ย้อนอดีตมามีครอบครัวที่อบอุน ยุค70

         “กลับมาแล้วครับ พี่ซินซินทำอะไรกินครับ กลิ่นหอมจังเลย” จางห่าวหรวนทักขึ้น เมื่อเขาเดินเข้ามาบ้านแล้วได้กลิ่นอาหารลอยมา

        “วันนี้พี่ทำต้มไก่ ปลาทอดราดพริก ไข่ตุ่นทรงเครื่อง แล้วก็กระหล่ำปลีทอดน้ำปลา จ๊ะ” จางเย่วซินตอบพร้อมบอกรายการอาหารของเย็นนี้ จากนั้นเธอเดินเข้าไปดูว่า หยางลี่มี่ตื่นรึยัง พอเปิดประตูเข้ามา ก็เห็นเด็กน้อยนั่งยิ้มแฉ่งอยู่บนเตียง

        “พี่สาวคนสวยขา หนูตื่นแล้วค่ะ”

        “งั้นหนูมาล้างหน้าล้างตาก่อนนะคะ ไปค่ะพี่สาวพาหนูไปล้างหน้าก่อน แล้วมารอน้าห่าวอู๋ กับคุณพ่อของหนูกลับมาแล้วค่อยทานมื้อเย็นพร้อมกันนะคะ” จางเย่วซินเดินจูงมือเด็กน้อยออกมาจากห้อง พาไปล้างหน้าล้างตาเพื่อรอทุกคนมากินอาหารพร้อมทานกัน

        “โอ๊ะ สวัสดีค่ะคุณน้า” เด็กน้อยลี่มี่สะดุ้งตกใจเมื่อเห็นห่าวหรวน

        “สวัสดีครับสาวน้อย หนู่ชื่อลี่มี่ใช่ไหม ลูกสาวของพี่ซีห่าว ใช่รึปล่าว” ห่าวหรวน เมื่อเห็นหน้าเด็กน้อยก็จำได้ทันที

        “ใช่ค่ะ หนูชื่อ หยางลี่มี่ค่ะ อายุ 2 ขวบกว่าๆจะ 3 ขวบแล้วค่ะ เป็นลูกสาวคนเดียวของคุณพ่อ หยางซีห่าวค่ะ”

ห่าวหรวนได้หันไปสบตากับเย่วซิน ส่งสายตาถามประมาณว่า หยางลี่มี่ทำไมถึงมาอยู่กับพี่ได้ ซึ่งปกติพี่สาวของเขาไม่ชอบสุงสิงกับใคร

        “ตอนที่พี่ไปส่งข้าวกลางวันให้พี่ใหญ่ พี่เจอลี่มี่ที่แปลงนา เด็กไม่ควรจะอยู่ที่นั่น แดดร้อนก็ร้อน พี่เลยพามาที่บ้านนะ อีกอย่างพี่ถูกชะตา กับ ลี่มี่ด้วย”

        “ครับผมเข้าใจแล้ว”

        “ห่าวหรวน ตามพี่มาในครัวหน่อยพี่มีอะไรจะให้ช่วยนะ” จากนั้นเย่วซินหันมาบอก กับลี่มี่ “ลี่มี่จ๊ะ หนูนั่งรอพี่สาวตรงนี้แป๊บนะ เดี๋ยวพี่สาวมา”

        “ได้ค่ะ หนูนั่งรอตรงนี้ จะไม่ไปไหนเลย” ลี่มี่ยิ้มตอบจนตาหยี เย่วซิน อดใจไม่ไหวจนต้องหอมแก้มไปฟอดนึง

เมื่อเข้ามาในครัวแล้ว เย่วซินจึงถามห่าวหรวนในสิ่งที่เธอสงสัยและค้างคาใจตอนที่เธอกอดเด็กน้อย แล้วเด็กน้อยร้องให้จนตัวโยน

        “ห่าวหรวนพี่ถามอะไรหน่อยซิ แม่ของลี่มี่ไปไหน ทำไมถึงปล่อยให้ลูกสาวของตัวเองมาทำงานกับพ่อที่แปลงนาละ ลี่มี่ยังตัวนิดเดียวเองนะและที่สำคัญห่าวหรวนรู้ไหม ตอนที่พี่อาบน้ำแต่งตัวให้เมื่อตอนกลางวัน ลี่มี่เธอร้องให้กอดพี่จนตัวโยนเลย พี่ถามอะไรก็ไม่ตอบ พี่นี่ตกใจแทบตาย กลัวเด็กน้อยจะเป็นอะไร”

        “ลี่มี่ เธอน่าสงสารพี่ แม่เธอไม่เคยสนใจเธอเลย ตั้งแต่ลี่มี่เกิดมาก็เลี้ยงดูทิ้งๆ ขว้างๆ ส่วนแม่ของลี่มี่นั้น ได้แต่แต่งตัวเข้าไปในเมื่อ บอกคนอื่นๆ ว่าไปซื้อของ พี่รู้อะไรไหม เธอไม่ได้ซื้อของให้ลูกหรอก เธอไปติดผู้ชายคนใหม่ สงสารแต่พี่ซีห่าวส่งเงินเดือนกลับมาให้ แทนที่จะได้เลี้ยงดูลูก แต่เปล่าเลย เธอเอาไปปรนเปรอผู้ชายคนอื่น ความมาแตก เมื่อสามเดือนที่แล้วเองพี่” เขาเล่าในสิ่งที่เขารู้ให้ฟัง

        “น่าสงสารพ่อลูกคู่นี้นะ”

        “ใช่พี่ซินซิน พี่ซีห่าวนิสัยดีมาก”

        “แล้วตอนนี้แม่ของลี่มี่ไปไหนซะละ ถึงปล่อยให้พี่ซีห่าวพามาที่แปลงนาด้วย”

        “พี่ซีห่าวหย่าแล้วพี่ เธอเอาเงินที่พี่ซีห่าวส่งมาไปหมดเลย ผมได้ยินชาวบ้านเขาพูดกันว่าไม่เหลืออะไรให้พี่ซีห่าวสักอย่างเดียว” ห่าวหรวนได้เล่าให้เย่วซินฟังในสิ่งที่เขารู้ ลึกๆ แล้วเขาก็เห็นใจพี่ซีห่าวเหมือนกัน ยิ่งกับคนบ้านหยางนั้นยิ่งแล้วใหญ่ เห็นแก่ตัวสุดๆ ในความคิดของห่าวหรวน

        “พี่ซินซินรู้ไหมว่า พี่ซีห่าวอยู่ที่บ้านหยางไม่ค่อยจะสบายนัก อดีตภรรยาพี่ซีห่าวเป็นหลานสาวของแม่เลี้ยง ตอนที่พี่ซีห่าวหย่าแม่เลี้ยงพี่เขาไม่ค่อยพอใจ” ห่าวหรวนเลยเล่าเรื่องทั้งหมดให้เย่วซินฟัง ตัวเขาเองแปลกใจเล็กน้อยที่พี่สาวอยากจะรู้เรื่องของพี่ซีห่าว

        “จริงเหรอ โหดร้ายและเห็นแก่ตัวมากเลยนะนั่น น่าสางสารลี่มี่”

        พอเธอได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดเธอรู้สึกเห็นใจและสงสารพ่อลูกคู่นี้มาก เธอตั้งใจไว้ว่าจะทำให้ความเป็นอยู่ของทั้งคู่ดีขึ้นให้ได้ จากนั้นก็เดินเข้ามาหาลี่มี่ที่นั่งตาแป๋วคอยเธออยู่ที่โถงบ้าน

        “กลับมาแล้วเหรอคะ เป็นไงวันนี้ทำงานเหนื่อยไหมคะ” เย่วซินเอ่ยทักทันทีที่เห็นพี่ใหญ่กับหยางซีห่าวเดินเข้ามาในบ้าน

        “มาเหนื่อยๆ ไปล้างตัวกันสักหน่อยนะคะ จะได้มากินข้าวเย็นกัน”

        “พ่อขา พ่อกลับมาแล้ว พ่อเหนื่อยไหมคะ” ลี่มี่ถามพ่อของเธอ

        “ครับพ่อไม่เหนื่อย พ่อมารับหนูกลับบ้าน กลับบ้านกันนะครับ” ซีห่าวพูดแล้วก็อุ้มลี่มี่เตรียมจะเอ่ยลา คอบครัวจาง

        “เดี๋ยวค่ะ ใครบอกให้พี่ซีห่าวกับลี่มี่กลับบ้านตอนนี้ค่ะ ฉันทำอาหารเย็นรอพวกพี่กลับมากิน แล้วทำไมถึงจะกลับตอนนี้ละ”

        “พี่ซีห่าวดูปากฉันนะคะ ฉันยังไม่ให้กลับ กินข้าวเย็นกันก่อนค่ะ” เธอพูดจบก็อุ้มลี่มี่มาจากซีห่าว แล้วเดินเข้าบ้านไปเฉย ทุกคนได้แต่ยืนอึ้ง มองหน้ากันเหมือนจะสื่อถึงกันว่า เย่วซินเธอเป็นอะไร สามหนุ่มได้แต่ส่ายหัวให้กัน แล้วพากันเดินตามกันเข้าบ้าน

        ก่อนจะเดินเข้าห้องครัว เย่วซินได้หันมาบอกทุกคน “อย่าลืมล้างมือกันก่อนกินข้าวทุกครั้งนะคะ”

เธอได้พาหนูน้อยลี่มี่ไปล้างมือ จากนั้นทุกคนจึงมารวมกันที่ตะอาหาร

        “วันนี้อาหารน่ากันมากเลย น้องทำเองหมดเลยเหรอเย่วซิน”

        “ใช่ค่ะ น้องทำเองทุกอย่าง ต่อไปนี้ น้องจะทำอาหารขุนทุกคนให้อ้วนกันหมดเลย ดูซิ แต่ละคนผอมแห้งยังกับคนขาดสารอาหาร” พูดเสร็จพร้อมกับหันไปมองหน้าซีห่าว

        “รวมทั้งพี่ด้วยนะพี่ซีห่าว ทุกเช้าให้พาลี่มี่มาที่นี่ ฉันจะเลี้ยงลี่มี่ให้เอง ดูซิตัวแค่นี้ยังต้องออกไปตากแดดตากลม”

        “ผมว่าอย่าดีกว่านะ ผมเกรงใจแค่นี้ก็ไม่รู้จะตอบแทนยังไง ถ้าต้องให้มากินข้าวที่นี่ทุกวัน ละยังจะเลี้ยงลี่มี่ให้อีก ผมยิ่ง...”

        “หยุดค่ะ ไม่ต้องพูด แล้วก็เลิกแทนตัวเองว่าผม พูดกับฉันให้แทนตัวเองว่าพี่ แต่เดี๋ยวก่อน พี่อายุเท่าไหร่ ถามได้ไหม”

        ตอนนี้ทั้งห่าวอู๋และห่าวหรวนได้แต่มองหน้ากันตาปริบๆ นั่งมองเย่วซิน ยิ่งมองก็ยิ่งสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ปกติแล้วเย่วซินไม่ใช่คนพูดเก่งขนาดนี้ ยิ่งกับ หยางซีห่าว ที่ไม่รู้จักและไม่คุ้นเคย แต่นี้กลับนั่งคุยเป็นเรื่องเป็นราว

        “พี่อายุ 32 ปี” ซีห่าวตอบพร้อมกับยิ้มมุมปาก

        “32-17=15 ว้าว ห่างกัน 15 ปี โอเคร ไม่ห่างเกินไป” เย่วซินนั่งลบอายุเธอกับซีห่าว แล้วยิ้มดีใจ แต่ทุกคนที่ได้ยินสิ่งที่เธอพูดได้แต่แสดงอาการตกใจ ยิ่งหยางซีห่าว พอเขาได้ยินแทบจะตกลงจากเก้าอี้

        “สรุปเลยนะคะทุกคน พี่ซีห่าวต้องมากินข้าวที่นี่ทุกวัน แล้วเอาลี่มีมาให้ฉันเลี้ยง ฉันจะดูแลเอง จบไหมค่ะ” พร้อมกับมองหน้าทุกคน

        “มากินข้าวดีกว่า วันนี้ฉันทำต้มไก่ ปลาทอดราดพริก ไก่ตุ๋นทรงเครื่อง อย่างสุดท้ายนี่เลย กะหล่ำปลีทอดน้ำปลา กินกับข้าวร้อนๆ”

จากนั้นทุกคนลงมือกินข้าวกันอย่างอร่อย เย่วซินเธอป้อนข้าวให้ลี่มี่ได้กินกับไข่ตุ๋น เมื่อทุกคนกินอาหารกันเสร็จแล้วเย่วซินได้พูดขึ้น

        “พี่ใหญ่ พรุ่งนี้น้องจะเข้าไปในเมืองนะ พี่ใหญ่จะเอาอะไรไหม”

        “น้องจะไปซื้ออะไรให้ห่าวหรวนไปเป็นเพื่อนไหม พรุ่งนี้เป็นวันหยุด ห่าวหรวนไม่ไปโรงเรียน”

        “ไม่ดีกว่าค่ะ ให้ห่าวหรวนดูลี่มี่ให้น้องช่วงเช้าดีกว่า น้องจะกลับมาให้ทันก่อนไปส่งข้าวเที่ยงให้พี่” เย่วซินส่ายหน้าปฏิเสธทันที ถ้าห่าวหรวนไปด้วยเธอจะหาเงินยังไงละ ไม่ได้ๆ

        “นะพี่ น้องไปตั้งหลายครั้งแล้ว ไม่เป็นอะไรหรอก เชื่อน้องซิ”

หยางซีห่าวนั่งมองพี่น้องคุยกัน ได้แต่คิดในใจว่าครอบครัวนี้ท่าท่างจะรักกันดี ดูอบอุ่นอย่างมาก

        “ห่าวอู๋ เย่วซิน ห่าวหรวน ถ้าอย่างนั้นพี่กลับก่อนนะ ขอบคุณสำหรับอาหาร และขอบคุณที่จะดูแลลี่มี่ให้ ขอบคุณมากจริงๆ”

        “ครับพี่/ไม่เป็นไรครับ”

        “ไม่ต้องขอบคุณหรอกพี่ซีห่าว ฉันชอบลี่มี่และเอ็นดูเธอมากจริงๆ เอ่อประมาณว่าถูกชะตาตั้งแต่แรกพบ พี่เข้าใจรึปล่าว” พูดเสร็จก็จ้องตาซีห่าวแบบไม่หลบสายตา โดยบอกทางสายตาประมาณว่า ฉันบอกพี่นะ พี่เข้าใจไหม

เธอได้เดินมาส่งซีห่าวหน้าบ้าน บอกลาลี่มี่ตัวน้อย แล้วเดินเข้าบ้าน ซึ่งภายในบ้านสองพี่น้องนั่งรอเย่วซินและมองเธออย่างสงสัย