ตอน 3 รักของฉันกับนาย
ทว่าระหว่างที่ชิงเหนียนเดินเตร็ดเตร่เร่ร่อนบนถนนคราวจะพาซวยมา ชิงเหนียนไม่รู้อีโหน่อีเหน่เดินมั่วซั่วกลางตลาดกระทั่งชายโฉดทั้งสองพบเข้า
"นั่นนางใบ้ที่เราช่วยกันเอาไปฝังนี่ "
"ถึงตอนนี้แล้วพี่ใหญ่ก็ยังหาไม่เจอข้าเป็กังวลเื่นี้เื่เดียว จนไม่อยากจะแบ่งสมองไปคิดเื่ไหน "ชายชั่วทั้งสองยืนสักเท้าพิงกำแพงพูดคุยกัน มองชิงเหนียนด้วยหางตา
"โถ่เอ๊ยดีแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ถีบแกลงหลุมไปกับลูกพี่ของแก"ชิงเหนียนยืนอยู่บนถนนอีกฝั่ง ยกชามบะหมี่ซดอย่างมูมมาม พูดจาโจ้งๆอยู่คนเดียว
แต่แล้วไม่ทันไรชิงเหนียนก็ต้องถูกจับตัวแบบที่ไม่ทันตั้งตัวชายร่างใหญ่สองคนดึงแขนกระชากผมของเธออย่างแรง จนหนังหัวโยก
"ที่แท้ก็แอบหลบหนีมาอยู่ที่นี่นี่เองอย่าคิดหนีเด็ดขาด โรงพนันอี๋หงเข้ามาแล้วไม่มีทางให้ออก"เสียงเข้มๆของผู้คุมจากโรงพนันดังกระแทกข้างหู
"เหอะ สมน้ำหน้า "ชายชั่วสองคนที่รุมโทรมหลานฮวายืนทำสีหน้าพออกพอใจ
"ปล่อยนะ ปล่อย!ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย" ชิงเหนียนกรี้ดออกมาเปล่งเสียงพูดชัดถ้อยชัดคำจนคนกลุ่มนั้นใ
"พี่ใหญ่... หรือว่าเราจะจับผิดคน"
"ไม่ผิดหรอกน่า"
"แต่นางทาสผู้นั้น เป็ใบ้นะ"ชายร่างกำยำสองคนที่มาจากโรงพนันอี๋หงยืนถกเถียงกัน
จะรออะไรล่ะชิงเหนียนตัวแสบสาดน้ำร้อนๆบนชามบะหมี่ใส่ชายทั้งสองเต็มๆ
"อ๊าก ! จับมัน จับมันไว้ให้ได้ " ชิงเหนียนไปกระตุกต่อมคลั่งของชายร่างใหญ่เข้าเสียแล้วสิ
"แม่นางผู้นี้ช่างน่าสนใจจริงๆ เป็ใครกันนะ " โม่หยางเค่อนั่งเขียนบทกวีบนหอชันสูพลางยกน้ำชากระดกดื่มไปหลายจอก เหลือบสายตามองว่าสตรีน้อยผู้น่าสงสารจะเอาตัวรอดจากชายชั่วอย่างไร
ทว่าชิงเหนียนหนีไปได้ไม่ไกลนักด้วยเหตุที่ว่าเพิ่งจะเข้ามาสู่โลกแห่งราชวงศ์สุย เธอมิรู้จักตรอกซอกซอยดีนักถูกชายหนุ่มผู้ชำนาญเมืองดักหน้าเอาไว้เสียง่ายๆ
"เก่งนักนะนางตัวดีวันที่เ้ามาโรงพนันอี๋หงของเรายังเป็เหมือนแมวตัวน้อยๆ ผ่านไปแค่หนึ่งวันหนึ่งคืนกลับกลายเป็สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งอีกทั้งยังได้ยาดีหายจากการเป็ใบ้"ชายผู้คุมกระชากอาภรณ์เก่าๆข้างลำคอของนางขึ้นสูง จนเท้าลอยฟ้า
"การที่นางพูดได้มีสองทางทางที่หนึ่งนางได้ยาดีจากหมอเทวดา ทางที่สองนางจงใจสร้างเื่หลอกลวงนายใหญ่และพวกเราว่าเป็สตรีใบ้" ชายผู้คุมอีกคนคอยยุแยงให้นางต้องถูกลงโทษสถานหนัก
"ดูปากกรูนะคะ ฉัน! ไม่!เคย! เป็ใบ้อะไรทั้งนั้น!พี่ว่าพวกเอ็งจำคนผิดแล้วน้องชาย"ชิงเหนียนถ่มน้ำลายรดหน้าชายผู้นั้นอย่างน่าขยะแขยง
"โส-มม ! น่าสะอิดสะเอียน กล้าดียังไงทำเช่นนี้กับข้า เ้าไม่รู้สินะว่าข้าเป็ผู้กุมชะตาเ้าข้าจะมอบฝันร้ายที่เ้าไม่อาจลืม " ชายผู้นั้นเริ่มจะโกรธจัดดึงแส้ฟาดหลังชิงเหนียนไปหนึ่งครั้งก่อนจะดึงเชือกเส้นใหญ่มัดมือมัดเท้าอย่างแ่า แบกนางขึ้นไหล่ทิ้งลงหน้าโรงพนันอี๋หง ติดป้ายคล้องคอประกาศขายทาส
"บ้าน่า ฉากแบบนี้ฉันเคยเห็นแต่ในละครมันชักจะน้ำเน่าเกินไปแล้ว "
"ไอ้เทพเฮงซวย จะให้ฉันสมปรารถนาทั้งทีได้ย้อนกลับมาอยู่ในโลกย้อนยุค ทำไมไม่เสกให้เกิดเป็ทารกน้อยในครอบครัวเศรษฐีไม่งั้นทำไมไม่เสกให้ฉันเป็องค์หญิงไรทำนองนั้นวะ เสกให้ฉันเป็ใบ้ไม่พอยังให้เป็ทาสอีก โอ๊ยจะบ้าตายรายวัน " ชิงเหนียนดีดดิ้นทั้งที่เชือกรัดตัวทำทีงอแงฟึดฟัดแต่ไม่มีใครสนใจ
"แม่นางหน้าตาสะสวยดีนี่"ชายสูงวัยเตี้ยอ้วนลงพุง หัวล้าน เดินผ่านมา สะดุดตาเข้ากับชิงเหนียนเขาใช้มือสากๆนิ้วแข็งๆสั้นๆดูแล้วเหมือนแง่งขิงเสยเกยคางพร้อมบีบแก้มชิงเหนียนจนบู้
"ออกไปนะ เอามือสกปรกของแกออกไปไอ้แก่ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน ฉันจะแจ้งตำรวจจับแก"ชิงเหนียนพยายามพูดทั้งที่ถูกบีบแก้มอย่างแรง
"โอ้ ปากดีซะด้วย แบบนี้ข้าชอบ"ชายสูงวัยผู้นั้น มีนิสัยประหลาด ชอบรังแกสตรี และชอบหญิงปากร้ายเขารวยล้นฟ้าวันๆเอาแต่ใช้เงินไปกับการซื้อทาสสาวเพื่อทรมานจนตายคามือ
"พี่ใหญ่หลิ่วข้านึกว่าวันนี้ท่านจะไม่มาซื้อทาสของโรงพนันเราเสียแล้วข้าพานางมารอขายให้ท่านโดยเฉพาะเลยล่ะ" ชายผู้คุมตัวชิงเหนียนเข้าพูดเอาอกเอาใจประจบอิตาแก่นั่นอย่างนอบน้อม
"ห่ะ นั่นมันท่าทีอะไรน่ะ ไม่ว่ายุคไหนๆคนเราก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยจริงๆ" ชิงเหนียนเอียงหัวมอง พร้อมกับคิดในใจ
"มาสิ... ข้าจะไม่มาได้ยังไง ทาสสาวที่เพิ่งซื้อไปถูกข้าทรมานตายหมดแล้ว คราวนี้ข้าก็หมดของเล่นแล้วน่ะสิ "ชายสูงวัยผู้นั้นหัวเราะออกมา พร้อมทำสีหน้าโรคจิต มองชิงเหนียนแบบไม่กะพริบตา
"ว่ามาเถอะ ราคาเท่าไหร่ทาสผู้นี้น่าสนใจกว่าทุกคนที่ข้าเคยซื้อไป หน้าตาสะสวย ริมฝีปากร้ายใช้ได้"
"1 พันตำลึงขอรับพี่หลิ่ว"
"โอ้ แพงขนาดนั้นเชียวหรือ คนอื่นๆเ้าขายข้าแค่ 1ร้อยตำลึงเองนะ"
"ไอ้หย๊าพี่หลิ่ว นางผู้นี้ไม่ธรรมดาใครๆก็้าตัว เพราะหน้าตาของนางละมุนละไมใช้ได้ แค่นี้ไม่ถือว่าแพงนักหรอก" ชายสองคนกำลังต่อรองกัน
"หึ นางดันถูกใจข้าซะแล้วสิ งั้น 1 พันตำลึงก็เอาไปเถอะ " ชายสูงวัยใจป้ำยกถุงเงินใส่มือชายผู้คุมแบบไม่นับ
หลังจากตรวจสอบดีแล้วไอ้ผู้คุมเลวนั่นเข้ามากระชากตัวชิงเหนียนให้ลุกขึ้นยืน พร้อมโก้งตัวกระซิบข้างหูเบาๆ"เป็ยังไงล่ะ นี่แหละคือฝันร้ายที่ข้าจงใจมอบให้สตรีปากดีเช่นเ้า"
ทันทีที่ชิงเหนียนถูกส่งตัวให้ชายสูงวัยเขาไม่รอช้า โอบกอดไซ้เนื้อตัว ดอมดมกายประหนึ่งว่าไม่มียางอาย
"ฮ๊ากกก เซียวเซียวช่วยฉันด้วย ฉันยอมแล้ว ต่อไปฉันจะไม่ดื้ออีก ฉันจะตั้งใจแสดงละคร "ชิงเหนียนนึกถึงผูัจัดการส่วนตัวของเธอเซียวเซียวที่คอยเคี่ยวเข็ญให้เธอตั้งใจรับงานละคร ทั้งร้องไห้ทั้งะโลั่นตลาด
"เอ่... ละคร...แสดงละคร? "
"ลืมไปซะสนิทเลยว่าฉันเป็นักแสดงสาวสุดสวยเบอร์หนึ่งของจีนนี่นะ งั้นโอกาสนี้แหละฉันจะแสดงฝีมือให้ทุกคนดู " ชิงเหนียนตัวแสบ คิดเื่ป่วนๆออกอีกแล้วเธอจะไม่ยอมอยู่ในบทบาททาสสาวเ้าน้ำตาผู้น่าสงสารเป็อันขาดชิงเหนียน้าให้หลานฮวาสตรีใบ้ กลายเป็หรงชิงเหนียนทาสสาวเบอร์หนึ่งที่เนื้อหอมพันลี้ไม่ว่าผู้ใดก็้าเชิดชู
"ไอํหย๊า ใครก็ได้ช่วยที พ่อแม่พี่น้องเอ๋ยข้าเป็เมียของนายท่านผู้นี้ แต่ดูสิ สามีของข้าช่างใจดำจับข้ามัดจนเนื้อตัวดำแดงเขียวเทา อีกทั้งยังทุบตีข้าเป็ผักปลาข้าในนามสตรีผู้ต่ำต้อยที่รับใช้สามีมาหลายปีไม่เคยปริปากบ่นขอให้พวกท่านทั้งหลายโปรดตัดสินสิ่งที่เขากระทำกับข้าด้วย ฮรือ..." ชิงเหนียนดิ้นจากอ้อมกอดของชายหื่นไม่ได้ก็เล่นบทขัดขาตัวเอง ล้มลงพื้นกลิ้งกุกๆเป็ลูกขนุนไปนอนแผ่กลางตลาดร้องห่มร้องไห้กระซิกๆ พร้อมเปล่งเสียงชัดถ้อยชัดคำต่อชาวประชาจนทุกคนต้องหยุดชะงักและหันมาให้ความสนใจ
"จริงด้วย ช่างน่าสงสารนางจริงๆท่านมันเป็สามีที่ไม่ได้เื่จริงๆ "เสียงชาวบ้านพูดจาซุบซิบตำหนิชายผู้นั้นพร้อมมองด้วยสายตาที่ไม่ค่อยเป็มิตรสักเท่าไหร่บางคนโกรธเคืองถึงขั้นประณามด้วยผักปลาโยนกระแทกใส่จนเขาเนื้อตัวมอมแมม
การแสดงของชิงเหนียนได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์พอสถานการณ์เริ่มตึงเครียด ชายสูงวัยไม่รู้จะทำเช่นไรได้แต่จำใจปลดเชือกที่มัดชิงเหนียนออก
"ไหวพริบดีนักนะแก กลับถึงจวนเมื่อไหร่ข้าจะทรมานเ้าให้หนักกว่าที่ข้าเคยกระทำกับสตรีหลายนางที่ผ่านมา"ชายผู้นั้นกัดฟันพูดกระซิบข้างหูนาง
"เหอะ แน่นอน การแสดงของฉันไม่เป็รองใครอยู่แล้วแกแน่ใจหรอว่าแกจะเป็คนทรมานฉันฉันคิดว่าฉันมีวิธีจัดการกับหมูแก่อย่างแกได้ง่ายๆ" ชิงเหนียนต่อปากต่อคำเม้มปากพูดเน้นๆข้างหูของเขาเช่นกัน
"ฝากไว้ก่อนเถอะ" ชายสูงวัยเถียงไม่ออกสักคำได้แต่กำมือแน่น และกระซิบคำนั้นออกมาอย่างขัดใจตน
ทว่าหรงชิงเหนียนหัวไวกว่าที่คิดทันทีที่โดนปลดเชือก ลุกขึ้นได้วิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ชายสูงวัยวิ่งตามมาติดๆมิหนำซ้ำ ยังเรียกผู้คุมโรงพนันอี๋หงมาช่วยไล่จับ
"แย่แล้วๆ ทำไมผู้ชายวิ่งตามเยอะขนาดนั้นล่ะรู้แล้วน่าว่าฉันสวยจนอดใจไม่ไหว แต่ก็ไม่ต้องตามมาเยอะขนาดนั้นก็ได้มั้ง"ชิงเหนียนวิ่งไปพึมพำไป ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ ยังมีหน้าพูดจาติดตลกหัวเราะคิกคักคนเดียวได้อย่างสบายใจ
"เอ๋ แม่นางผู้นั้นอีกแล้ววันนี้ข้าพบนางถึงสองครั้งสองหน หรือนี่จะเป็โชคชะตา"ด้วยความที่หยางเค่อต้องตาต้องใจชิงเหนียนั้แ่แรกเห็นมิหนำซ้ำนางยังมาให้เห็นอีกรอบสอง มันช่างรบกวนจิตใจ...หยางเค่อตัดสินใจเดินลงจากหอชันสู เพราะเห็นชายหนุ่มตามมาจำนวนมาก
"หนีไม่พ้นหรอก กลับจวนกับข้า"ชิงเหนียนถูกชายสูงวัยจับตัวได้อีกครั้ง
"ช้าก่อนท่านผู้สังหารคน" เสียงนุ่มๆของชายหนุ่มดังมาแต่ไกล
"ใคร นั่นเสียงใคร กล้ายุ่งเื่ของข้ามันผู้นั้นจะไม่ตายดี" ชายสูงวัยพูดโจ้งๆออกไปโดยที่ไม่ดูหน้าดูหลัง
"กล้างั้นเหรอกล้าสังหารโม่หยางเค่อผู้นี้ก็ลองดู" บุรุษผู้ปอยผมยาวพลิ้วถึงกลางหลังอาภรณ์สีขาวย้วยดูน่ามอง กลิ่นกายหอมอบอวลไปทั่วตลาด
1K
