ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

‘เข้าไปลึกมากกว่านี้ดีกว่า’
ซอว์ว่ายไปเรื่อย ๆ พยายามไปทีละนิดเนื่องจากเขาจะได้ใช้สายตาแสกนพื้นที่ทั้งหมดว่าเขาไม่ได้ข้ามอะไรไป อย่างน้อยก็แค่พื้นที่นี่เพราะว่าสายธารแห่งหมอกมันกว้างเกินไป จะให้เขาว่ายสลับไปมาเพื่อเคลียร์ไปทีละส่วนนั้นก็คงไม่ได้เรื่อง กว่าไปจะถึงหนึ่งกิโลเมตรได้ตอนนั้นเซียนพเนจรคงเกิดขึ้นมาแล้ว
‘เชี่ย⁓’ ซอว์เบิกตากว้างมองออกไปไกลสุดสายตา เขาพบว่าใต้น้ำแห่งนี้มีเมืองอยู่ด้วย แถมไม่สามารถมองเห็นภายในได้ชัดเจนแต่จุดดำ ๆ จำนวนมากที่เคลื่อนไหวอยู่ก็บ่งบอกว่าเมืองหรืออาณาจักรแห่งนั้นมีสิ่งมีชีวิตอยู่ ซอว์สูดลมหายใจตื่นเต้นทั้ง ๆ ที่เขาไม่มีจมูกก็ตามที
‘ถ้าไม่ลงมาคงไม่รู้นะเนี่ยว่ามีเมืองแบบนี้อยู่ด้วย’
ซอว์มองกระดองเต่าขนาดใหญ่ที่บังอาณาจักรแห่งนี้ไว้ เรียกได้ว่าต่อให้คนข้างนอกมองลงมาได้ ก็คงพบแต่จุดดำ หรือแม้แต่เกิดตั้งแต่ท้องพ่อท้องแม่ฝึกสายตามาสุดท้ายก็เห็นแค่กระดองเต่าจุดเล็ก ๆ ใต้น้ำเท่านั้น ซอว์รีบว่ายอย่างกระตือรือร้นไป สภาพของฝ่ามือที่กำลังตะเกียกตะกายในน้ำแต่ความเร็วของมันยิ่งกว่าปลาตัวไหน ๆ ในโลก ใช้เวลาไม่นานซอว์ก็มาถึงประตูอาณาจักรใต้น้ำ
เขามองความสูงของมันที่สูงกว่า 30 เมตรดวงตาก็เปล่งประกาย กระเสือกกระสนว่ายเข้าไปแต่แล้วเขาก็พึ่งสังเกตุว่าประตูมันปิดอยู่ ชายหนุ่มไม่ย่อท้อ เขาว่ายข้ามกำแพงอาณาจักรไปแต่ก็โดนคลื่นพลังบางอย่างกันไว้ราวกับกำแพงชั้นที่สอง ซอว์อยากจะใช้พลังอัดมันซะแต่ลางสังหรณ์ของเขาก็บอกว่าหากทำแบบนั้นก็เตรียมเข้าโลงได้เลย
‘เอาจริงดิ!? ฉันไม่สามารถเข้าไปได้เลยหรอ…’ ซอว์แทบจะเลียกำแพงล่องหนและสิงสู่เข้าไป แต่มันก็ไม่มีหนทางเลย ชายหนุ่มครางออกมาในลำคออย่างไม่สบอารมณ์
‘เอาสิ!! ฉันจะไม่ทำภารกิจปลดล็อกเลย’ จนกว่าฉันจะเข้าไปหาแกให้ได้! ซอว์ว่ายรอบอาณาจักรที่ไม่ใหญ่มากนัก แต่ไม่ว่าจะสำรวจอย่างไง ว่ายไปถึงบนกระดองอย่างไงก็ไม่มีทางลับทางลัดเข้าเลยสักนิด เขาลอยไปหาปลาไหลยักษ์ตัวนึงที่ระดับลมปราณเท่ากับ 50 สั่งให้มันพุ่งเข้าไปในอาณาจักร มันก็ทำตามทันที
โผละ!! ซอว์หน้าซีด
ปลาไหลนั้นชนเข้ากับกำแพงล่องหนก่อนจะกลายเป็นเศษเนื้อทันที เรียกได้ว่าหากโจมตีใส่มันล่ะก็ มันก็โจมตีกลับทันที ไม่โกงเลย…ไม่โกงเลยจริง ๆ ชายหนุ่มลอยเคว้งไปมาก่อนว่ายไปยังประตูอาณาจักรพยายามสำรวจอยู่นานว่ามีรูกุญแจที่อะไรให้ใส่เข้าไปไหม หรือว่าเขาจำเป็นต้องท่องบทสวดแพร่เมตตาซอมบี้ที่ถูกบูชาไป?
‘ไม่มีหนทางเลยนะเนี่ย! ’
ชายหนุ่มนิ่งเงียบและลอยไปตามกระแสน้ำ เขาพยายามครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ ทั้งจำนวนซอมบี้บ้างเอ่ย วันเวลาบ้างเอ่ย พระจันทร์เต็มตัวบ้างเอ่ย บทสวดเปิดประตูบ้างเอ่ย ประเภทซอมบี้ที่ผ่านประตูบ้างเอ่ย จวบจนไปถึงต้องหาไอเทมบางอย่างมาเปิดประตูอาณาจักรเพื่อเข้าไปข้างใน
‘เหอะ! มันไม่น่ามาปิดทำการวันนี้เลย’
ซอว์ยิ้มขมขื่น เมื่อชายหนุ่มเล็งเห็นว่าไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว เขาก็ไม่รอช้าว่ายต่อไปทันที บางทีมันอาจจะมีอะไรที่น่าสนใจมากกว่าอาณาจักรเล็ก ๆ นั่นแน่ ชายหนุ่มในร่างของฝ่ามือราชาปีศาจพุ่งเปรี้ยงปร้างจนห้วงเวลาผ่านไป เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้ว แต่ก็มั่นใจว่ายังไม่ถึงเที่ยงวันแน่นอน ทำให้เขายังว่ายน้ำตรวจสอบทะเลสาปแห่งนี้ต่อไป
ยิ่งเข้าไปลึกเรื่อย ๆ ซอมบี้ระดับ 50 60 ก็ปรากฎให้เห็นจนน่าใจหาย ไม่อยากจินตนาการเลยหากไอ้พวกเวรนี้ขึ้นบนบกได้จะสร้างความฉิบหายแบบไหน แต่ก็นั่นแหละ…พวกมันส่วนใหญ่เป็นสัตว์ที่อยู่ในน้ำเท่านั้น คงไม่มีปัญญาตะเกียกตะกายไปได้ฉะนั้นสบายใจ ยิ่งชายหนุ่มเข้าไปลึกมากเท่าไหร่เขายิ่งได้ยินเสียงกระซิบที่ไม่รู้ภาษา เสียงกระซิบเหล่านั้นมีมากมายราวกับล้าน ๆ ชีวิตพูดพร้อมกันจนไม่สามารถทำความเข้าใจได้ว่าเสียงนั้นกำลังจะบอก
“@#$%^&*(”
เสียงแหบแห้งของสิ่งมีชีวิตจำนวนมากแผ่วเบาดั่งเสียงกระซิบ พร้อมกระแสที่หายไปราวกับภาพมายา ฝ่ามือราชาปีศาจลอยตัวในน้ำนิ่งสนิท ซอว์หันไปมองรอบ ๆ ก็พบว่าระแวกนี้ไม่มีแม้แต่ซอมบี้ หรืออะไรเว้นเสียแต่พื้นดินสีขาวนุ่มราวฝุ่นผง ซอว์ว่ายน้ำไปข้างหน้าอย่างสงสัย
ลมปราณที่น่าสะอิดสะเอียนเบา ๆ ที่ลอยมาจากด้านหน้า ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคย จนฝ่ามือของเขาสั่นระริกราวกับกำลังตื่นเต้นอะไรบางอย่าง ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่น ไม่รู้ว่าทำไมความเงียบที่แม้แต่เสียงคำรามกับกระแสน้ำก็ไม่มี มันส่งผลให้ชายหนุ่มวิตกกังวลและรู้สึกกดดันอย่างหนัก
ยิ่งว่ายน้ำเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ ฝ่ามือนี้ก็สั่นแรงกว่า บรรยากาศโดยรอบพร้อมใจกันเย็นยะเยือกราวธารน้ำแข็ง กลิ่นอายความน่าสะอิดสะเอียนฉุนขึ้น ชายหนุ่มมองเศษกระดูกจำนวนมากตรงพื้นที่ห่างออกไป บ้างก็เป็นกระดูกที่ใหญ่กว่าหนึ่วร้อยเมตร แม้กระทั่งกระดูกของอะไรบางอย่างคล้ายกระดูกสันหลังยาวหนึ่งกิโลก็มีปรากฎให้เห็น ทะเลสาปแห่งนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือดจาง ๆ จิตใจของซอว์เริ่มไม่ดี เขารู้สึกอึดอัดและหายใจไม่ออก
‘อึก!! แสบชะมัด’
เขารู้สึกเจ็บไปทั่วฝ่ามือ เสียงกระซิบยิ่งดังมากขึ้นเรื่อย ๆ ทะเลเริ่มกลายเป็นสีเลือด ทันใดนั้นสายตาชายหนุ่มก็เห็นหลุมสีแดงบางอย่างที่ราวกับเนื้อเยื่อสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ มันกว้างกว่าหนึ่งกิโลเมตรมีออร่าสีแดงสลัวน่ากลัวราวกับเป็นประตูนรก ลมปราณที่น่าสะอิดสะเอียนนั้นแพร่กระจายออกมากระทั่งสายธารทะเลสาปแห่งนี้ก็ดูด้อยกว่า ชายหนุ่มเริ่มประคองสติไม่อยู่เขารู้สึกว่าหากเขาเข้าใกล้กว่านี้คงตัวระเบิดแตกตายแน่ ๆ
‘ไม่ไหว! ต้อง…กลับก่อน’ ซอว์รีบพุ่งหนีทันที
“ฝ่า-บาท” ชายหนุ่มหยุดชะงักหันไปมองด้านหลัง เสียงกระซิบที่ได้ยินไม่รู้ความมาตลอด ตอนนี้กลับฟังชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด ซอว์มองไปรอบ ๆ ก็ไม่พบเสียงที่ว่านั้นราวกับเขาหูฟาดอย่างไงอย่างงั้น เสียงกระซิบแห่งความโศกเศร้าที่เอื้อนเอ่ยออกมาได้ทำให้จิตใจของเขาสัมผัสถึงความหวังบางอย่างจากอีกฝ่ายที่น้อยนิด ซอว์สูดลลมหายใจลึก ๆ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ไม่มีจมูกว่ายจากไป
‘ฉันสัญญา…’ ฉันจะกลับมาหาแกแน่ ๆ
ชายหนุ่มว่ายหายไป พริบตาที่เขาออกจากสายธารแห่งหมอกนั้น หลุมเนื้อเยื่อสีแดงราวกับเนื้อมนุษย์ก็หยุดทอแสงสีแดงออกมา มันหดตัวลงอย่างช้า ๆ เนื้อเยื่อน่าขยะแขยงทั้งหมดรอบตัวกว่าหนึ่งกิโลเมตรถูกหดตัวลงหายไปทำให้หลุมยักษ์ที่ราวกับประตูนรกไม่มีอยู่จริงอีกต่อไป ซอมบี้จำนวนมากที่แวกว่ายได้อยู่พลันไม่ได้รับไอปราณอันน่าสะอิดสะเอียนมันก็แหวกว่ายมายังจุดที่มีโครงกระดูกเพื่อนพวกมันอยู่ ใครจะไปรู้ว่าโครงกระดูกจำนวนมากนี้และน่ากลัวเหล่านี้
แท้จริงแล้วพึ่งตายไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำก่อนซอว์มา
ทางด้านชายหนุ่มนั้นหลังจากออกจากสายธารแห่งหมอกมาได้ก็กลายร่างเป็นมนุษย์ เวลาตอนนี้ก็ปาไปหกโมงเช้าแล้ว แน่นอนว่ามีคนมาที่นี่กว่าร้อยคนแล้ว แต่ไอ้ฝ่ามือของเขาที่ปิดกั้นการรับรู้ของอีกฝ่ายได้จึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะออกจากสายธารและกลายร่างเป็นมนุษย์ในมุมลับแล
“เฮ้อ! ไม่ได้อะไรคืบหน้าเลย”
ซอว์ถอนหายใจ แม้เขาจะรู้ว่าฝ่ามือราชาปีศาจเกี่ยวข้องกับหลุมยักษ์โลหิตนั้น แต่เขาก็เดาไม่ออกว่ามันคือประตูนรก ประตูไปโลกปีศาจ หรือประตูสู่สุสานราชาปีศาจกันแน่? แต่ที่แน่ ๆ คงเป็นสตอรี่ของฝ่ามือราชาปีศาจที่กลายเป็นซอมบี้นี่แน่นอน อีกทั้งอาณาจักรใต้น้ำนั้นเขาก็ต้องหาข้อมูลต่อไป เขาพุ่งสำรวจทะเลสาปแห่งนี้ริมสุดเท่านั้น ยังไม่ได้ว่ายไปสำรวจตรงกลางและฝั่งตรงข้ามเลย บางทีอาจจะมีอาณาจักรอื่นอีก หรืออะไรที่เซอร์ไพส์เขาแน่ ๆ
“ไม่คิดเลยนะว่าทวีปกลางจะมีภัยอันตรายซ่อนอยู่ในทะเลสาปแห่งนี้”
ซอว์มองผู้เล่นจำนวนมากก็รีบละความสนใจเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ทันที เขาสั่งให้ซอมบี้เทพสายฟ้าจัดการกับผู้เล่นทั้งหมด มันก็ไม่รอช้าพุ่งตวัดใบดาบสังหารผู้เล่นจำนวนมากอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีผู้เล่นทุกคนก็ตกตายกันระนาว ชายหนุ่มยืนกอดอกอย่างเย็นชา
“นั้นคือโทษฐานที่เหยียดมอง ‘ชาวบ้านกากหนึ่ง’ อย่างฉัน” แม้เขาจะพูดแบบนั้นแต่ใจจริงก็อยากฆ่ามันเก็บประสบการณ์เท่านั้นเอง โชคดีที่รอบนี้มีแต่พวกระดับสูงทำให้เขามีระดับลมปราณที่ 30 ทั้งโหมดซอมบี้และมนุษย์แล้ว ดังนั้นมันคงไม่ใช่เรื่องยากนักในการทำลอบเข้าดันเจี้ยนขุมทรัพย์ต่อไป
“ฉันน่าจะลองฆ่าผู้เล่นเลเวลต่ำ ๆ ไปก่อนนะ” ถ้าเลเวลตันทันทีมันจะทำให้เขาไม่ได้แต็มซอมบี้ซะด้วยสิ และการสังหารผู้เล่นเลเวล 20 กว่าหนึ่งพันก็ไม่ได้เทียบเท่ากับค่าประสบการณ์ที่ฆ่าผู้เล่นเลเวล 30 คนเดียวเลย ดังนั้นเขาน่าจะคิดให้ดีกว่านี้เพราะไม่งั้นช่วงเวลาถัดมาตอนที่เขาจำเป็นต้องเลือกซื้อซอมบี้ เขาคงไม่ได้สิ่งที่ต้องการแน่ ๆ
“ไปลากศพสำนักพเนจรมา”
ซอมบี้เทพสายฟ้าพยักหน้า มันเดินไปหยิบร่างไร้หัวและศรีษะขึ้นมา ซอว์ประเมินอีกฝ่ายก็จำได้ว่ามันระดับลมปราณที่ 30 เทียบเท่าเขาเลย ดูเหมือนซอมบี้สายฟ้าจะฉลาดขึ้นแปลก ๆ แหะ พริบตานั้นเองหมอกจำนวนมากก็ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างชายหนุ่ม ร่างกายของเขาสูงขึ้นสองเมตรตัวสีขาวซีดน่ารัก มีปากเป็นเส้นตรงกลางลำตัว [ซอมบี้กลืนวิญญาณ] ‘ก็ไม่ได้รังเกียจอะไรหรอกนะ’ เพียงแต่เขาไม่ชินเท่านั้นเอง
อสูรกลืนวิญญาณอ้าปากกลางลำตัวก่อนจะยัดศรีษะและร่างไร้หัวของมันเข้าไป กระเพาะของเขาราวกับหลุมดำสามารถกลืนได้ภายในครั้งเดียว พริบตานั้นเองปากขนาดใหญ่นั้นก็ปิดลงมันขยับไปมามีเสียงขบเคี้ยวราวกับรับประทานอาหาร ช่วงเวลานั้นเองร่างของมันก็เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ
ขนาดตัวจากสองเมตรหดตัวเองมา ใบหน้าที่ราวกับกะโหลกมีหนวดปลาหมึกน้อย ๆ ก็หดกลับเข้าไปในตัวหายไป ผิวพรรณปรากฎสีไข่อ่อน ผิวหนังบนใบหน้าถูกหุ้มเป็นทรงหัวกะโหลกมนุษย์ก่อนจะปรากฎลูกตาออกมาที่เบ้าตา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ชาวบ้านกากหนึ่ง

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ชาวบ้านกากหนึ่ง

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้