" พี่ขอโทษนะฝูหรง ขอโทษที่พูดจาไม่ดีกับเ้า ขอโทษที่พี่ดูิ่เ้า าแนี้มันอาจจะชดใช้ไม่หมดกับสิ่งที่พี่เคยทำ แต่พี่อยากให้เ้าอภัยให้พี่ได้หรืออไม่ "
ฝูหรงดีใจจนน้ำตาไหลไม่หยุด ได้แต่พยักหน้าให้กับคนตัวโต ฟานอวี้เมื่อเห็นเช่นนั้นก็ดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด
" อ่ะ ซี๊ดด "
" ข้าขอโทษ ข้าไม่ทันระวัง "
" อืมไม่เป็ไร พี่ดีใจที่เ้าอภัยให้พี่ เอาไว้รอให้พี่หายดีก่อนแล้วกันนะ "
"ท่านแม่ทัพพูดเื่อะไรกันเ้าค่ะ ข้าไม่คุยด้วยแล้ว "
ฝูหรงตั้งท่าจะลุกหนีออกไป จึงถูกมือหนาดึงไว้ ให้ล้มตัวลงมานั่งเช่นเดิม
" เ้าจะไปไหนกัน ฮืม "
" ข้าก็จะไปทำอาหารให้ท่านแม่ทัพน่ะสิ ท่านไม่หิวหรือไง "
" หิว แต่ไม่ได้หิวอาหาร หิวเ้ามากกว่า "
" พูดอะไรออกมาไม่อายบ้างหรือไงเ้าค่ะ "
" อายใครมีแค่เ้ากับพี่เท่านั้น พี่ยังไม่หิวหรอก "
ฟานอวี้ดึงฮูหยินให้ล้มตัวลงนอน ก่อนที่ตนจะนอนตามลงไป
" พี่ไม่ทำอะไรเ้าหรอก ถึงอยากจะทำแค่ไหนก็ตาม ตอนนี้ไม่ไหวจริงๆ "
ฝูหรงยิ้มออกมาทันที ฟานอวี้จับแขนเล็กให้กอดตนไว้ ก่อนที่จะหลับตาลง แล้วหลับไปในที่สุด ฝูหรงเห็นเช่นนั้นจึงหลับตามไปเช่นกัน
ภายในห้องของเรือนอีกหลังที่อยู่ไม่ไกลจากเรือนใหญ่ สามร่างที่เปลือยเปล่าเพราะความเมากำลังมัวเมาในรสรักที่ปรนเปรอให้กัน
" อื้ออ พี่หานชิงเร็วๆหน่อย อ๊าา "
" ได้สิเมียรัก อ๊าา "
หานชิงซอยเอวสอบใส่คนตัวเล็กไม่ยั้ง จางเหยาก็ดูดเลียเนินเขาอวบ พร้อมกับขยำไปด้วย
" เ้ากินัให้พี่หน่อยสิเมียรัก "
เอ่ยจบจางเหยางก็จับัค้างที่ปากอวบอิ่ม ชินลี่อ้าปากกลืนกินัเข้าไป ดูดเข้าออกจนจางเหยาครางเสียงหลง
" อ๊าา เมียจ้า เสียวหัวเหลือเกิน ซี๊ดด อ๊าา "
" ตับ ตับ ปัก ปัก อ็อก อ็อก "
ทั้งเสียงกระแทก และเสียงดูดกินัดังทั่วห้อง ทั้งสามเกร็งกระตุกปลดปล่อยพร้อมกัน แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะจบลงเพียงเท่านั้น
" พี่ขออีกนะยังไม่อิ่มเลย อ๊าา "
จางเหยาเอ่ยขึ้นก่อนจะจับร่างเล็กให้ยืนขึ้นแล้วยกขาหนึ่งข้างขึ้น หานชิงเห็นเช่นนั้นก็รีบเข้ามาทางด้านหลังทันที
" เมียจ๋าพี่ก็ยังไม่อิ่มเช่นกัน ขอพี่เอาด้านหลังเ้าพร้อมก้บจางเหยานะ "
" อื้อ ทำไมพวกพี่ถึงได้รังแกข้าเช่นนี้ อ๊าา "
ชินลี่เอ่ยออกมาเมื่อเริ่มได้สติกลับคืนมาหลังจากที่ดื่มมากไปจนทำเื่น่าอายเช่นนี้
สองหนุ่มไม่ฟังเสียงค้านจากคนตัวเล็ก เพราะฤทธิ์จากสุรายังมีมากเกินที่จะยับยั้งชั่งใจได้ จางเหยาดถูดเม้มเนินอวบก่อนที่จะหันไปแลกลิ้นกับคนที่ประท้วงอยู่ในที แต่สุดท้ายก็โอนอ่อนตามชายหนุ่มทั้งสองที่ชักนำ
หานชิงเมื่อเห็นอีกคนชักพาให้คนตัวเล็กคล้อยตาม ก็รีบสอดใส่ัเข้าไปร่องรักด้านหลังทันที
" อื้ออ ข้าเจ็บ เอาออกไปนะ "
" หานชิงทำไมเ้าไม่ทำเบาๆ น้องเจ็บรู้ไหม "
จางเหยาบ่นให้กับหานชิงที่ไม่ยอมทำเบาๆ แต่ตนเองนั้นก็สอดใส่ัเข้าไปจนมิดเช่นกัน
" อ๊าา แน่นเหลือเกินเมียพี่ ซี๊ดดิ"
" ทำอะไรสักอย่างสิ อื้ออ ข้าเจ็บนะ อ่ะ "
จางเหยและหานชิงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็รีบขยับทันที ความเจ็บและจุกก่อนนี้ที่ชินลี่ได้รับ เริ่มแปลเปลี่ยนเป็ความเสียวซ่านเพิ่มขึ้นมา จนแปลเปลี่ยนเป็เสียงคราง
" อ๊าาา ข้าเสียว อื้ออ พวกท่านทำอะไรกับข้า อื้ออ "
" อ๊าา จ้าชอบหรือไม่เมียรัก ซี๊ดด "
" ถ้าเ้าชอบพี่สองคนจะทำให้เ้าทุกวัน อ๊าา "
จางเหยาและหานชิงเอ่ยกับคนตัวเล็กที่อยู่ตรงกลาง
" อื้ออ ใครจะให้พวกท่านทำข้าเช่นนี้อีกกัน อ๊าา หลังจากวันนี้ ซี๊ดด ข้าจะไม่เข้าใกล้พวกท่านอีกแล้ว อื้ออ อ่ะ"
หลังจากได้ยินคำพูดของคนตัวเล็ก ทั้งสองหนุ่มก็กระแทกัใส่ไม่ยั้ง เพราะรู้สึกหงุดหงิดที่คนตัวเล็กเอ่ยเช่นนี้
" ซี๊ดด ใครจะยอมให้เ้าห่างกายกัน อ๊าา "
" ใช่ อ๊าา คิดหรือว่าพวกพี่จะปล่อยเ้าไป อ๊าา เ้าเป็เมียพวกพี่แล้ว ห้ามหนีไปไหน ซี๊ดด ถ้าจับได้เมื่อไหร ซี๊ดด อ๊าา จะกระแทกให้เดินไม่ได้เชียว อ๊าา เสียวจริงๆ ซี๊ดด อ๊าา "
จางเหยาและหานชิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกที่อัดใส่ร่างเล็ก จนทั้งสามเกร็งกระตุกอีกครั้ง ก่อนที่จะปล่อยให้ร่างเล็กนอนลง หานชิงหาผ้ามาเช็ดตัวให้กับเมียหมาดๆของตน
" ข้าจะออกไปดูท่านแม่ทัพเสียหน่อย แล้วก็จะทำอะไรมาให้ชินลี่ทานด้วยเ้าจะเอาอะไรหรือไม่ "
" ไม่ล่ะ แค่ทำมาให้ชินลี่ก็พอ "
ชินลี่มองตามจางเหยาที่เดินออกไป กก่อนที่จะหันมามองหานชิงที่เดินเอาผ้าไปตาก หานชิงเดินกลับมาก็เห็นคนตัวเล็กนอนมองอยู่
" คนชั่ว พวกท่านทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร ข้าเมาพวกท่านก็รังแกข้าเช่นนี้หรือ ถ้าข้าหายดีข้าจะฆ่าพวกท่านทั้งสองคนคอยดู "
หานชิงเดินมานั่งข้างคนที่นอนหมดเรี่ยวแรง
" เอาไว้ให้เ้าหายดีแล้ว พี่จะยืนให้เ้าเอากระบี่แทงพี่ให้ตายคามือเ้าเลยดีไหม "
หานชิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มที่อบอุ่นส่งให้ชินลี่ ชินลี่รีบหันหลังให้ทันที ภายในใจก็คิดเพียงแค่ว่าเื่ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะความเมา นี้เป็ความผิดพลาดของตนเองทั้งนั้น
หานชิงเมื่อเห็นอีกคนหันหลังให้จึงลุกออกจากเตียงเดินออกไปด้านนอก ชินลี่หันมามองตามคนที่เดินออกไปแล้ว
" ไปเหนือจรดใต้ ก็ไม่เคยต้องเสียเปรียบให้ใคร ทำไมเ้าถึงได้โง่เช่นนี้นะชินลี่ ถ้าเ้าไม่เห็นแก่สุรา เื่นี้ก็ไม่เกิดขึ้นหรอก มีครั้งแรกทั้งทีเ้าก็ได้ทีเดียวสองคนเช่นนี้เลยหรือ "
ชินลี่นึกโกรธตัวเองที่เมาจนทำเื่น่าอายเช่นนี้ บ่นอยู่กับตัวเองไม่นานก็หลับไปเพราะความเพลีย
หานชิงเดินออกมาสมทบกับจางเหยาที่กำลังจะยกข้าวต้มไปให้ชินลี่
" ชินลี่หลับไปแล้ว เดียวค่อยยกไปให้นางที่หลังแล้วกัน "
" หลับไปแล้วหรือ ถ้าเช่นนั้นค่อยอุ่นไปให้นางใหม่ก็แล้ว กัน ปล่อยให้หลับไปก่อนสักพักก็แล้วกัน "
จางเหยาเดินเอาข้าวต้มไปเก็บก่อนที่จะเดินออกมานั่งคุยกับสหายในสวน
" เ้าจะทำยังไงต่อไป แต่ข้าบอกไว้ก่อนว่าข้าไม่ยอมปล่อยชินลี่ไปแน่ แม้นางจะไม่ได้มีใจต่อข้าก็ตาม นางเป็เมียข้าแล้ว ข้าจะดูแลนางแม้นางจะไม่้า "
หานชิงเอ่ยกับสหายของตน
" แล้วเ้าคิดว่าข้าจะยอมเช่นนั้นหรือ ถึงอย่างไรเราก็ต้องดูแลนางให้ดีที่สุด เพราะชินลี่เป็เมียของเรา "
จางเหยาเอ่ยกับสหายตน
" อืม แต่ไม่คิดว่าเราจะมีเมียคนเดียวกันได้ หวังว่าชินลี่จะยอมรับเราในสักวัน ข้าเองก็ไม่คิดว่าดื่มมากไปจนเกิดเื่เช่นนี้ขึ้นมาได้ แต่ความจริงแล้วข้าก็ชอบชินลี่ั้แ่วันแรกที่เจอแล้วล่ะ แต่เพราะท่านแม่ทัพไม่พึงใจฮูหยิน ข้าเลยไม่คิดที่จะสานสัมพันธ์กับนาง ได้แต่มองนางอยู่เงียบๆ "
" ข้าก็ไม่ต่างจากเ้าหรอก ข้าเองก็ชอบนางั้แ่แรกเห็นเช่นกัน เหตุผลก็ไม่ต่างจากเ้าหรอก ไม่คิดจริงๆว่าจะมีโอกาสได้นางมาเป็เมียด้วยวิธีนี้ "
สองสหายต่างก็พูดคุยเปิดอกกัน ก่อนที่จะแม่ทัพฟานจะเดินออกมาสมทบ
" เ้าสองคนชั่งกล้าเหลือเกินนะ หากฮูหยินข้ารู้เ้าสองคนอย่ามาขอให้ข้าช่วยก็แล้วกัน หึ ชั่งกล้าเสียจริงคนสนิทข้า "
ฟานอวี้นั่งลงข้างๆคนสนิทของตน จางเหยาและหานชิงต่างก็ใที่แม่ทัพได้ยินสิ่งที่ตนพูดคุยกัน
" งานที่ข้าให้เ้าไปทำ สืบมาว่าอย่างไรบ้าง "
1K
