King of world ราชันแห่งพิภพ

​

วาสวางถุงคอร์ไว้บนโต๊ะและเดินจ้ำอ้าวออกไปอย่างเร่งรีบ เมื่อเดินออกมานอกร้านสายตาก็กวาดไปเห็นว่าบ้านเรือนรอบๆนั้นต่างจุดไฟภายในบ้านขึ้นและมีเสียงพูดคุยกันเล็ดลอดออกมา ซึ่งเรื่องที่คุยก็คงไม่พ้นข่าวเรื่องกองทัพก็อบลินบุกโจมตีเมืองกรีนวู้ดในวันนี้

'ไปรับไป๋หยูก่อนดีกว่า'วาสคิดในใจและออกเดินมุ่งหน้าไปยังร้านของลุงหยวน

ชายหนุ่มเดินก้าวขายาวๆไปบนท้องถนนเปลี่ยวที่เงียบสงัดไร้ผู้คนในหัวกำลังวางแผนว่าจะทำอะไรดีระหว่างรอประกาศจากการประชุมของเหล่าผู้นำมหาอำนาจ

"ฮัลโหล...สวัสดีพี่ชายไม่ทราบว่าดึกดื่นจะไปที่ไหนหรือ"วาสชะงักหยุดอยู่กับที่เมื่ออยู่ๆมีก็ชายฉกรรจ์จำนวน 5 คนเดินออกมาจากตรอกข้างๆมายืนขวางทางเขาอยู่

วาสพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดเพราะมัวแต่คิดฟุ้งซ่านเลยทำให้เขาลดการระวังตัวจนไม่รู้ว่ามีคนมาแอบดักรออยู่

"หลีกทางไปฉันกำลังรีบ"ชายฉกรรจ์ทั้ง 5 คนเมื่อได้ยินคำพูดของวาสก็มองหน้ากันก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นขึ้นมา

"ฮ่าๆๆ แกนี้ใจกล้าดีวะน้องชาย ถ้าไม่ว่าอะไรช่วยแวะมาคุยจิบน้ำชากับพี่สักครู่ได้ไหม"ชายคนหนึ่งเอ่ยอย่างขบขันพลางผายมือเข้าไปในตรอกมืดเป็นการเชื้อเชิญแต่ดวงตาทอแววข่มขู่อย่างชัดเจน

"เฮ้อ"วาสถอนลมหายใจเฮือกใหญ่บ่นในใจด้วยความฉุนเฉียว ก่อนจะเดินเข้าไปในตรอกง่ายๆ

"ฮ่าๆๆ ไอ้น้องชายนี้รู้งานพอสมควรเลยวะ"ชายคนหนึ่งเอ่ยพูดกับเพื่อนของเขาพลางพากันเดินตามวาสเข้าไปในและยืนปิดทางเข้าออกไว้

เมื่อเดินเข้ามาจนสุดวาสก็พบว่ามันเป็นทางตัน ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเหลือบไปเห็นเด็กชายวัยรุ่นคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนลังไม้ขณะกำลังควงมีดและจ้องมาที่เขาอยู่

วาสรู้สึกคุ้นหน้ากับเด็กหนุ่มตรงหน้าพอสมควรจึงพยายามนึกอยู่ในใจ จากนั้นจึงค่อยจำได้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคือใคร

เด็กหนุ่มตรงหน้าคือคนที่พยายามขโมยของเขาเมื่อครั้งที่เขาไปสืบข่าวร้านสวนแห่งเทวากับไป๋หยูเมื่อวานนี้!

"ว่ายังไง ใช่ไอ้คนนี้แน่ใช่ไหม"เสียงหนึ่งในชายฉกรรจ์5คน ดังขึ้นจากด้านหลังวาส

"ใช่มันนี้แหละพี่ที่ขโมยถุงมิติผมไป!! ผมจำหน้ากากมันได้"เด็กหนุ่มเอามีดชี้หน้าวาสพลางตะโกนอย่างเดือดดาล จากฝ่ายขโมยกลายเป็นฝ่ายถูกขโมยทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกอับอายและโกรธแค้นเป็นอย่างมาก

"โอ้! ถ้าถูกตัวก็ดีแล้ว นี้ไอ้น้องชายฉันว่าทางที่ดีนายคืนถุงมิติให้น้องฉันไปดีกว่านะ ขโมยของคนนะมันไม่ดีหรอก"ชายคนเดิมเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"ถ้าฉันคืนแล้วพวกนายจะปล่อยฉันไปงั้นหรอ"วาสถามเสียงเรียบ

ชายทั้ง 5 คนเงียบไปก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะกันอีกครั้ง

"ฮ่าๆๆ แหม๋ๆไอ้น้องชาย ของอย่างนี้มันก็ต้องมีค่าเสียเวลากันบ้างละนะ เอาเป็นว่าถ้าน้องชายยอมคืนถุงมิติของน้องฉันไปและทิ้งของมีค่าทั้งหมดไว้ที่นี้ พวกพี่ก็จะปล่อยน้องชายเดินกลับบ้านไปอย่างสงบสุข หรืออยากจะให้พวกพี่เดินไปส่งก็ได้นะฮ่าๆๆๆ"วาสยืนนิ่งถอนหายใจยาวเหยียด

"เฮ้อ..เสียเวลาจริงๆ"

"เฮ้ย! แกบ่นอะไรวะรีบๆเอาของมีค่ามาและไสหัวปะ..ค่อกๆ"วาสอาศัยจังหวะที่ชายคนนั้นกำลังพล่ามอยู่หมุนตัวไปบีบคอของเขาและใช้มีดจ้วงแทงเข้าไปในลำคอจนมิดด้ามและสะบัดมีดฟันออกมาด้านข้าง

"เฮ้ย! ไอ้เวรทำอะไรของแกวะ"

หลังจากสังหารไป 1 คน วาสก็ขว้างมีดเล่มไปปักเข้าที่กลางหน้าผากของอีกคนอย่างแม่นยำและเบี่ยงตัวหลบคมดาบที่ฟันลงมา

"ตายซะไอ้ลูกหมา!"ชายอีกคนเปล่งเสียงดังลั่นพร้อมกับอาศัยจังหวะวาสหลบแทงมีดเข้ากลางหลังเขาแต่วาสกับพูดสวนอย่างเบื่อหน่ายว่า

"แกนั้นแหละตาย"วาสเอื้อมมือไปด้านหลังจับข้อมือของชายคนนั้นด้วยมือข้างเดียวและหมุนตัวไปแทงศอกใส่กลางลิ้นปี่จากนั้นจึงแย่งมีดจากมือของชายคนนั้นไปปักเข้าที่กลางกระหม่อมอย่างเลือดเย็น

"โถ่เว้ย ไอ้ปีศาจ"ชายคนหนึ่งร้องลั่นและขว้างมีดเล่มบางใส่วาสแต่วาสเพียงแค่โยกหัวหลบและดึงมีดที่ปักหัวชายคนเดิมอยู่ขว้างไปใส่ที่ลำคอของชายคนนั้นอย่างแม่นยำ

เพียงพริบตาเดียวชายฉกรรจ์ 4 คนก็ทอดร่างกลายเป็นศพ ชายอีกคนมองภาพตรงหน้าด้วยความกลัวและทิ้งดาบในมือหันหลังวิ่งหนีด้วยใบหน้าซีดเผือด

"ไม่มีใครสอนหรือไงว่าอย่าหันหลังให้ศัตรู"วาสพูดเบาๆก่อนจะเดินไปหยิบมีดเล่มหนึ่งจากศพและปาไปปักเข้าที่หลังศีรษะองชายที่กำลังวิ่งหนีอยู่อย่างเฉียบขาด

ร่างของชายคนนั้นเซถลาล้มลงก่อนจะได้ออกพ้นตรอกเสียด้วยซ้ำ!

"เอาละ เหลือแค่นายกับฉันแล้วนะ"วาสเปรยขึ้นเบาๆและหันไปมองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ที่เดิมโดยมีมีดเล่มเดิมถือค้างแข็งไว้ในมือ

"ยะ..อย่าฆ่าผะ..อ่อก"วาสขี้เกียจฟังคำพูดของเด็กหนุ่ม เขาหมุนตัวเตะมือที่ถือมีดค้างไว้ของเด็กหนุ่มด้วยส้นเท้ากระแทกมือที่ถือมีดข้างนั้นให้ปักเข้าคอเด็กหนุ่มเองอย่างเลือดเย็น

"จบสักที"ในที่สุดในตรอกแห่งนี้ก็หลงเหลือเพียงชีวิตเดียว วาสค้นหาถุงมิติจากศพด้วยเวลาเพียงชั่วครู่และสอดส่องมองรอบๆว่ามีคนอยู่หรือไม่ เมื่อเห็นว่าบนท้องถนนยังคงเงียบไร้ผู้คนอยู่เหมือนเดิมวาสก็เดินผิวปากจากไปอย่างง่ายๆ ทิ้งร่าง 6 ร่างที่นอนทอดกายเป็นศพไว้ในตรอกโดยไม่เหลียวแล

ร้านของลุงหยวนคือร้านอาหารเล็กๆที่เน้นขายอาหารจำพวกเส้นและตั้งอยู่ไม่ไกลจากร้านค้าสมุนไพรตระกูลไป๋ วาสจึงใช้เวลาไม่นานก็มาถึง

"พี่ชายมารับหนูแล้วหรอค่ะ"เสียงสดใสร้องขึ้นเมื่อเห็นชายหนุ่มสวมหน้ากากเดินเข้ามาในร้าน

วาสพยักหน้าให้เด็กสาวเบาๆแล้วเอ่ยถามว่า

"งานยังไม่เสร็จงั้นหรอ"ไป๋หยูตั้งใจจะตอบว่ายังแต่ลุงหยวนกลับสวนขึ้นมาก่อนว่า

"งานของยัยหนูนี้เสร็จแล้วละ นี้ก็ดึกมากแล้วนายพาเธอกลับไปร้านเถอะ"

"แต่ลุงหยวนยังไม่ปิดร้านเลยนี้ค่ะ"ไป๋หยูเอ่ยแย้ง เธออยู่ในชุดลำลองที่ช่วยให้เคลื่อนไหวง่ายเหมาะแก่การเสิร์ฟอาหาร

"วันนี้ลุงตั้งใจจะขายถึงเช้านะ ดูเหมือนคืนนี้คนในเมืองจะดูวุ่นวายพอสมควรคงจะมีคนแวะเวียนเข้ามาเรื่อยๆ หากปล่อยโอกาสอย่างนี้ไปเสียดายแย่"ลุงหยวนเอ่ยขึ้น เขาก็เป็นอีกคนที่ประสบปัญหาเรื่องการเงินจึงต้องพยายามหาวิธีโกยเงินเข้ากระเป๋าให้ได้มากที่สุด

ไป๋หยูลังเลแต่เมื่อเห็นลุงหยวนเอ่ยปากจึงไม่อยากขัดได้แต่เดินตามหลังวาสกลับร้านไป

ใช้เดินเวลาเดินไม่กี่นาทีทั้งคู่ก็เดินมาถึงร้านค้าสมุนไพรตระกูลไป๋

"ว่าแต่เธอกินอะไรมาหรือยัง"วาสเพิ่งนึกขึ้นได้จึงเอ่ยถามไป

"ลุงหยวนทำอาหารให้กินแล้วค่ะ แต่ตอนนี้หนูชักจะหิวอีกแล้ว"ไป๋หยูลูบท้องเบาๆและมองหน้าวาสด้วยแววตาออดอ้อน

ชายหนุ่มยิ้มออกมาเล็กๆก่อนจะล้วงเข้าไปในถุงมิติและหยิบห่อบางอย่างออกมาหลายชิ้น

"นี้อาหารจากร้านสวนแห่งเทวา ฉันซื้อกลับมาด้วยเอาไปกินซะสิ"ไป๋หยูร้องเย้ขึ้นเสียงดังและรีบนำห่ออาหารทั้งหลายไปแกะใส่จาน

ทั้งคู่นั่งกินอาหารบนโต๊ะเงียบๆและมีพูดคุยกันบ้างแต่ส่วนใหญ่จะเป็นไป๋หยูชวนคุยมากกว่า

"พี่วาสรู้เรื่องที่เมืองกรีนวู้ดแล้วใช่ไหมคะ"

"อืม"วาสไม่แปลกใจที่เธอรู้เรื่องนี้เพราะตอนนี้ข่าวนี้คงกระจายไปถึงหูมนุษย์ทุกคนแล้ว

"ที่เมืองกรีนวู้ดป้องกันการโจมตีได้แสดงว่าเรายังมีหวังใช่ไหมคะ?"ไป๋หยูเอ่ยถามอย่างมีความหวัง

'ถ้ากิลด์นักรบโลหิตไม่โผล่ไปเมืองก็อาจจะแตกแล้วก็ได้'วาสคิดในใจแต่ไม่พูดออกมา

"ไม่รู้สิ"ไป๋หยูทำหน้าผิดหวังกับคำตอบของวาสก่อนจะชวนคุยเรื่องอื่นต่อ

หลังจากส่งเด็กสาวเข้านอนแล้ววาสเลือกที่จะยังไม่นอน สองแขนกอดอกสองตาหลับลง

'พรุ่งนี้แล้วสินะที่จะรู้ว่าจะต้องเอายังไงต่อ'วาสคิดในใจคนเดียว

ตอนนี้เขาไม่มีความรู้สึกอยากนอนเลยสักนิด ความกระวนกระวายใจกำลังรุมเร้าในใจของเขาจนข่มตาหลับไม่ลง

'ตรวจดูความพร้อมดีกว่า'วาสนำแหวนมิติและถุงมิติทั้งหมดที่มีออกมาและใช้เวลาทั้งคืนในการตรวจสอบว่ายังขาดเหลือสิ่งของจำเป็นอะไรบ้างที่จำเป็นต่อการต่อสู้ที่ใกล้จะถึง...

"หือ..เช้าแล้วงั้นหรอ"วาสเปรยขึ้นเบาๆเมื่อเห็นแสงลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ขณะนี้รอบกายเขาเต็มไปด้วยข้าวของมากมายกองสุมรวมกันอยู่

"วันนี้คงต้องไปซื้อของเยอะพอสมควรเลยสินะ"วาสกวาดของรอบตัวมาเก็บไว้และลุกขึ้นปัดฝุ่นตามร่าง

แอ๊ด!

เสียงเปิดประตูเรียกความสนใจวาสให้หันไปมอง เขาเห็นไป๋หยูกำลังเดินอ้าปากหาวออกมาจากห้อง เธอกระพริบตาปริบๆก่อนจะหันมาสบตากับวาสแล้วเอ่ยว่า

"ตื่นเช้าจังเลยนะค่ะ"

'ยังไม่นอนเลยต่างหาก'

"วันนี้เธอว่างไหม?"

"ก็ว่างนะค่ะ ทำไมหรอคะ?"

"ไปช่วยฉันซื้อของหน่อยสิ"ไป๋หยูมองอย่างสงสัยแต่ก็รับคำและรีบเดินเข้าห้องน้ำไป

หลังจากทั้งคู่ต่างทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงพากันลงมาด้านล่าง

"ว่าแต่จะไปซื้ออะไรหรอคะ?"

"ก่อนอื่นก็ของที่ร้านเธอนี้แหละ"วาสเอ่ยเสียงเรียบ

"หือ.."

"ที่ร้านของเธอมีของจำพวกยาพิษแบบต่างๆไหม?"

"ยาพิษหรอค่ะ"เด็กสาวทวนคำก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า

"ส่วนใหญ่ร้านของเราขายแต่พวกสมุนไพรที่เป็นส่วนประกอบของยานะค่ะ แต่หากเป็นยาที่ถูกปรุงสำเร็จขึ้นมาเลยก็พอมีอยู่บ้างรอสักครู่นะค่ะ"ไป๋หยูเอ่ยจบก็เดินไปที่ตู้หนึ่งและเปิดลิ้นชักออกมาควานหาบางอย่าง

"นี้ค่ะรายชื่อยาพิษที่ทางร้านเรามีอยู่ พี่วาสอยากได้ยาพิษแบบไหนคะ?"วาสรับกระดาษบางมาและไล่สายตาอ่านจากนั้นจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉยชาว่า

"ฉันเอาหมดเลย"วาสเอ่ยเสียงเรียบ

"หา!..แต่ราคามันไม่ใช่น้อยๆเลยนะค่ะ"

"ฉันมีปัญญาจ่ายน่า"ไป๋หยูกระพริบตาปริบๆและเอ่ยอย่างยินดีว่า

"งั้นรอสักครู่นะค่ะคุณลูกค้า..คิกๆวันนี้ร้านเราทำกำไรอย่างงามเลย ต่อไปพี่ๆจะต้องไม่กล้าว่าหนูแล้วว่าเอาแต่เล่น"ไป๋หยูเดินหายไปหลังร้านอย่างร่าเริงทิ้งให้วาสยืนมองอยู่คนเดียว