ย้อนกลับมายุค 90 พร้อมพลังปลูกพืชวิญญาณ

บทที่ 35 ทำไมถึงรู้สึกดีอย่างนี้นะ

ในขณะที่เถียนซือซือวางแผนจะไปซื้อบ้านที่ ‘ฝูจิ่งหยวน’ แต่ที่ ‘ไจ้สุ่ยอีฟาง’ กลับมียอดขายบ้านพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง

แค่คนจากโรงเรียนสอนวาดภาพจีนก็มาซื้อบ้านไปแล้วสิบกว่าหลัง แถมยังมีหัวหน้าฝ่ายวิชาการสายตาเฉียบคมของโรงเรียนมัธยมปลายที่สาม และกลุ่มคนที่แห่กันไปซื้อบ้านหลังจากที่เขาบอกต่อ

ผ่านไปอีกสองวัน ก็มีบุคคลสำคัญมาซื้อบ้านที่ ‘ไจ้สุ่ยอีฟาง’ ถึงแม้ว่าคนคนนั้นจะไม่ได้มาปรากฏตัวด้วยตัวเอง แต่ไม่นาน จ้าวเซิงก็มาหาฟ่านซีซีถึงที่บ้าน

“หนูซีซี เธอรู้จักรองนายกเทศมนตรีฉินหรือเปล่า?”

ฟ่านซีซีไม่รู้เรื่องราวอะไร จึงตอบตามตรงว่า “ไม่รู้จักค่ะ หนูรู้จักแต่ลูกชายของเขา”

จ้าวเซิงยิ้ม “อย่างนี้นี่เอง รองนายกเทศมนตรีฉินวางแผนจะมาอยู่ที่ ‘ไจ้สุ่ยอีฟาง’ น่ะ เขาบอกว่าคุณชายน้อยที่บ้านอยากเป็นเพื่อนบ้านกับเธอ สนใจบ้านชั้นบนที่เธอซื้อไว้ ใจความของฉันก็คือ บ้านหลังนั้นเธอซื้อไว้ก็ไม่ได้อยู่ ฉันจะช่วยเปลี่ยนให้เอาไหม บ้านชั้นบนหนึ่งหลัง ฉันเปลี่ยนเป็นสองหลังที่ ‘ฝูจิ่งหยวน’ เลือกแบบบ้านได้ตามใจเลย เอาไหม?”

“เอาสิคะ!” ฟ่านซีซีตอบตกลงแทบจะในทันที

บ้านที่ ‘ฝูจิ่งหยวน’ ก็ดีไม่น้อย ยิ่งแลกหนึ่งได้ถึงสองหลังด้วย

เมื่อเห็นอีกฝ่ายคุยง่าย จ้าวเซิงจึงถือโอกาสพูดต่อ “งั้นบ้านชั้นล่าง เธอแบ่งให้ผู้อำนวยการเวิงของโรงเรียนสอนวาดภาพจีนสักหลังได้ไหม ฉันจะให้บ้านที่ ‘ฝูจิ่งหยวน’ เป็นการแลกเปลี่ยนเหมือนกัน หนึ่งแลกสอง ฉันว่าผู้อำนวยการเวิงก็น่าจะอยากเป็นเพื่อนบ้านกับเธอ อยากซื้อไว้สักหลังเผื่อแก่ตัวแล้วมาอยู่” 

“ได้ค่ะ งั้นบ้านชั้นล่างของหนูก็ยกให้คุณปู่เวิงแล้วกัน!”

มีเพื่อนบ้านที่น่ารัก ฟ่านซีซีรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

จ้าวเซิงเห็นว่าปัญหาได้รับการแก้ไขแล้ว จึงเริ่มคุยเรื่องอื่นกับซีซีต่อ

“ซีซี ฉันวางแผนจะปรับเปลี่ยน ‘ไจ้สุ่ยอีฟาง’ และ ‘ฝูจิ่งหยวน’ เล็กน้อย อย่างที่เธอบอก คนเราควรเลือกเพื่อนบ้านที่ดี ตอนเปิดขาย ‘ฝูจิ่งหยวน’ เราจะตั้งเงื่อนไขบางอย่าง ขายให้กับพวกวิศวกรและนักวิจัย ดังนั้น ฉันอยากจัดภูมิทัศน์ที่นั่นให้ดูยิ่งใหญ่ขึ้น เน้นพืชสีเขียวเป็นหลัก ประดับด้วยดอกไม้ ปูสนามหญ้าขนาดใหญ่ สร้างศาลาพักผ่อนที่สบาย ๆ และพื้นที่ออกกำลังกาย...”

“ส่วน ‘ไจ้สุ่ยอีฟาง’ เน้นทิวทัศน์เป็นหลัก ฉันคิดว่าจะปลูกดอกไม้และพืชพรรณมากขึ้น สร้างเรือนกระจกดอกไม้ ใช้ประโยชน์จากทะเลสาบเทียมด้านนอก ปลูกดอกแดฟโฟดิลเอาไว้สองข้าง...”

ฟ่านซีซีฟังแผนของเขาแล้วพยักหน้าเป็นระยะ “ได้เลยค่ะ ดอกไม้และพืชพรรณที่คุณลุงต้องการ หนูจะเตรียมไว้ให้”

“ถ้าดอกไม้และพืชพรรณในพื้นที่เพาะปลูกของเธอมีพอ ฉันอยากจัดการที่ ‘ไจ้สุ่ยอีฟาง’ ก่อน”

“ได้ค่ะ วันเสาร์หนูเตรียมไว้ให้ได้”

“งั้นตกลงตามนี้ ฉันจะให้คนงานมาวันเสาร์ อ้อ จริงสิ กุหลาบที่ฉันซื้อครั้งที่แล้ว ตั้งใจเอาไปฝากเพื่อนที่กำลังสร้างสวนกุหลาบบนหมู่เกาะฉางเต่า เขาทำรีสอร์ตพักผ่อนน่ะ เขาชอบกุหลาบที่ฉันส่งไปมาก บอกว่าจะซื้อเพิ่มอีก อาจจะต้องการกุหลาบอีกหลายแสนต้น ถ้าเธอมีให้ เขาก็จะไม่ไปหาที่อื่นแล้ว”

ฟ่านซีซีพยักหน้าทันที “จัดให้ได้เลยค่ะ กุหลาบปลูกง่าย คุณลุงลองถามเขาดูว่าต้องการกุหลาบพันธุ์ไหน หนูจะได้เตรียมถูก”

“เขาบอกว่าแค่เป็นกุหลาบ ขอแค่ดอกสวย พันธุ์ไหนเขาก็เอาหมด” 

“งั้นก็ไม่มีปัญหาค่ะ วันเสาร์นี้หนูมีกุหลาบอยู่ชุดหนึ่ง เอารถมารับไปก่อนได้เลยนะคะ เพราะจำนวนมันเยอะ อาจจะต้องทยอยขนหลายรอบหน่อย”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยววันเสาร์ฉันให้เขามาพร้อมกับฉัน”

หลังจากคุยเรื่องความร่วมมือครั้งใหม่เรียบร้อย ฟ่านซีซีก็อารมณ์ดีจนบอกไม่ถูก

ออเดอร์กุหลาบแสนกว่าต้น นี่มันออเดอร์ใหญ่ชัด ๆ 

หลังจากนั้นเป็นต้นมา ทุกวันหลังเลิกเรียน เธอจะต้องอยู่ที่พื้นที่เพาะปลูกเป็นเวลานาน ผู้คนต่างมองเห็นเพียงแค่เธอกำลังยุ่งมาก วิ่งเข้าวิ่งออกพื้นที่เพาะปลูกไม่หยุดหย่อน ส่วนคนงานก่อสร้างที่ขยายพื้นที่เพาะปลูก พอมาถึงทุกเช้าก็จะพบว่า ดอกไม้ต้นไม้ในพื้นที่เพาะปลูกเพิ่มจำนวนขึ้นทุกวัน โดยเฉพาะกุหลาบหลากสีสัน

……

วันเสาร์ ฟ่านซีซียุ่งมาก วิ่งวุ่นจนแทบจะเหาะได้

เพราะมีคนมาซื้อดอกไม้ที่พื้นที่เพาะปลูกมากเป็นพิเศษ

ช่วงเช้า ลุงจ้าวให้คนขับรถมารับดอกไม้ต้นไม้ชุดหนึ่งไปส่งที่ ‘ไจ้สุ่ยอีฟาง’  ส่วนเพื่อนของลุงจ้าวขนกุหลาบในพื้นที่เพาะปลูกไปจนหมด

ฟ่านซีซีนึกว่าจะว่างแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ ๆ ครูใหญ่และผู้รับผิดชอบจากโรงเรียนประถม มัธยมต้น และมัธยมปลายหลายแห่งมาที่นี่ บอกว่าอยากซื้อต้นไม้ไปตกแต่งโรงเรียน เพราะเห็นว่าข่าวครั้งก่อน ทางการสนับสนุนให้โรงเรียนเป็นพื้นที่สีเขียว ให้มองโรงเรียนมัธยมปลายที่สามเป็นแบบอย่าง

ดังนั้น ฟ่านซีซีจึงได้แต่ต้อนรับแขกที่ทยอยกันมาเป็นกลุ่ม ๆ

ฟ่านจื้อซิงเห็นว่าที่พื้นที่เพาะปลูกกำลังยุ่ง จึงดึงลูกสาวคนโตและลูกสาวคนเล็กมาช่วยงาน

กว่าแขกกลุ่มใหญ่จะกลับไป ฟ้าก็มืดแล้ว ต้นไม้และดอกไม้ในพื้นที่เพาะปลูกขนาดใหญ่ก็ขายจนเกือบหมด ฟ่านซีซีเหนื่อยจนปวดเมื่อยไปทั้งตัว

ส่วนฟ่านจิ่นเฉิงที่ไปเรียนขับรถแต่เช้า กลับมาค่อนข้างเย็น พอเห็นซีซีนั่งหมดสภาพอยู่บนเก้าอี้ และบีบนวดไหล่ตัวเองอยู่ เขาก็รู้สึกสงสาร จึงเดินเข้าไปนวดไหล่ให้เธอเบา ๆ

“คราวหน้าถ้ามีอะไร ก็ให้คนอื่นทำ อย่าฝืนทำเองจนเหนื่อยแบบนี้”

“อืม” ฟ่านซีซีพยักหน้า

ความจริงวันนี้ที่เธอเหนื่อยมาก ส่วนใหญ่เป็นเพราะคนเยอะ เธอเลยไม่สะดวกใช้ความสามารถของนักปลูกพืชวิญญาณ งานย้ายต้นไม้และเช็กจำนวน เธอจึงต้องลงมือทำเอง แถมยังต้องเดินไปเดินมาในพื้นที่เพาะปลูกจนเมื่อยไปหมด

แต่ถึงจะเหนื่อย เธอก็ดีใจ เพราะวันนี้เธอหาเงินได้เยอะมาก!

คุณเจียง เจ้าของสวนกุหลาบจ่ายเงินมัดจำมาห้าหมื่นหยวน ส่วนออเดอร์เล็ก ๆ น้อย ๆ อื่น ๆ รวมกันก็ขายได้อีกหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน 

นั่นหมายความว่า วันนี้เธอทำเงินได้ถึงหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นหยวน คิดไปคิดมาก็รู้สึกภูมิใจอยู่ไม่น้อย!

บวกกับเงินรางวัลอีกสองแสนหยวน เงินที่โรงเรียนสอนวาดภาพจีนให้ เงินที่พี่จิ่นเฉิงให้ เธอพบว่าตอนนี้คลังสมบัติเล็ก ๆ ของเธอมีเงินเกือบสี่แสนหยวนแล้ว!

ฮิฮิ! ทำไมถึงรู้สึกดีอย่างนี้นะ

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เธอถามขึ้นมาทันที “พี่จิ่นเฉิง วันนี้พี่เรียนขับรถเป็นยังไงบ้าง?”

ฟ่านจิ่นเฉิงหันหลังกลับ มายืนยอง ๆ ตรงหน้าเธอ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “พรุ่งนี้ฉันพาเธอไปซื้อรถ”

สีหน้าของฟ่านซีซีชะงักไปเล็กน้อย “พรุ่งนี้เลยเหรอ?”

“อืม วันนี้ฉันเพิ่งได้ใบขับขี่มา”

“ได้ใบขับขี่แล้วเหรอ? ไม่ใช่เพิ่งเริ่มเรียนวันนี้เหรอ?” ฟ่านซีซีกะพริบตา เธอจำไม่ผิดนะ!

ฟ่านจิ่นเฉิงยกมือขึ้นบีบคางเธอเบา ๆ “แค่ขับรถ มันไม่ยากหรอก ฉันสมัครเรียนไว้เมื่อหลายวันก่อนแล้ว จริง ๆ แล้ววันนี้ไปสอบใบขับขี่มา”

พอพูดจบ เขาก็หยิบบัตรเคลือบพลาสติกออกมาจากกระเป๋าเสื้อ 

ฟ่านซีซีเงยหน้ามอง “เอ๊ะ นี่มันใบขับขี่นี่!”

“ไปอาบน้ำนอนเถอะ พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกันแต่เช้า” ฟ่านจิ่นเฉิงดึงเด็กสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ให้ลุกขึ้น

แม้ว่าฟ่านซีซีจะไม่อยากขยับตัวนัก แต่เมื่อมีคนดึง เธอก็ยอมเดินไปอาบน้ำแต่โดยดี

เพียงแต่ในหัวของเธอยังคงครุ่นคิด พี่จิ่นเฉิงช่างฉลาดจริง ๆ สอบใบขับขี่ได้ง่าย ๆ เดิมทีเธอยังคิดว่าต้องรออีกเป็นเดือน!

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองตรงไปยังศูนย์ซื้อขายรถยนต์เขตหมี่ตง

เมื่อมาถึงที่นี่ ฟ่านซีซีถึงได้รู้ว่า ที่แท้พี่จิ่นเฉิงได้แอบมาจองรถไว้ก่อนแล้ว การมาของพวกเขาในวันนี้ แทบจะเรียกว่ามารับรถเลยก็ว่าได้

และรถที่พี่จิ่นเฉิงจองไว้ก็ไม่ใช่รถเก๋งขนาดเล็กอย่างที่เธอคิด แต่เป็นรถบรรทุกขนาดกลาง