Guild Master จอมราชันโลกออนไลน์

ตอนที่95

ส่งคืน

                "พวกเจ้า...เป็นใคร"ทันทีที่กวีเดินเข้าไปในบ้านของตระกูลดีแลนซึ่งเป็นบ้านของเจ้าเมืองคนเก่าที่มอบตำแหน่งให้กับกวีเหล่าทหารที่ทำหน้าปกป้องบ้านตระกูลดีแลนอยู่ก็เข้ามาขวางเอาไว้ทันทีแม้จะเลเวลไม่สูง แต่มาร์โก้ ดีแลนก็เป็นขุนนางที่ได้รับความไว้ใจให้ไปปกครองเมืองการ์กันที่กำลังแย่อย่างน้อยครอบครัวก็น่าจะเป็นขุนนางเช่นกัน

                "ผมชื่อกวีครับปัจจุบันเป็นเจ้าเมืองของเมืองการ์กัน"กวีตอบด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรไม่ถือสาอะไรอีกฝ่ายแม้แต่น้อยเพียงแต่ทันทีที่กวีแนะนำตัวออกไปทหารที่ยืนอยู่เบื้องหน้าก็มีสีหน้าตกใจออกมาทันที

                "เจ้าเมืองการ์กัน…."ทหารคนนั้นมองไปที่อกเสื้อของกวีตราสัญลักษณ์ของเจ้าเมือง สามารถแสดงหรือปิดเอาไว้ได้ตลอดเวลาตั้งแต่จะเดินเข้าไปในบ้านตระกูลดีแลนกวีก็เปิดแสดงตราเจ้าเมืองเอาไว้แล้ว

                "ผมจะไปรายงานท่านหัวหน้าตระกูลกรุณารอสักครู่"นายทหารคนนั้นตอบพลางหันหลังวิ่งเข้าไปในบ้านทันทีเรื่องที่คุณชายตระกูลดีแลนเสียชีวิตไปแล้วและได้มอบหมายตำแหน่งเจ้าเมืองให้กับนักผจญภัยคนหนึ่งนั้นดังไปทั่วเมืองหลวงแล้วการที่นักผจญภัยแสดงตราเจ้าเมืองต่อหน้าแบบนี้ก็คงไม่ผิดตัวแน่ๆเขาคือคนที่รับตำแหน่งต่อจากมาร์โก้แน่นอน

                "พี่กวีเป็นตรามังกรสามหัวจริงๆด้วย"ไอช่ามองไปที่หน้าประตูบ้านของตระกูลดีแลนก่อนจะชี้ไปที่ตรามังกรที่ติดเอาไว้ที่ประตู

                "สามเลยงั้นเหรอ"กวีเลิกคิ้วด้วยท่าทีประหลาดใจระบบขุนนางของอาณาจักรทริชแบ่งออกเป็น 5 ระดับโดยตราของอาณาจักรทริชนั้นจะใช้เป็นรูปมังกรทะเลสัตว์ในตำนานของอาณาจักรโดยขุนนางขั้นแรกนั้นจะมีตรามังกรหัวเดียวประดับยศยิ่งหัวของมังกรมีมากเท่าไหร่ก็หมายถึงยศที่สูงขึ้นเท่านั้น

                "สามนี่แปลกเหรอคะ"น้ำหวานถามด้วยท่าทีสงสัยไม่ต่างกันในกลุ่มนี้เกรงว่าจะมีแค่น้ำหวานกับไอช่าเท่านั้นที่ไม่รู้เรื่องระบบขุนนางของทริชเสียเท่าไหร่

                "ไม่แปลกหรอกแค่สูงกว่าที่คิดเอาไว้"กวีตอบพลางส่ายหน้าช้าๆไม่นึกเลยว่าตระกูลของมาร์โก้จะเป็นถึงขุนนางระดับสามเศียรแบบนี้

                "เชิญท่านเจ้าบ้านให้ท่านเข้าพบได้"รอเพียงอึดใจเดียว ทหารคนเดิมก็วิ่งกลับมาพร้อมคำอนุญาตให้เข้าไปในตัวบ้านได้

                .

                .

                .              

                "เจ้าคือเจ้าเมืองคนใหม่สินะ"หลังจากกวีเดินเข้ามาในตัวบ้านคนใช้ของบ้านตระกูลดีแลนก็พากวีเดินเข้าไปในสวนด้านหลังตรงจุดที่แสงแดดยามบ่ายกำลังอุ่นสบายที่นั่นมีหญิงชราท่าทางใจดีคนหนึ่งกำลังนั่งดื่มชาอยู่ท่ามกลางสวนอันกว้างใหญ่ดูแล้วรู้สึกเหงาอย่างประหลาด

                "ครับผมชื่อกวีครับ"กวีตอบพลางก้มหัวลงเล็กน้อยเป็นการทักทาย

                "ได้ยินว่าฝ่าบาทเรียกตัวเจ้ามาที่นี่ทำไมถึงได้แวะมาหาข้าก่อนล่ะ"หญิงชราถามพลางผายมือเพื่อบอกให้กวีนั่งลงหญิงชราคนนี้ดูใจดี แต่ก็นิ่งสงบอย่างมาก ท่าทางสมกับเป็นขุนนางจริงๆ

                "เพราะข้ามีของที่ต้องนำมาให้ท่านครับท่านมาทิลด้า"กวีพูดพลางนำจดหมายออกมาจากกระเป๋า

                "ระหว่างกำลังเก็บของในห้องของท่านมาร์โก้ผมก็พบกับจดหมายฉบับนี้เข้าผมคิดว่าควรจะส่งมันให้ถึงมือผู้รับ"กวีพูดจบก็วางจดหมายลงบนโต๊ะช้าๆ

                กึก…

                ทันทีที่เห็นจดหมายมือของหญิงชราก็ชะงักไป ลายมือบนจดหมายเป็นของมาร์โก้หลานชายคนเดียวของเธอไม่ผิดแน่เธอที่เพิ่งจะเสียหลานชายไปเพราะสงครามเห็นจดหมายฉบับนั้นก็เสียความมั่นคงรีบหยิบจดหมายขึ้นมาอ่านทันที

                เนื้อหาในจดหมายนั้นเป็นการสั่งเสียของมาร์โก้ดีแลน ตัวเขาก่อนเริ่มสงครามเกิดความรู้สึกกังวลก็เลยทิ้งจดหมายฉบับนี้เอาไว้เผื่อเขาเป็นอะไรไปในเนื้อหาจดหมายยังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนสงครามรวมทั้งเรื่องการตัดสินใจจะมอบตำแหน่งเจ้าเมืองให้กับนักผจญภัยคนหนึ่งที่เข้ามาช่วยเหลือตนเอาไว้

                "เจ้าเด็กโง่"มาทิลด้าอ่านจดหมายจบก็พับมันเก็บในสภาพเดิมด้วยมือที่สั่นเทาแม้จะพยายามแค่ไหนแต่ที่ขอบตาของเธอก็ยังมีน้ำตาซึมออกมาอยู่ดี

                "ขอโทษด้วยที่ทำให้เห็นสภาพไม่น่าดูเรื่องที่หลานของข้าส่งมอบตำแหน่งเจ้าเมืองให้เจ้า ข้าเข้าใจแล้ว"มาทิลด้าหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาก่อนจะใส่จดหมายลงซองอย่างทะนุถนอม

                "ไม่เป็นไรครับท่านมาร์โก้ช่วยเหลือผมเอาไว้มากเช่นกันการเสียท่านไปเป็นความเสียหายใหญ่หลวงของเมืองการ์กันและอาณาจักรทริชจริงๆ"กวีตอบพลางแสดงสีหน้าเสียใจออกมา

                "อย่างนั้นเหรอที่เมืองการ์กันเด็กคนนั้นทำหน้าที่ได้ดีสินะ"มาทิลด้าพอพูดเรื่องหลานก็แสดงท่าทีอ่อนโยนออกมาต่างจากตอนแรกมากนอกจากจะถามกวีที่อยู่ตรงหน้าแล้วเธอยังมองไปทางพวกนาตาลีและเรย์ที่อยู่ด้านหลังอีกด้วย

                "ครับเพราะท่านเข้ามาปกครองเมืองการ์กันที่กำลังเละเทะเพราะฝีมือของนักผจญภัยแย่ๆก็เลยกลับมาดีขึ้นอีกครั้งไม่ใช่แค่กับชาวเมือง นักผจญภัยอย่างพวกเราเองก็ชื่นชมที่ท่านทำกับเมือง"เรย์ตอบออกมาด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยไม่ต่างกันเช่นเดียวกับนาตาลีที่แทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว

                "........"โชคดีที่อ้อนพาน้ำหวานออกมาก่อนไม่อย่างนั้นคนแสดงสีหน้าไม่เป็นอย่างน้ำหวานอาจจะทำให้ท่านมาทิลด้าสงสัยได้ ก็นะมันช่วยไม่ได้นี่นา กวีไม่เท่าไหร่น้ำหวานเคยเห็นมาแล้วแต่นาตาลีกับเรย์นี่ก็เล่นละครได้ทันทีเหมือนกันงั้นเหรอโดยเฉพาะเรย์ที่พูดออกมาเป็นฉากๆอย่างกับอยู่ในเหตุการณ์ไม่ใช่ว่านายเพิ่งจะเข้ามาในเมืองการ์กันหลังจากนั้นหรอกเหรอ

                แล้วจดหมายนั่นก็เป็นจดหมายปลอมที่ให้คนของเรย์ปลอมลายมือเอาไม่ใช่หรือไงคำสั่งเสียอะไรนั่นไม่มีแต่แรกแล้วคนที่เอาเอกสารไปสลับในห้องของเจ้าเมืองอย่างน้ำหวานรู้ดี

                "ดีจริงๆอย่างน้อยเด็กคนนั้นก็ไม่ทำให้เสียชื่อตระกูลดีแลน"มาทิลด้ายิ้มออกมาบางๆด้วยท่าทีโล่งอกการมอบตำแหน่งให้คนนอกอย่างนักผจญภัยเป็นเรื่องที่ทำให้ผู้คนพูดกันหนาปากมาหลายวันแล้วบ้างก็ว่าไม่เหมาะสมและด่าทอว่ามาร์โก้ไร้หัวคิดแต่ได้เห็นท่าทีของเหล่านักผจญภัยที่รับตำแหน่งต่อจากหลานตนเองแล้วในที่สุดมาทิลด้าก็ปล่อยวางได้เสียทียามนี้เธอได้แต่เพียงเชื่อว่าหลานตัวเองเลือกคนไม่ผิดเท่านั้น

                "ท่านมาทิลด้า….นอกจากจดหมายแล้วผมยังมีของที่อยากจะให้ท่านรับเอาไว้ด้วย"กวีพูดพลางนำกล่องใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากระเป๋าของผู้เล่นสามารถใส่ไอเทมได้มากมายหลายชนิด ของในห้องเจ้าเมืองกวีสามารถยัดใส่กล่องใบหนึ่งแล้วเอาใส่กระเป๋าเดินทางมาได้อย่างสบายมาก

                "นี่มันของของเด็กคนนั้น"มาทิลด้าเบิกตากว้างก่อนจะมองของในกล่องด้วยท่าทีตกใจ มาร์โก้เดินทางไปเมืองการ์กันตัวเปล่าเพราะต้องไปรับตำแหน่งเจ้าเมืองกะทันหันสมบัติติดตัวเลยมีไม่มาก แต่ในของเหล่านี้ก็มีของที่เป็นของมาร์โก้แน่ๆอยู่อย่างจดหมายที่เธอส่งให้มาร์โก้แม้คนสมัยนี้จะไม่ใช้จดหมายกันแล้วก็ตามรวมถึงของประดับห้องที่เธอเลือกให้มาร์โก้เองกับมือก็ด้วย

                "พวกเราไม่ทราบว่าพิธีศพของที่นี่จัดกันแบบไหนแต่ที่ที่พวกเราจากมาของเหล่านี้ล้วนเป็นของที่เต็มไปด้วยความทรงจำของผู้ตายผมคิดว่าการนำมันมาให้ท่านเหมาะสมแล้ว"กวีตอบพลางวางสมบัติของมาร์โก้เอาไว้ของในนี้บางชิ้นก็เป็นของมีค่าอย่างดาบประจำตัวของมาร์โก้ที่ได้รับมาจากองค์จักรพรรดิกวีไม่คิดจะแตะต้องสมบัติอะไรของมาร์โก้นอกจากคทาของเมืองการ์กันเท่านั้น

                “ไม่หรอก แบบนี้ถูกแล้ว”มาทิลด้าพูดพลางนำดาบของมาร์โก้ขึ้นมากอดเอาไว้แน่น

                “ร่างของพวกเราพอตายก็จะกลับคืนสู่สวรรค์ทันทีไม่มีสิ่งใดหลงเหลือเอาไว้พิธีศพของพวกเราก็เลยนำของที่คนๆนั้นเคยใช้มาวางประดับโต๊ะบูชาเท่านั้นเอง”มาทิลด้าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆก่อนจะวางดาบของมาร์โก้ลงไปในกล่องอีกรอบ

                “คงเป็นพิธีที่สำคัญมากเลยนะครับ”กวียิ้มออกมาด้วยท่าทีเศร้าๆเช่นเดียวกันเล่นเอาน้ำหวานที่อยู่ด้านหลังไม่ทราบว่าควรมอบรางวัลอะไรให้กวีดีแม้กวีจะไม่ใช่คนลงมือสังหาร แต่คนที่สั่งฆ่ามาร์โก้ก็คือตัวกวีเองพออีกวันก็เอาจดหมายปลอมพร้อมข้าวของเครื่องใช้มาคืนครอบครัวแล้วทำตัวเป็นผู้เสียหายได้อย่างไม่น่าเชื่อ

                “โชคดีจริงๆที่ของพวกนี้กลับมาทันพวกเราจะจัดพิธีกันในคืนพรุ่งนี้ ถ้าเธอว่างก็มาเข้าร่วมสิ”มาทิลด้าเสนอพลางมองไปทางกวีด้วยท่าทีอ่อนโยนต่างจากตอนแรกที่ได้เห็นกวีเลยตอนนี้ในสายตามาทิลด้ากวีกลายเป็นตัวแทนของหลายชายไปเสียแล้ว

                “ขอบคุณมากครับพวกเราจะเข้าร่วมด้วย”กวีพยักหน้ารับก่อนจะช่วยเข้าไปปลอบใจมาทิลด้าอีกพักใหญ่หลังจากนั้นมาทิลด้าก็พากวีและคนอื่นๆไปทานอาหารร่วมกันและพูดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างกวีกับมาร์โก้เพื่อรำลึกความหลังแม้จะเรียกน้ำตาไปหน่อยแต่มาทิลด้าก็อยากจะฟังมันด้วยตนเองแม้ไม่ทราบว่านี่เป็นแผนให้กวีเล่าเรื่องออกมาหรือไม่ แต่ต่อให้เป็นแผนจริงกวีก็เตรียมตัวมาดีไม่น้อย แม้จดหมายลาตายของมาร์โก้จะไม่ได้มีจริงแต่ก็มีจดหมายของมาทิลด้าที่ส่งมาคุยโต้ตอบกับมาร์โก้อยู่หลายฉบับกวีอ่านเนื้อหาพวกนั้นแล้วจับใจความที่มาร์โก้ต้องการจะเล่า แล้วเอามาคุยกับมาทิลด้าได้อย่างแนบเนียน

                .

                .              

                .              

                “คุณกวีทำไมคราวนี้ถึงมีเด็กใหม่มาด้วยล่ะ”หลังจากทุกคนออกมากันหมดแล้ว อ้อนที่เดินมาคู่กับน้ำหวานก็เอ่ยปากถามออกมาด้วยท่าทีสงสัย น้ำหวานแม้จะอ่านสถานการณ์ได้พอใช้ แต่กลับแสดงท่าทีต่อหน้ามาทิลด้าได้ไม่แนบเนียนนักแม้สำหรับคนอื่นๆแล้วอาจจะถือว่าทำได้ดีแต่หากกำลังโดนจ้องจับผิดจริงๆมีหวังความแตกแน่ๆ

                “ก็...เรื่องที่จะฝากคุณอ้อนไงครับ”กวีตอบพลางยิ้มออกมาบางๆแต่แค่นั้นอ้อนก็เหมือนจะเข้าใจในทันทีแล้วว่ากวีหมายถึงอะไร

                “งั้นก็ได้ น้องชื่อน้ำหวานใช่ไหมคะ”อ้อนหันมาทางน้ำหวานก่อนจะมองน้ำหวานตั้งแต่หัวจรดเท้าเรื่องหน้าตาและเสน่ห์ดึงดูดไม่มีปัญหาเลย เหลือแค่ชั้นเชิงเท่านั้น

                “ค่ะ....”น้ำหวานตอบด้วยท่าทีลนๆไม่น้อยอย่างที่บอกอ้อนเป็นไอดอลของสาวๆสายนี้ทั้งนั้น ตอนนี้เธอตื่นเต้นที่ได้เจออ้อนมากกว่าตอนเจอไอช่าซะอีก

                “พอเริ่มงานแล้วน้ำหวานตามติดพี่ไว้นะ”อ้อนตอบพลางยิ้มออกมาด้วยท่าทีมั่นใจนี่จะให้น้ำหวานไปทำอะไรกันแน่....