ตำนานดาบเกมออนไลน์

"ทุกคนยินดีต้อนรับสหายทั้งสองคนเข้าร่วมทีมของเรา" หว๋อหน่ายต้าล่างหว๋อหลายยิ้มและพาพวกเขาไปหาสมาชิกอีกสามคน

เย่ฮวามองดูเลเวลของผู้เล่นทั้งสามซึ่งถือว่าเป็นเลเวลที่สูงขึ้นมาในบรรดาผู้เล่นหลัก ณ ขณะนี้ นักดาบเซียวหลี เลเวล 23 อัศวินเหลียงชวน เลเวล 23 และนักฆ่าหนิงซัวหวู่ล่าน เลเวล 24 ซึ่งพอๆกับ กวาจื่อ ส่วนความแข็งแกร่งยังไม่รู้

นักดาบเซียวหลีก้าวมาข้างหน้าและยื่นมือมาที่เย่ฮวา : "สวัสดี ดูเหมือนว่าเราจะมีชะตาร่วมกัน พวกเรามาร่วมมือกันเถอะ"

เย่ฮวา หัวเราะเบา ๆ และยื่นมือออกมา: "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ที่นี่นาน แต่การหาสมุนไพรที่นี่ใช้เวลานานกว่าจะเก็บขึ้นมาได้ ฉันรู้ว่าการมาร่วมทีมกับพวกคุณจะช่วยทำให้การฆ่ามอนสเตอร์ และหาสมุนไพรได้ประสิทธิภาพมากขึ้น"

เซียวหลีพยักหน้าแล้วพูดว่า "เอาล่ะ คุณเลือกรับดอกหยกเลือดสินะ หัวหน้าทีมเราได้เก็บรวบรวมมาตลอดทางดูเหมือนว่าคุณคงจะเป็นนักปรุงยา"

หลังจากได้ยินคำพูดของเซียวหลี เย่ฮวาก็มองไปที่หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย เหมือนอีกฝ่ายจะยักไหล่ให้เขา จนหน้าอกที่น่าภาคภูมิใจของเธอสั่นสะเทือน จนเขาต้องรีบเบี่ยงสายตาหลบเลี่ยงอย่างรวดเร็ว

หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย พูดขึ้นว่า "เอาละ พวกคุณช่วยแนะนำตัวเองหน่อย จะได้เรียกกันถูก ?"

กวาจื่อ กล่าวว่า: "น่าอายเกินไปหากต้องเรียกด้วยชื่อ ID ฉะนั้นพวกคุณสามารถเรียกฉันว่า กวาจื่อ "

"แล้วสหายของคุณคนนี้ชื่อว่าอะไร" อัศวิน นามเหลียงชวน มองมาที่เย่ฮวาแล้วถาม

"เขาชื่อว่า ...อี ... อีเหมย... ใช่! เขาชื่อ อีเหมย!" กวาจื่อ เกือบจะหลุดพูด ID ของเย่ฮวา แต่โชคดีที่เขากลับลิ้นได้ทันเวลา

"อีเหมยงั้นหรอ"

เซียวหลีพูดทวนด้วยรอยยิ้มแล้วพูดต่ออีกว่า: "เป็นไปได้มั้ยที่เพื่อนของคุณควรใช้ชื่อเหมยเหมาแทนอีเหมย?"

เพราะเสื้อคลุมที่สวมใส่ปิดกั้นไม่ให้พวกเขามองเห็นลักษณะใบหน้าของเย่ฮวาและกวาจื่อ ดังนั้นเขาจึงโบกมือแล้วพูดว่า "ไม่ใช่แบบนั้นหรอก นี่เป็นแค่ชื่อเล่นที่เราเรียกกัน ไม่ต้องใส่ใจมากก็ได้"

"ช่างมันเถอะ! พวกเราไม่ควรมาเสียเวลาพูดคุยกันอยู่ตรงนี้ รีบไปฆ่ามอนสเตอร์กันดีกว่า" หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย พูดขึ้น

พวกเขาพากันพยักหน้าและเริ่มฆ่ามอนสเตอร์ เหลียงชวน และ เซียวหลี ก้าวไปข้างหน้าตรงเข้าหามอนสเตอร์ จากนั้นเย่ฮวาและกวาจื่อที่เพิ่งเข้าทีมมาจึงตามพวกเขาตรงไปยังตำแหน่งมอนสเตอร์

หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย พูดว่า: "เหลียงชวนนายอยู่กับอี ... อีเหมย, กวาจื่อ เสี่ยวหนิงพวกนายร่วมมือกับเซียวหลี, ฆ่ากันคนละตัว"

ทุกคนต่างเห็นพ้องต้องกัน เย่ฮวาและกวาจื่อก็พยักหน้ารับ จากนั้นเขาและรีบตามเหลียงชวนพุ่งเข้าหาไฮยีน่าชโลมเลือด เหลียงชวนเป็นอัศวินที่สวมใส่อุปกรณ์ครบ จึงได้รับความเสียหายไม่สูงนัก

"71"

เมื่อเหลียงชวนโจมตีออกไปปากขนาดใหญ่ของไฮยีน่าชโลมเลือดก็กัดลงที่ข้อมือของเหลียงชวน ทำให้พลังชีวิตเขาลดลงไปเล็กน้อย

"135"

ความเสียหายจำนวนนี้ถือเป็นความเสียหายแค่เล็กน้อยสำหรับเหลียงชวน ด้วยปริมาณพลังชีวิต 1400 หน่วยของเหลียงชวน ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจการโจมตีของไฮยีน่าชโลมเลือด

ในเวลานี้เย่ฮวาก็มาอยู่ข้างๆเหลียงชวน ก่อนที่ดาบยาวในมือของเขาจะตวัดฟาดฟันออกไป -

"267"

"282"

"273"

"281"

เหลียงชวน รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก เมื่อได้เห็นการโจมตีของ เย่ฮวา ที่สร้างดาเมจมหาศาล จนถึงหลุดปากอุทาน " พลังโจมตีสูงมาก! "

แต่ก็ไม่มีการตอบสนองใดๆกลับไป ทั้งหมดเป็นเพราะเย่ฮวายังไม่คุ้นเคยกับคนเหล่านี้ และมันก็ไม่เหมาะที่จะเปิดเผยเลเวลของตัวเอง ช่วงที่ยังอยู่ในเกมเขาต้องบิดบังตัวตนเท่าที่จะทำได้เพื่อซ่อนตัวจากศัตรู ราวกับพยัคฆ์ปลอมเป็นหมูซึ่งเป็นสิ่งที่เย่ฮวาโปรดปราน

สกิลกระแทกโจมตีออกไปอย่างรุนแรง จนเกิดการคริติคอลทำให้พลังชีวิตของไฮยีน่าชโลมเลือด หายไป 1200+ ส่งผลให้มันส่งเสียงคำรามก่อนพุ่งเข้าใส่ เย่ฮวา เหลียงชวนเห็นแบบนั้นก็รีบก้าวเข้ามาบังด้วยโล่ ในที่สุดหัวของไฮยีน่าก็เข้าถึงตัว "ปั้ง ~" ไฮยีน่ากระแทกเข้ากับโล่ ทำให้เหลียงชวนได้รับความเสียหาย 40 หน่วย เนื่องจากคุณสมบัติของอาชีพเฉพาะ ดังนั้นความเสียหายขณะใช้โล่จึงน้อยกว่าการใช้ร่างกายเข้ารับการโจมตีตรงๆ

หอกของเหลียงชวนแทงใส่ไฮยีน่าสองครั้ง ทั้งหมดรวมแล้วสร้างความเสียหายได้เพียง 100+ ซึ่งไม่เพียงพอที่จะโค่นล้มไฮยีน่า และดูเหมือนว่าความสนใจของไฮยีน่าจะยังมุ่งมาที่เย่ฮวา

ทันทีที่คมดาบกวาดออก พลังชีวิตของไฮยีน่าก็ลดลงไป 500 + ในระหว่างที่โจมตี เขาก็มองไปยัง กวาจื่อ ตอนนี้กวาจื่อกำลังร่วมมือกับเซียวหลี และ หนิงซัวหวู่ล่าน โจมตีไฮยีน่า ซึ่งพลังโจมตีของกวาจื่อและหนิงซัวหวู่ล่าน โดยผลรวมแล้วแทบจะไม่ต่างกัน

คงเป็นเพราะความแข็งแกร่งของทั้งสองคนใกล้เคียงกัน แม้ว่าพลังโจมตีของเซียวหลีจะสูงกว่ากวาจื่อ แต่นักดาบไม่มีทักษะซ่อนเร้น

หลังจากโจมตีไปหลายครั้งพลังชีวิตของไฮยีน่าก็หมดลงล้มกองกับพื้น จากนั้น เหลียงชวน ก็หันมามองเย่ฮวาแล้วพูดว่า "พี่ชายอีเหมย คุณเป็นผู้เล่นแนวหน้าที่ติดอยู่ในการจัดอันดับของเมืองชิงสุ่ยของเราใช่หรือเปล่า ? พลังโจมตีถึงได้สูงแบบนี้ "

เซียวหลี เดินเข้ามาพร้อมกับดาบในมือ ก่อนจะพูดเสริมว่า "จริงด้วย ก่อนหน้าฉันเห็นคุณทำดาเมจ 500+ ด้วยการโจมตีปกติครั้งเดียว และสร้างความเสียหายจากการโจมตีคริติคอลมากถึง 1,200+ นอกจากผู้เล่นระดับสูงแล้วไม่มีใครสร้างดาเมจได้สูงขนาดนี้ ช่างน่าเสียดาย ... ที่เราไม่เห็นเลเวลของคุณ เชื่อว่าคงไม่น้อยแน่ "

"พวกเธอไม่จำเป็นต้องถาม รีบเร่งมือฆ่ามอนสเตอร์กันต่อเถอะ" หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย เอ่ยขึ้น

คำพูดประโยคนั้นของ หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลายทำให้เย่ฮวารู้สึกขอบคุณ แต่แล้วหว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลายก็ส่งข้อความกระซิบหาเขา: "หึหึ ตอนนี้คุณเป็นหนี้ฉันแล้ว อีเย่กู่โจว"

"ฉันเป็นหนี้... เดี๋ยวนะ! อีเย่กู่โจว! นี่เธอรู้ชื่อไอดีของฉันด้วยเหรอ!" เย่ฮวา รู้สึกประหลาดใจ

หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลายเลเวลแค่ 23 เท่านั้นห่างกัน 3 เลเวล อีกฝ่ายไม่น่าจะเห็นข้อมูลของเขา อีกอย่างเขายังปิดบังข้อมูล ในระหว่างการต่อสู้เขาก็คอยระวังเรื่องการเปิดเผยใบหน้าตลอดเวลา แล้วทำไมหว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลายถึงได้รู้ ID ทั้งๆที่ไม่น่ามีอะไรมาตรวจสอบ

เย่ฮวา เคลื่อนไหวตามเหลียงชวนเพื่อฆ่าไฮยีน่า ในเวลาเดียวกันเขาก็ส่งข้อความส่วนตัวถึงหว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย: "เธอรู้จัก ID ของฉันได้ยังไง และรู้ได้ไงว่าฉันต้องการดอกหยกเลือด"

หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลายส่งอิโมจิแลบลิ้นออกมาแล้วพูดว่า: "เหตุผลที่รู้ว่าคุณต้องการดอกหยกเลือด เกิดขึ้นหลังจากที่เห็นคุณปฏิเสธคำชวนของเรา ฉันเห็นคุณเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเก็บสมุนไพร แล้วที่นี่ก็มีแค่สมุนไพรดอกหยกเลือดเพียงชนิดเดียว เป็นธรรมดาที่ฉันจะรู้ว่าคุณกำลังรวบรวมดอกหยกเลือด ฉันเองก็เป็นนักปรุงยา ก่อนหน้านี้มีทักษะเก็บสมุนไพร lv.3 การที่ฉันช่วยคุณรวบรวมดอกหยกเลือดทำให้ทักษะการเก็บสมุนไพรเพิ่มเป็น lv.4 ส่วนเรื่องที่ฉันรู้ ID ของคุณ ...... "

หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลายหยุดพูดไปกลางครัน ขณะเย่ฮวาจ้องมองเธอ เธอก็ยิ้มให้เขาด้วยสีหน้าเย้าแหย่: "ถ้าคุณเรียกฉันว่า พี่หน่าย ฉันจะยอมบอกคุณ"

"พี่หน่าย!"

"ไอ้หยา ทำไมคุณถึงยอมง่าย ๆ แบบนี้ละ! ไม่เห็นสนุกเลย!"

"ที่ฉันยอมเรียก ก็เพื่อให้เธอบอกว่าเธอรู้จัก ID ของฉันได้ยังไง"

"ฉันยอมพูดก็ได้~"

หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย ค่อยๆ เปิดปากพูด: "ฉันเกิดที่พิกัด 3372 ในหมู่บ้านผู้เล่นใหม่ คุณจำตอนที่คุณเดินไปคุยกับ ผู้ดูแลเคลื่อนย้ายในหมู่บ้านผู้เล่นใหม่ได้มั้ย ตอนนั้นคุณเห็นอะไรหรือเปล่า ?"

เย่ฮวาเริ่มนึกถึงเหตุการณ์: "วันนั้นมีผู้เล่นจำนวนมากที่อยู่ในหมู่บ้านผู้เล่นใหม่ ตอนนั้นมีหญิงสองคนที่กำลังดุด่าต่อว่าNPCแม่หม้ายหวัง นอกจากนี้ยังมีสุนัขสีเหลืองกำลังฉี่ใส่รองเท้าผู้ชายคนหนึ่งเขาก็เลยเตะสุนัขตัวนั้น จากนั้นเจ้าของสุนัขก็เดินออกมา แล้วก็ ... "

"ลองคิดอีกทีว่ามีอะไรเกิดขึ้นรอบๆตัวคุณในเวลานั้น"

เย่ฮวายังคงนึกต่อไป: "วันนั้นรอบๆตัวฉัน ... ข้าง ๆ ... มีผู้เล่นหลายคน พวกเขาเหมือนจะมารวมตัวกัน ราวกับกำลังมุงดูอะไรบางอย่าง ขณะเดียวกันก็มีบางคนตะโกนขึ้น 'สาวงามอกโต' แต่ฉันไม่เห็นผู้หญิงอกใหญ่คนนั้น หรือว่าบางที ... "

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้เย่ฮวาก็เหมือนจะนึกถึงบางสิ่งบางอย่าง เขามองไปที่หน้าอกของหว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลายก่อนจะยืนแข็งทื่อเป็นเวลานาน คงไม่ใช่เธอหรอกนะที่พวกคนพากันมุง!

หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย กระแอมขึ้นสองครั้ง: "คนตรงกลางคือฉัน ... "

"ใช่จริงๆเหรอเนี่ย!"

เย่ฮวา พูดด้วยความตกใจ: "ตอนนั้นฉันไม่ได้ไปมุงดูเธอ แล้วเธอจะรู้จักฉันได้ยังไง"

หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย หัวเราะคิกคักและพูดว่า: "ตอนนั้นฉันปลุกพลังวัวเก้าพยัคฆ์สองก่อนจะเบียดตัวออกมา เมื่อฉันหลุดออกมาได้ ฉันก็วิ่งตรงไปทางผู้ดูแลการเคลื่อนย้าย เป็นช่วงเวลาก่อนที่ผู้ดูแลการเคลื่อนย้ายจะส่งคุณไปยังเมืองหลัก ภายใต้ดาบยาวที่อยู่ข้างกายและเสื้อคลุมสีเขียวที่พริ้วไหวท่ามกลางสายลม ทำให้คุณดูหล่อเหลามาก! หลังจากที่ผู้เล่นหลายคนพยายามไล่ตามฉันมา แต่แล้วคุณก็ชักดาบยาวออกมา ช่วยขัดขวางผู้เล่นเหล่านั้น ทำให้ฉันมีเวลาหนีรอดไปได้ ไม่งั้นมีหวังได้ถูกล้อมเอาไว้อีกแน่ "

"เอิ่ม ......"

“จากนั้นฉันก็ใช้เวลาประมาณสองวันกว่าเลเวลจะครบเงื่อนไข เดิมทีฉันคิดว่าจะไม่เจอคุณอีกแล้ว เพราะถึงยังไงเกมนี้ก็มีผู้เล่น 5 ล้านคนภายในสี่เมืองหลัก โอกาสที่จะได้พบคุณต่ำเกินไป ฉันก็เลยเลิกคาดหวัง หลังจากฉันก็มาตั้งรกรากอยู่ในเมืองชิงสุ่ยและฉันก็เห็นโพสต์จากวิหารสังหารบนฟอรัมในนั้นมีภาพแคปหน้าจอของคุณ ต่อมาฉันก็ได้พบข้อมูลนักปรุงยาในเมืองชิงสุ่ย จริงอยู่ว่าการใส่เสื้อคลุมปิดบังยากต่อการจดจำ แต่ว่าเครื่องรางสีชมพูที่เอวคุณมันเด่นสะดุดตา ฉันประทับใจในตัวคุณมาก ดังนั้นเมื่อฉันเห็นคุณครั้งแรกฉันรู้ทันทีว่าคุณคือ อีเย่กู่โจว "

พี่หน่าย กล่าวด้วยความตื่นเต้นยินดี ขณะที่มือของเธอวางมือแนบอก: "ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าโชคดีมากคุณคือนักดาบฮีโร่ที่ฉันกำลังตามหา!"

"เอิ่ม ... กลายเป็นแบบนี้ไปซะได้... จริง ๆ แล้ว ... "

เย่ฮวาหยุดชะงักไปชั่วคราว ก่อนจะพูดต่อ: "จริงๆแล้ว ... ที่ฉันยกดาบขึ้นในเวลานั้นเพราะฉันรู้สึกคันหลังขึ้นมากระทันหันก่อนที่จะเคลื่อนย้าย แต่เกราะบนร่างกายของฉันเกะกะไม่สะดวกต่อการเกา ดังนั้นฉันเลยคิดจะใช้ดาบช่วยเกา~ แต่เพิ่งยกดาบขึ้นฉันก็ถูกเคลื่อนย้าย ~ "

"นี่! อย่าหลอกฉันซะให้ยาก!"

หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลายโพล่งออกมา ทำให้ดวงตาของทุกคนจับจ้องมาที่หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย จนเย่ฮวาไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ออกมาดี ...

"อ่า ... ไม่มีอะไรไม่มีอะไร ... ฉันเพิ่งเห็นภาพบนฟอรั่มของเสี่ยวเซียนที่โชว์เนื้อหนัง ฉันเลยเผลอร้องออกมาเพราะความหล่อ~" หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย กล่าวด้วยรอยยิ้ม

"หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย ทักษะการแสดงของเธอช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ!" เย่ฮวาส่งข้อความกระซิบหาเธอ

หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย จ้องมาที่เย่ฮวาเขม็ง: "เรียกพี่หน่าย!"

ทุกคนพากันตกตะลึง ดูเหมือนว่าหว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลายจะลืมเปลี่ยนช่องสนทนาทำให้คำพูดที่ว่า "เรียกพี่หน่าย" หลุดออกมา จนทั้งสามคนที่เหลือได้ยิน ดูเหมือนว่าเธอจะรีบร้อนจนลืมตัว

ทุกคนจ้องมาที่หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย จากนั้นสายตาของเธอก็มองมาที่เย่ฮวา สิ่งที่แย่ยิ่งกว่านั้นคือเขากำลังมองไปที่หน้าอกของเธอจนทำให้แววตาของเขาตอนนี้ส่องประกายเล็กน้อย ทำให้เขาราวกับตกเป็นจำเลยในสายตาคน! จนเขาอยากจะร้องไห้ออกมา!?

ภายใต้สถานการณ์ที่กระอักกระอ่วนแบบนี้มันก็สมควรที่จะร้องไห้ออกมาจริง ๆ นั้นแหละ บางทีเย่ฮวาคงต้องระมัดระวังให้มากขึ้นไม่งั้นคงทำเรื่องน่าขายหน้า เขารีบเบี่ยงสายตาไปทางอื่น ระหว่างที่ขยับปากพูดเบาๆ: "หนาย ... พี่หน่าย ... "

“ มันไม่ใช่หนายต้อง พี่หน่าย!” หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย เน้น

"อะแฮ่ม!"

เย่ฮวา ทำการเคลียลำคอ: "พี่หน่าย! ทีนี้พอใจแล้วหรือยัง ? "

หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย หัวเราะ "พรวด" ออกมาดัง ๆ : "ได้แหย่คุณเล่นก็เป็นอะไรที่สนุกดี แค่การแสดงเล็กๆน้อยๆก็สร้างความตื่นตระหนกให้กับคุณได้แล้วนะเนี่ย~"

"หะ...ให้ตายเถอะ!!!"

กวาจื่อ ก้าวมาหาเย่ฮวาข้างๆ แล้วใช้ศอกกระทุ้งใส่เบาๆ ถามขึ้นว่า: "มีอะไรที่ฉันพลาดไปหรือเปล่า?"

เย่ฮวาจ้องไปที่กวาจื่อตาเขม็ง: "ไม่เกี่ยวกับนายหรอก!"

"หรือว่านายจะทำเรื่องอะไรไม่ดีลงไป~"

"บ้าบอ! ฉันไปดีกว่า!"

"นายมันแน่มาก ~"

...

หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย พูดว่า: "ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่แหย่อีเหมยเล่นๆก็เท่านั้น เรามาฆ่ามอนสเตอร์และคอยมองหาดอกหยกเลือดกันต่อเถอะ "

หลายคนมองมาที่เย่ฮวาและหว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ก่อนจะแบ่งหน้าที่กันฆ่ามอนสเตอร์อย่างต่อเนื่อง มีเพียงหนิงซัวหวู่หล่าน เท่านั้นที่ไม่ได้ฆ่ามอนสเตอร์เอาแต่มองมาที่เย่ฮวา จนเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ขึ้น เย่ฮวาเองก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจ โดยคอยร่วมมือกับเหลียงชวนเพื่อฆ่าไฮยีน่าชโลมเลือดต่อ

จบตอน