจนสิ้น

แสงสีแดงพึงบังเกิดขึ้นบนที่ว่างอากาศทันทีที่พวกเขาง้างธนูที่ไร้คันศร

มันคือลำแสงเลเซอร์ที่มีอำนาจทะลวงได้แม้โลหะหนาในชั่วพริบตา

ศรแสงสีแดงนั้นถูกยิงออกไปดั่งห่าฝน พุ่งเป็นเส้นตรงโดยไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงกฏของแรงโน้มถ่วง

อาวุธที่ดูแข็งแรงเกรียงไกรของศัตรู ถูกเจาะหลอมละลายสิ้นด้วยลูกศรเพียงดอกเดียวเท่านั้น

"ฮะ! "

ท่ามกลางแสงสีแดงที่โปรยปราย มีแสงสีทองพุ่งทะยานตามลงไป

นั่นคือบุรุษสิงโต ชายผู้ถูกเลือกโดยเทพเจ้าของพวกเขา

มือทั้งสองเขากำดาบสีขาวเล่มโต แล้วฟันมันลงบนกำแพงสีเทาที่ขวางเส้นทางระหว่างพวกเขา กับเมืองของอสูรกายเอาไว้

กำแพงสูงสิบเมตรที่ขวางเส้นทางได้ถูกแยกออกเป็นสองฝั่ง ประหนึ่งการแยกแม่น้ำของโมเสก

กำแพงที่ไม่เคยพังทลาย ได้ถูกตัดแยกออกเป็นสองส่วนในชั่วพริบตา

กำแพงสูงมิอาจก้าวข้าม

อาวุธอันทรงพลังที่มิอาจเอื้อมเอาชนะ

ในวันนี้ พวกเขา สามารถก้าวข้ามมันไปได้แล้ว

“สุด… สุดยอด...”

เหล่านักรบที่เคยผ่านสงครามครั้งแรก ถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ความเศร้า

ความสุข

ความทุกข์

ความเจ็บปวด

และความปิติยินดี

ทุกอารมณ์กำลังอัดแน่นอยู่ภายในหัวใจ แล้วหลั่งออกมาเป็นน้ำตาให้กับสหายผู้ล่วงลับที่จากไปเพราะสงคราม

พวกเขาไม่ใช่ผู้แพ้อีกต่อไป

นักรบแห่งเผ่ามนุษย์สัตว์ จะไม่มีคำว่าพ่ายแพ้อีกต่อไป

สหายมิตรแห่งข้าเอย จงนอนตายตาหลับเสียเถิด

ไม่มีสิ่งใดที่พวกเจ้าจำต้องเป็นห่วงอีกต่อไป

สงครามในคร่านี้จะมีเพียงแต่ชัยชนะเท่านั้น

พวกเรา จะมีแต่เพียงชัยชนะเท่านั้น!

"ทุกคน! บุกเมืองเผ่าอสูรกาย! "

"โอ๊ววววว! "

***เจ้าแห่งฮาเร็มสาวยัน [โนอาร์]

ฉันทำหน้าที่ของฉันเสร็จแล้ว

ตอนนี้นายท่านคงกำลังนำทัพพวกเศษสวะบุกเข้าไปข้างในเมืองศัตรูอยู่

จากที่ดูตรงนี้ เหมือนว่าจะสามารถบุกเข้าไปได้อย่างปลอดภัยดี

อาวุธของศัตรูไม่อาจเทียบรัศมีอาวุธของฉันได้เลย

แต่ว่า…

ทำไมถึงใช้อาวุธรังสีกับพวกเรา ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าไร้ประโยชน์กันนะ?

แถมยังไม่มีร่องรอยของยามหรือทหารคอยตรวจตราเฝ้ากำแพงเมืองอีกด้วย

อยากจะตรวจสอบจำนวนสิ่งมีชีวิตภายในเมืองของศัตรูอยู่เหมือนกัน แต่เป็นเพราะบาเรียที่น่ารำคาญ เลยทำได้แค่ตรวจสอบรอบ ๆ บริเวณบาเรียที่เจาะเข้าไปได้เท่านั้นเอง

ซึ่งฉันพบว่าไม่มีวี่แววแม้แต่เงาทหารของศัตรูแม้แต่คนเดียว...

“อืม...”

ถ้าคิดในแง่ร้ายคือเป็นแผนล่อเข้าเมืองเพื่อปิดประตูตีแมว

แต่ถ้าคิดในแง่ดีคือศัตรูจัดหาอาวุธมาเตรียมใช้ต่อต้านไม่ทันการ

"... ช่างเถอะ"

ต่อให้เป็นอาวุธแบบใด ก็ไม่มีทางเจาะเกราะทองคำของนายท่านได้หรอก

อีกอย่าง ถ้าถึงเวลาอันตรายจริง ๆ ฉันก็สามารถควบคุมชุดเกราะของทุกคนให้มาเป็นโล่เนื้อกับนายท่านได้ทุกเวลาอยู่แล้ว

ตอนนี้มาสนตรงนี้ก่อนดีกว่า

"ฮุ ฮุ ฮุ"

ในที่สุดก็ถึงเวลานี้

เวลาที่ฉันจะสามารถขจัดเสี้ยนหนามคู่แข่งทางความรักไปให้หมดสิ้น

ถึงฉันอีกคนจะบอกว่ายอมให้ไพไรต์มีฮาเร็มได้ แต่ฉันคนนี้ยอมรับไม่ได้ค่ะ

ของทุกอย่างคือของ ๆ ฉัน และมีฉันเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้นค่ะ

โนอาร์คนนั้นไร้เดียงสาเกินไปค่ะ

โชคดีที่โนอาร์ผู้ไร้เดียงสาเหนื่อยจนหลับไปแล้ว ฉันเลยมีโอกาสกลับมายึดร่างกายนี้ได้สำเร็จ

ถึงหุ่นยนต์จะไม่มีวันเหนื่อย แต่จิตวิญญาณไม่ใช่เช่นนั้นค่ะ

เอาละ ว่าแล้วรีบใช้โอกาสนี้จัดการทุกอย่างแทนยัยคนอ่อนหัดก่อนดีกว่าค่ะ

ตอนนี้สงครามได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

นายท่านไพไรต์กำลังนำทัพอยู่ในแนวหน้า

เพราะแบบนี้ เลยทำให้ยัยเสือขี้ขโมยรู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ค่า

นายท่านไม่รู้สึกตัวเลยว่ายัยเสือคนนั้นกำลังรู้สึกน้อยใจที่ทำประโยชน์ให้ไม่ได้

ดังนั้น ในฐานะเมียหลวงที่ดี จึงต้องตอบรับความปราถนาของเมียน้อยค่ะ

ตอบรับด้วยการมอบชุดนัดรบที่มีพร้อมกับแขนขาเทียมให้กับยัยนั่นค่ะ

พอยัยนั่นได้รับพลัง มันจะต้องกระโจนไปแนวหน้าเพื่อต่อสู้ร่วมกับนายท่านอย่างแน่นอน

แต่ในสงครามอะไรก็เกิดขึ้นได้ค่ะ

บางทีชุดเกราะอาจเสียกลางทาง

บางทีอาจจะมีกระสุนลูกหลงพุ่งเข้าใส่

หรือไม่ก็ชุดขัดข้องจนระเบิดตัวเองอย่างปริศนา

สนามรบมันอันตรายมากเลยค่ะ

หุ หุ หุ

ฉันเฝ้ารอช่วงโอกาสที่จะเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาอย่างอดใจทนรอไม่ไหวแล้วค่ะ!