“ขอบใจมากนะหนู ไม่ได้ข้าวของหนูลุงแย่แน่ๆ”
“ไม่เป็ไรค่ะคุณลุง ไม่ต้องไหว้หนูก็ได้”
“ต้องไหว้สิ หนูเอาข้าวมาให้ลุงหลายรอบแล้ว”
ลุงแก่มอมแมมรับข้าวจากมือเรียว มือหนาสากกร้านสกปรกของมันเอื้อมไปััผิวกายขาวใสอย่างถือวิสาสะ เนื้อหนังมังสาของคุณหนูดารินด้วยรุ่มร่ามโดยที่เ้าตัวไม่เคยสังเกต หญิงสาวไม่เคยรังเกียจคนเหล่านี้ เธอเป็ลูกสาวคนเดียวแต่กลับแตกต่างจากผู้เป็แม่โดยสิ้นเชิง
“ค…คุณลุงคะ”
“ว่าไงหนู”
“แถวนี้มีห้องน้ำมั้ยคะ”
“อ้อ มีสิ เดินตรงไปตามมุมตึกตรงนั้นจะมีห้องน้ำสาธารณะอยู่นะ”
“ขอบคุณค่ะ”
“แต่หนูจะเข้าได้หรอ มันสกปรกมากเชียวล่ะ”
“ไม่เป็ไรค่ะ”
ดารินฉีกยิ้มให้กับความถ่อมตัวของลุงหน้าเถื่อน
หญิงสาวหันมาบอกจิตอาสาที่ยืนข้างๆว่าจะไปทำธุระส่วนตัว ก่อนจะปล่อยให้คนอื่นยื่นข้าวยื่นน้ำให้คนไร้บ้านที่เหลือต่อไป ร่างอวบอิ่มเดินไปตามเส้นทางที่ลุงคนนั้นบอก มุมตึกร้างคับแคบชื้นแฉะส่งกลิ่นรุนแรงเมื่อเดินเข้าไปลึกมากกว่าเดิม
เรียวขามาหยุดอยู่ที่ห้องน้ำโทรมๆแถวหนึ่ง...มันถูกสร้างด้วยปูนกึ่งไม้และสังกะสีพุๆอ้อมรอบตัวเอาไว้!
“เอาเถอะ ถ้าไม่ปล่อยตอนนี้คงปวดท้องไปอีกนาน”
ดารินเดินเข้าไปในห้องน้ำ จากนั้นจึงทำการปลดกระโปรงรัดแน่นออกจากบั้นท้าย ตูดงอนงามน่องยองๆลงไปบนส้วมคอห่าน เสียงปัสสาวะพรู๊ดพร๊าดกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว ลมหายใจเบาๆพ่นระบายออกมาอย่างโล่งอก อากาศร้อนๆทำให้คุณหนูได้ดื่มน้ำมากกว่าปกติ เธอใช้เวลาในห้องน้ำโทรมๆนานพอสมควร
นานพอจนรู้สึกได้ว่ากำลังมีดวงตาปริศนาจ้องมอง!
“อ๊ะ!?”
ดารินหันมองไปรอบๆ...
หญิงสาวไม่ได้ยินเสียงหรือสิ่งผิดปกติใดๆทั้งนั้น แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกได้ถึงมีใครบางคนกำลังจ้องมองก็ไม่รู้ รูเล็กๆของสังกะสีผุๆคงไม่มีใครสามารถมองผ่านได้ เมื่อมั่นใจว่าไม่มีอะไร บั้นท้ายอวบใหญ่ก็ลุกขึ้นพร้อมกับยัดกระโปรงทรงเอกลับเข้าเอวเช่นเดิม
แกรก...
“เฮ้อ น่าจะมีห้องน้ำดีๆแถวนี้ให้คนใช้จริงๆ”
คุณหนูดารินพึมพำไปกับทางคับแคบ
เมื่อหญิงสาวกลับเข้าไปบริจาคกล่องข้าวกับเหล่าจิตอาสา สามลุงคนไร้บ้านปริศนาก็เดินออกมาจากหลังห้องน้ำ พวกมันยิ้มหื่นพร้อมกับเอามือลูบน้ำลายที่ปาก บั้นท้ายขาวใสไร้ที่ติและเสียงปลดทุกข์ของคุณหนูถูกจับจ้องจนลำเอ็นแข็งขืนไปหมด เหงื่อไคลไหลอาบไปทั่วผิวกายหยาบกร้านดำเมี่ยม และไอ้ลุงโรคจิตหนึ่งในสามที่มาแอบดูคุณหนู ก็คือไอ้ลุงใจดีที่บอกเส้นทางห้องน้ำนั่นเอง!
“ตูดใหญ่จริงๆคุณหนูของกู”
“กูน่าจะหามุมดีๆกว่านี้ แต่เห็นน่องขาวๆก็ฝันหวานไปหลายน้ำแล้ว ฮ่าๆๆ”
“มันต้องมีสักวันสิวะที่กูจะได้กระแทกลูกสาวอีคุณนายปากหมาคนนั้น”
“มึงอย่าฝันสูงไปหน่อยเลย เห็นแค่นี้ก็บุญหัวพวกเราแล้ว”
ชายไร้บ้านสูงวัยใกล้เกษียรทั้งสามต่างวิจารณ์คนที่เอาอาหารมาให้อย่างไม่สำนึกบุญคุณ ถึงแม้ว่าข้าวกล่องของคุณหนูดารินจะอร่อยแค่ไหน แต่ทรวงเต้าขนาดใหญ่ที่มันโตเกินวัยก็ทำให้พวกชายชั้นต่ำจิตใจวิปริตอยากจะเด็ดดอกฟ้ามาขย้ำให้แหลกละเอียด
พวกมันไม่ได้เอาผู้หญิงมานาน...
ชายไร้บ้านต่ำต้อยทำได้เพียงขัดจรวดช่วยตัวเองใต้สะพานไปวันๆจนกำหนัดหมักหมมเต็มที่!
1K
