ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]

         “ดาบนี้สามารถหยิบยืมจนสำเร็จและจะใช้มันให้เป็นประโยชน์อย่างถึงที่สุด! ลูกแม่ จำเอาไว้นะ” ไป่ซื่อจับมือบุตรสาวของนางเอาไว้มั่นและบีบเอาไว้แน่นดวงตาของนางเต็มไปด้วยพลังและความบ้าคลั่ง “เจ้าคือบุตรีของภรรยาเอกแห่งจวนเหิงชินอ๋อง พระชายาในอนาคต หรือแม้แต่ฮองเฮา!”

        มู่จื่อรั่วเช็ดน้ำตาและพยักหน้าอย่างรุนแรงดวงตาปรากฏร่องรอยแห่งความโหดเหี้ยม พาให้คนสยดสยองพองขวัญ

        ไป๋เซียงจู๋ เจ้ารอก่อนเถิดแม้เจ้าจะมีรูปลักษณ์ที่งามล่มเมืองแล้วอย่างไร เจ้าโดดเด่นเหนือผู้ใดแล้วอย่างไรองค์รัชทายาททรงมองเจ้าด้วยสายพระเนตรตกตะลึงแล้วอย่างไร เมื่อไม่มีผู้ใดช่วยเจ้าเจ้าก็เป็นได้แค่หินรองเท้าให้ข้าได้เหยียบย่างขึ้นไป!ชั่วชีวิตนี้เจ้าอย่าได้คิดจะหนีออกไปจากใต้ฝ่าเท้าของข้าได้!

        ตำแหน่งของฮองเฮาต้องเป็นของนางเท่านั้นต้องเป็นของนางเท่านั้น!สตรีอย่างไป๋เซียงจู๋ถูกกำหนดให้เป็นดั่งแอ่งโคลนที่ถูกเหยียบย่ำด้วยฝ่าเท้าของนางและจะไม่มีวันพลิกชะตาของตนได้

        “รอจนกระทั่งองค์ฮ่องเต้กลับมายังเมืองหลวงเราจะจัดงานเลี้ยงชมดอกบ๊วย ในช่วงเวลานี้ เจ้าควรศึกษาบทกวีเพลงและต้องรักษาหน้าตากลับมาให้ได้ถึงจะดี”

        “เจ้าค่ะ” มู่จื่อรั่วพยักหน้าอย่างหนักแน่น

        ......

        จวนไป๋

        อวี๋ซื่อเพิ่งจะจิบชาเขียวปี้หลัวชุน [1] เข้าไปได้เพียงคำเดียว ไป๋ชิงโหรวที่สวมอาภรณ์สีชมพูทั้งกายพลันถลันเข้ามาในห้อง

        “ท่านแม่ท่านคิดว่าท่านย่ากำลังวางแผนอันใดกับคนจากเรือนฝูหรงเจ้าคะ” ไป๋ชิงโหรวมองไปยังเรือนฝูหรงด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยเจตนาบางอย่าง

        อวี๋ซื่อวางถ้วยชาลง ก่อนจะใช้ผ้าไหมเช็ดมุมปากของนางเบาๆแล้วพูดด้วยรอยยิ้มบางว่า “จะเป็นเช่นไรได้ไม่รู้ว่าสตรีผู้นั้นวางแผนชั่วร้ายอันใด จู่ๆ ก็รีบร้อนแต่งออกเรือนไป”

        “แต่งออกเรือน?” ไป๋ชิงโหรวพลันตกใจทันทีที่นางคิดเรื่องแต่งงาน นางก็ประหม่าโดยไม่รู้ตัว“แต่งออกเรือนไปกับผู้ใดหรือเจ้าคะ หรือว่าองค์รัชทายาทจะทรงอภิเษกกับนางจริงๆ ”

        คิดถึงท่าทีอันแสนพิเศษของเฟิ่งเจาเกอที่มีต่อไป๋เซียงจู๋มิใช่ว่านางออกเรือนไปแล้วจะกลายเป็นพระชายาแห่งองค์รัชทายาทกระมัง?

        ในความคิดของไป๋ชิงโหรว สตรีระดับล่างอย่างไป๋เซียงจู๋แม้จะตายไปแล้วก็เป็นได้เพียงพระชายารองทว่าแม้แต่ตำแหน่งพระชายารองก็ทำให้นางอิจฉาแทบตายแล้ว 

        ท่านแม่เอ่ยได้มิมีผิด หากปรารถนาจะเป็นที่โปรดปรานหรือปรารถนาในตำแหน่งที่สูงส่งย่อมต้องอภิเษกกับสมาชิกในราชวงศ์ อีกทั้งสมาชิกในราชวงศ์ที่อภิเษกด้วยนั้นก็ต้องไม่ธรรมดาทว่าต้องมีความสามารถเพียงพอที่จะสั่นคลอนตำแหน่งอันสูงส่งนั้นได้หากมีความสามารถนี้ต่อไปก็จะมีสามตำหนักหกเรือนขอเพียงตำแหน่งของตนนั้นสูงส่งพอก็มิต้องเกรงกลัวอันใดอีกแล้ว

        เฟิ่งเจาเกอคือบุรุษที่มีอำนาจมากที่สุดในบรรดาขุนนางของต้าฉีนางแพศยาเช่นไป๋เซียงจู๋นั่นตกลงแล้วนางประสบพบโชคอันใดกัน

        เมื่อเห็นบุตรสาวของตนมีท่าทางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอวี๋ซื่อขมวดคิ้ว บุตรสาวของตนหุนหันพลันแล่นเกินไป นางเขียนทุกอย่างลงบนใบหน้าและไม่รู้วิธีการควบคุมตนเอง

        อวี๋ซื่อเปล่งเสียงเย็นชาเยาะเย้ย"หากสตรีผู้นั้นได้รับความรักจากองค์รัชทายาทก็ถือว่าโชคดีของนางทว่าแม้แต่ขุนนางธรรมดายังดูถูกนาง ชื่อเสียงของนางก็เป็นที่รู้จักกันดีเจ้าคิดว่าองค์รัชทายาทจะทรงทำลายอนาคตของตนเองโดยการอภิเษกกับนางหรือ นอกเสียจากว่าเขาจะยอมละทิ้งชื่อเสียงในตำแหน่งองค์รัชทายาทของตน”

        น้ำเสียงของอวี๋ซื่อเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยเสียดสีไม่นานมานี้นางขายร้านโอสถและมีเงินอยู่ในมือ ที่ไหนได้จวนเหิงชินอ๋องกลับส่งบัตรเชิญมาเอ่ยว่าในวันที่สองของเทศกาลล่าปา [2] จะจัดงานชมดอกบ๊วยขึ้น ในยามนั้นไป๋เซียงจู๋ก็จะเข้าร่วมด้วย เวลานั้นตนจะต้องร่วมมือกับพระชายาเหิงชินอ๋องหากชื่อเสียงของไป๋เซียงจู๋ย่ำแย่ลงและเกิดเรื่องขึ้นในจวนของเหิงชินอ๋องสุดท้ายแล้วคนที่ได้ผลประโยชน์ย่อมเป็นบุตรสาวของนาง ไป๋ชิงโหรว

        ไป๋ชิงโหรวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นนางก็เข้าใจได้ทันทีว่ามารดาของนางหมายถึงอะไร หญิงสาวเหยียดยิ้มทันที

        “ท่านแม่เจ้าคะ หากกล่าวเช่นนี้ถึงนางอยากจะรีบออกเรือนเพียงใดแต่ก็ไม่มีผู้ใดต้องการ? สตรีน่ารังเกียจผู้นั้นก็ควรจะมีจุดจบเช่นนั้น”ไป๋ชิงโหรวพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง คิ้วตาของนางเต็มไปด้วยความอวดดี

        อวี๋ซื่อพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม"แต่ข้าได้ยินมาว่างานถูกกำหนดแล้ว เป็นตระกูลจวิน”

        “จวินมู่ซี?” ไป๋ชิงโหรวร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว

        อวี๋ซื่อขมวดคิ้วและมองไปทางไป๋ชิงโหรวอย่างตักเตือน“หากเจ้าต้องการอภิเษกกับคนในราชวงศ์ จงอย่าคิดถึงเรื่องนี้อีก"

        ไป๋ชิงโหรวเม้มปาก “ทราบแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่”

        แม้จะรู้สึกว่าการที่ไป๋เซียงจู๋มิได้อภิเษกกับคนราชวงศ์นับเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลทว่ายามที่ได้ยินข่าวว่าตระกูลที่นางจะเกี่ยวดองคือตระกูลจวินไป๋ชิงโหรวก็ยังอิจฉาอยู่เล็กน้อย จวินมู่ซีหล่อเหลาอย่างร้ายกาจแม้ว่าเขาจะไม่จริงจัง และขี้เล่นอยู่เล็กน้อยแต่นางเคยเห็นด้วยตนเองบ่อยครั้งยามที่นางยังเยาว์นักไป๋จื่อจินพาเขามาเล่นพร้อมกับไป๋เซียงจู๋ นางรู้สึกว่าในเวลานั้นคุณชายใหญ่ตัวน้อยของตระกูลจวินช่างมีตาหามีแววไม่เหตุใดถึงไปเล่นกับเด็กผู้หญิงแก่นแก้วอย่างไป๋เซียงจู๋ได้ 

        คิดไม่ถึงว่ายามนี้เขาจะมาขอนางแต่งงานถึงประตู ไม่รู้จริงๆว่าดวงตาของเขามีปัญหาอันใดถึงได้ตกหลุมรักสตรีอย่างไป๋เซียงจู๋เข้า

        “เหตุใดนางถึงได้รีบร้อนกำหนดวันแต่งงานด้วยเล่า”ไป๋ชิงโหรวครุ่นคิด ช่วงนี้ไป๋เซียงจู๋มีบางอย่างผิดปกติหรือว่าการที่นางคิดจะแต่งงานนั้น นางกำลังพยายามทำอันใดอยู่

        เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋ชิงโหรว หรูอี้หญิงรับใช้ที่ปรนนิบัติอยู่ด้านข้าง นางได้ยินข่าวคราวเข้าก็เอ่ยว่า“คุณหนูรองคงไม่ทราบ เป็นวันนั้นที่ไปวัดต้าโฝเพื่อสวดมนต์ข้าได้ยินมาว่าฮูหยินเฒ่าได้พบศิษย์ใกล้ชิดของพระอาจารย์เจวี๋ยคง ไม่รู้ว่าพระอาจารย์พูดอันใดกับฮูหยินเฒ่าทว่ายามที่ฮูหยินเฒ่ากลับมานางก็สั่งให้จัดงานแต่งงานให้คุณหนูใหญ่โดยเร็วที่สุดเจ้าค่ะ…”

        “มิน่าเล่า ข้าถึงเห็นนางพาไป๋เซียงจู๋วิ่งขึ้นเหนือลงใต้ที่แท้ก็เพื่อจัดงานแต่งงานให้นางนี่เอง?”

        ไป๋ชิงโหรวย่นจมูก ในใจคิดว่าหรือว่าไป๋เซียงจู๋จะกลัวว่าตนเองจะมิอาจออกเรือนได้ดังนั้นจึงรีบร้อนถึงเพียงนี้?

        “ไม่ว่านางจะแต่งงานกับผู้ใดคราวนี้นางได้รับเชิญให้ไปงานเลี้ยงชมดอกบ๊วยแล้วไม่มีเหตุผลใดที่นางจะไม่ไปอย่างแน่นอน ดังนั้นในเวลานี้เราต้องใช้ประโยชน์จากชื่อเสียงย่ำแย่ของนางทำให้ตระกูลจวินขอถอนตัวจากการแต่งงานหากเป็นเช่นนี้นางก็เป็นได้เพียงแค่หญิงที่มีการเจรจาแต่งงาน ทว่ากลับแต่งไม่ออกแล้ว”ดวงตาของอวี๋ซื่อเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

        นางไม่ลืมความเกลียดชังที่ไป๋เซียงจู๋ทำลาย ‘มือขวา’ ของนางทิ้งทำให้เงินส่วนตัวของนางเกิดช่องโหว่มากมาย หากมิใช่เพราะไป๋เซียงจู๋นางคงมิได้คับข้องหมองใจถึงเพียงนี้สินทรัพย์ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสินสมรสของบุตรสาวของนางอีกทั้งเงินจากหญิงชราก็สูงอย่างคาดไม่ถึง นางแพศยาผู้นั้นนางปรารถนาจะทำให้นางต้องทนทุกข์ทรมาน ให้นางอยู่มิสู้ตาย

        “ใช่แล้ว ท่านแม่ นางแพศยาเช่นนี้ไม่คู่ควรที่จะแต่งงานกับตระกูลจวิน”ไป๋ชิงโหรวพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า นางเห็นด้วยกับประเด็นนี้ นางหวังว่าไป๋เซียงจู๋จะไม่ตายดี

        ......

        ทางด้านของไป๋เซียงจู๋ หลังจากแก้ไขปัญหาการแต่งงานที่ทำให้นางลำบากใจมากที่สุดในช่วงเวลานี้ได้แล้วนางก็ผ่อนคลายลงได้อย่างแท้จริง

        ยามที่นางไม่มีอะไรต้องทำหญิงสาวหลบซ่อนตัวอยู่ในครัวเล็กเพื่อศึกษาสมุนไพรใหม่ๆ ของนางนอกจากโอสถที่เอาไว้ช่วยชีวิตแล้ว นางยังเตรียมยาพิษสำหรับป้องกันตัวด้วย

        นางมีเข็มเงินจำนวน 130 เข็มซ่อนอยู่ในร่างกายทั้ง 7 แห่งสิ่งเหล่านี้ใช้สำหรับป้องกันตัว นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้มันและระมัดระวังให้มากขึ้น ชีวิตของนางวิ่งอยู่บนปลายมีดในชาติที่แล้วดังนั้นจึงคุ้นเคยกับของป้องกันตัวเหล่านี้มานานนัก นางทนทุกข์ทรมานมามากทว่าก็ยังนับว่าได้เรียนรู้ทักษะมากมาย

        ทั้งหมดนี้ล้วนต้องขอบคุณความโหดเหี้ยมของเหยียนอี้เลี่ย ยามที่สตรีใจสลายจนถึงขีดสุด นางจะรับรู้ได้เพียงว่าบุรุษที่อยู่รอบตัวนางสกปรกและน่าขยะแขยงเพียงใด

        ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวนางเองนางได้ตระหนักถึงความจริงข้อนี้แล้ว

        “คุณหนู ยาที่บรรจุในขวดกระเบื้องเหล่านี้คือโอสถขนานใหม่หรือเจ้าคะ”ตู้เจวียนเข้ามาจากข้างนอกก่อนจะหยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวขวดหนึ่งขึ้นมาดมเบาๆ

        "อย่าจับ!"

        อย่างไรก็ตาม คำพูดของไป๋เซียงจู๋นั้นยังช้าไปขาของตู้เจวียนอ่อนแรง นางล้มลงกับพื้น ใบหน้าเขียวคล้ำฉับพลัน ตาเหลือกโพลนเห็นเพียงตาขาว

        เชิงอรรถ

[1]碧螺春 ชาเขียวปี้หลัวชุน ชื่อแปลตามตัว คือ หอยทากมรกตฤดูใบไม้ผลิ มีถิ่นกำเนิดและผลิตในแถบเขาต้งถิงเมืองไท่หู มณฑลเจียงซู ดินแดนเจียงหนาน ภาคกลางของจีน เป็นหนึ่งใน 10 อันดับชาจีนยอดนิยม

 [2]腊八节เทศกาลล่าปา ตรงกับ ขึ้น 8 ค่ำเดือน 12 เป็นยามที่พืชผลถูกเก็บเกี่ยวรอเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิที่กำลังจะมาถึงชาวบ้านจะเตรียมไหว้บรรพบุรุษและเทพเทวดาฟ้าดิน ขอให้บรรพบุรุษปกป้องคุ้มครองฟ้าดินประทานโชคลาภ ในสมัยโบราณก่อนทำการเซ่นไหว้จะต้องล่าสัตว์มาเป็นเครื่องสังเวยจึงเรียกเดือน 12 ว่าเดือนแห่งการล่าสัตว์ และเพื่อเซ่นไหว้เทพเจ้า 8 องค์ (八 bā) ดังนั้น จึงเรียกรวมว่า “ล่าปา”