ศาสตร์จักรพรรดิมังกรครองพิภพ (จบ)

        เมื่อประโยคของชายหนุ่มถูกถามออกมา มันก็ทำให้ทั้งสองคนต้องเงียบลงไป โดยเฉพาะกับชิงหลงหวู่เทียนเขานั่นถึงกับก้มหน้าลงอย่างไม่รู้ตัว สำหรับเขาแล้วภรรยาหรือแม่ของหลินตงนั่นเรียกได้ว่าเป็นสิ่งสำคัญที่มากที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ นางคือผู้ที่ทำให้ข้านั่นหลุดพ้นจากการครอบงำที่ทรงอำนาจของเผ่าพันธุ์อาชูร่า ทั้งๆที่มีพลังมากมายถึงจะทำยังไงก็ไร้ทางรอดแต่เมื่อเขาได้พบเจอกับนาง ทุกสิ่งก็แปรเปลี่ยนไป

        "ย่อมได้ ข้าจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เจ้าได้ฟังว่าข้ากับแม่ของเจ้านั่นเป็นยังไง"

        ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมาพลางพยักหน้ารับ ในเมื่อลูกชายของเขาที่ไม่เคยพบเจอท่านแม่ของตนเอง มันก็ไม่แปลกที่เขาอยากจะรู้เรื่องราวต่างๆ

        "แม่ของเจ้ามีนามว่าหลินหรู่หยิน เป็นคนรับใช้ภายในราชวงศ์ชิงหลงช่วงนั่น นางในตอนแรกมีฐานะที่ยากจนและเป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น ถ้าจำไม่ผิดนางมีอายุเพียงแค่ยี่สิบกว่าปีเอง นางอาศัยอยู่ภายใต้นครแห่งราชันย์ด้วยตัวคนเดียว ทำอาชีพถักทอผืนผ้าอย่างง่ายๆเพื่อเลี้ยงดูชีวิตของตนเองและเมื่อราชวงศ์ชิงหลงได้ประกาศหาคนรับใช้ภายในพระราชวัง แม่ของเจ้าก็มาสมัครด้วย นางที่เห็นว่ามันมีรายได้ดียิ่งกว่าการอาชีพของตนเองก็ไม่รีรอที่จะมาสมัคร"

        "ด้วยรูปลักษณ์ที่งดงามของนางท่ามกลางผู้คนที่มาสมัครจึงทำให้สามารถถูกรับเลือกในทันที เวลาผ่านไปอยู่หลายเดือนช่วงที่แม่ของเจ้ายังไม่ค่อยรู้ถึงสถานต่างๆภายในอาณาเขตของราชวงศ์ชิงหลงนั่น อยู่ดีๆหลินหรู่หยินก็เผลอเข้ามายังสถานที่ต้องห้าม ด้วยความยากรู้ยากเห็นจึงทำให้นางนั่นอดที่จะสงสัยไม่ได้ นางเมื่อเข้ามาก็สัมผัสได้่ถึงบรรยากาศที่เงียบสงัด ต้นไม้ใบหญ้าที่พลิ้วไหวไปตามสายลมพร้อมกับสายน้ำตกขนาดย่อมที่ราวกับเป็นธรรมชาติ"

        "และภายในสถานที่แห่งนั่นก็มีข้าผู้ที่เป็นองค์จักรพรรดิของทวีปแห่งนี้พักผ่อนอยู่ ด้วยการที่ข้านั่นไม่ค่อยที่จะเปิดเผยตัวตนจึงทำให้ผู้คนส่วนใหญ่ไม่ได้รับรู้หน้าคร่าตาของข้า แม่ของเจ้าเมื่อเห็นข้าก็เอ่ยทักทายออกมาอย่างไม่รู้ความ ในช่วงนั่นอารมณ์ของข้าเรียกได้ว่ารุนแรงเป็นอย่างมาก อารมณ์เชิงลบต่างๆที่เผ่าพันธุ์อาชูร่าครอบงำมันฝังลึกลงไปในจิตใจแต่เมื่อข้าได้เห็นนาง จิตใจของข้าก็ปลอดโปร่งอย่างน่าแปลกประหลาด ทุกสิ่งที่อยู่ภายใต้ส่วนลึกเริ่มกลับคืนมา ความทรงจำที่ครั้งนึงเคยคิดว่าตัวเองไปใครก็ค่อยๆย้อนกลับมาทีละนิด"

        "เหมือนว่านางจะมีบางสิ่งที่พิเศษยิ่งกว่าใครๆ ถึงจะเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธที่มีพลังแค่จิตยุทธปรับแต่งแต่ข้าคิดว่าแม่ของเจ้ามันไม่ใช่ การที่สามารถทำให้ข้าย้อนคืนอารมณ์ที่แท้จริงของตเนองได้ นางจะต้องมีบางสิิ่งที่ยิ่งใหญ่อยู่ภายในตัวอย่างแน่นอน"

        "ข้าบอกได้เพียงแค่ว่าข้าหลงรักนาง นางในตอนแรกไม่ได้รู้ถึงสถานะที่แท้จริงว่าชายเบื้องหน้าคนนี้เป็นใคร ในทุกๆวันนางนั่นจะมาหาเพื่อพูดคุยราวกับเป็นเพื่อนสนิท ยิ่งเวลาผ่านไปความรู้สึกของหลินหรู่หยินก็แปรเปลี่ยนไปเช่นเดียวกัน นางตกหลุมรักข้าจนกระทั่งพวกเราได้มีสานสัมพันธ์กัน ข้าได้ใช้ของล้ำค่ามากมายในการพัฒนาพลังของนางจนกระทั่งนางได้บรรลุจิตยุทธแห่งนภาในที่สุด"

        "แต่ทว่าเรื่องราวมันกลับตาลปัตร หลินหรู่หยินเมื่อรับรู้ความจริงว่าข้าคือองค์จักรพรรดิของราชวงศ์ชิงหลงก็โกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก ข้าที่ปิดบังตัวตนมาตลอดหลายปีกลับถูกเปิดเผยขึ้นเพียงแค่ภาพวาดใบนึง สำหรับนางแล้วชายที่รักจะไม่มีวันโกหกตนเองโดยเด็ดขาด พอนางได้รับรู้เช่นนั่นนางก็ขอจะแยกตัวออกไปในทันที แต่ข้าก็ง้อนางอยู่สักพักใหญ่ๆจนทำให้นางนั่นกลับมาเป็นเช่นเดิม"

        "เวลาผ่านไปอีกสองเดือนในที่สุดแม่ของเจ้าก็ตั้งท้องขึ้น ข้าผู้ที่กำลังจะได้เป็นพ่อคนก็ดีใจเป็นอย่างมาก ส่วนนางสนมกับคนอื่นๆที่เป็นภรรยาก่อนหน้าแม่ของเจ้านั่นก็ไม่มีใครได้รับรู้เรื่องนี้ ข้าได้ปิดบังเรื่องราวของแม่เจ้าตลอดมา ไม่มีใครได้รู้ถึงการคงอยู่ของแม่เจ้าไม่เว้นแม้แต่ราชองค์รักษ์ทรยศทั้งสองคนนั่น พวกมันก็ยังไม่ทราบเรื่องราวนี้เลยด้วยซ้ำจนกระทั่งเกิดเรื่องขึ้น เผ่าพันธุ์อาชูร่ารับรู้ได้แล้วว่าข้านั่นฟื้นคืนสติของตนเองแล้วก็ลงมือในทันที พวกมันพยายามที่จะจับตัวเพื่อมาควบคุมเช่นเดิม"

        "ในตอนนั่นการเกิดการต่อสู้กันจนฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย เทพวิญญาณยุทธโบราณนับสิบคนล้อมกรอบจนหมดทางสู้แต่ทว่าข้าก็ยังมีเรื่องที่น่ายินดีอยู่เรื่องนึง ก่อนที่จะเกิดเรื่องข้าได้รับรู้ข่าวสารก่อนหน้านั่นเล็กน้อยแล้ว จึงได้ลอบส่งหยินหรู่หยินหลบหนีออกไป ส่วนข้าก็ต้องเผชิญหน้าด้วยตัวคนเดียว ถึงจะไม่สามารถต่อกรได้เพียงแค่นี้ข้าก็สบายใจที่ได้รับรู้ว่าภรรยาและลูกของข้าสามารถหลบหนีออกไปได้อย่างปลอดภัย"

        ชิงหลงหวู่เทียนอธิบายออกมาอย่างละเอียดและเมื่อเขาเล่าจบก็ทำให้ทั้งหลินตงและชายชราต้องเงียบไป หวังจื่อจินทำได้เพียงมองไปยังชายวัยกลางคนอย่างน่าสงสาร นัยน์ตาจ้องมองไปยังด้านข้างอย่างเห็นใจ องค์จักรพรรดิชิงหลงในอดีตที่เขารู้จักไม่ใช่เช่นนี้เลย เขาถูกครอบงำจากอำนาจมือที่ทรงพลังไร้เทียมทาน กระหายอำนาจ บ้าคลั่ง โหดร้าย ลงมือต่อทุกชีวิตที่คิดต่อต้าน กวาดล้างทุกสิ่งที่ขัดขว้างตนเอง ราชวงศ์ชิงหลงในช่วงนั่นเรียกได้ว่าทำทวีปเกิดความโกลาหลเลยเชียวละ

        ถ้าไม่ได้แม่ของเจ้าหลานรักปรากฏตัวขึ้น ปานี้เขาก็ยังเชื่อว่าองค์จักรพรรดิชิงหลงก็ยังต้องถูกควบคุมอยู่แบบนั่น

        ต้นเหตุทั้งหมดมันก็เริ่มมาจากเผ่าพันธุ์อาชูร่า พวกมันเหมือนกับเป็นปรสิตที่เข้าครองงำทุกสิ่งและจะดำเนินแผนการณ์ให้เป็นไปตามที่พวกมันต้องการ ยิ่งเขาคิดก็ยิ่งแค้นเคืองพวกมันนัก ถ้าไม่มีพวกมันนิกายเทียนตี้และพี่น้องของพวกเขาจะถูกกวาดล้างไปเช่นนี้หรอ

        หลินตงที่ได้ฟังก็หลับตาลงอย่างเงียบงัน ไม่รู้ว่าตอนนี้เขามีความคิดอะไรแต่เมื่อพอได้ฟังแล้วก็พอจะบอกได้บ้างว่าแม่ของเขาไม่ใช่คนธรรมดา การที่มีพลังถึงจิตยุทธแห่งนภาก็เพียงพอที่จะทำให้ดูแลตนเองได้ภายในโลกที่กว้างใหญ่เช่นนี้แล้ว

        "แต่ทำไมเขาถึงทิ้งข้าไว้ที่หมู่บ้านแห่งนึงละ..?"

        ชายหนุ่มบ่นพึมพำออกมาอย่างน้อยใจ ถึงจะมีพลังที่มากมายแต่เขาก็ไม่เคยได้สัมผัสเข้ากับคำว่าครอบครัวจริงๆจังซักครั้ง การที่เขาเติบโตมาด้วยตัวคนเดียวและกินของป่าประทังชีวิตในแต่ละวันมันก็ทำให้เขาสมเพชในชีวิตของตนเองเช่นเดียว ชายหนุ่มยังเคยตั้งคำถามว่าเขาเกิดทำไมเลยด้วยซ้ำ พ่อแม่ของตนเองไปไหนทำไมเขาต้องถูกทิ้งไว้เช่นนี้และยิ่งเมื่อถึงอายุสิบสอง จิตใจของเขาก็แทบจะพังทลาย จิตวิญญาณยุทธที่เป็นทุกสิ่งของฟ้าดินกลับไม่ปรากฏขึ้นบนตัวของเขา การที่เด็กน้อยคนนึงวาดฝันที่จะมีพลังแต่ก็ไม่สามารถทำได้ มันยิ่งตอกย้ำให้เขานั่นสมเพชกับชีวิตของตนเองนัก

        แต่มันก็ยังไม่หมดหวัง เขาได้เปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตนเองไปอย่างใหญ่หลวง ได้รับพลังที่ทุกคนวาดฝันเอาไว้ ท่านอาจารย์ชิงหลงเซียนได้มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้เขานั่นสืบทอดต่อ บอกเพียงแค่ว่าถ้าก่อนหน้านั่นเขาไม่ได้ท่านอาจารย์ชีวิตที่น่าเวทนาคงจะตกตายไปแล้ว ตายไปโดยที่ไม่มีใครรับรู้ว่าครั้งนึงเขาจะถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกที่กว้างใหญ่ใบนี้

        ...

        บางครั้งกะสงสารตงน้อยนะ ทำไมแม่ถึงทิ้งไปละแถมถ้าไม่มีชิงหลงเซียน ก็คงจะตายไปแล้ว เฮ้อ