เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ไอซ์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็อ้ำๆอึ้งๆเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมา นักศึกษาหลายคนต่างก็หันมามองกดดันไอซ์ไปอีก แล้วเขาจะเลือกอะไรได้อีก มีเพียงแค่ต้องยอมรับหน้าที่นี้เท่านั้น“ก็ได้ครับอาจารย์.. เรื่องของคุณหลินฟางฟาง ผมจะดูแลให้เอง อาจารย์กลับไปดูแลครอบครัวเถอะครับ” ไอซ์กล่าวอย่างจนปัญญา“ขอบใจนะคะนักศึกษา.. เอาล่ะ วันนี้อาจารย์ขออนุญาตประกาศเลิกคลาสเรียนนะคะ เอาไว้เจอกันอีก 10 วันข้างหน้า ถึงตอนนั้นก็ตั้งใจเรียนกันด้วยนะคะ” เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินออกไปในทันที นักศึกษาชายต่างก็ตะโกนให้กำลังใจเธอไล่หลัง ก่อนที่อาจารย์จะลับสายตาไป“แกจำไว้ไอ้ไอซ์.. แกหักหน้าฉัน” คิงเดินตรงมาหยุดหน้าไอซ์ เขากล่าวเสร็จก็เดินจากไปด้วยอารมณ์ที่ไม่ดีนัก ไอซ์เองก็อารมณ์ไม่ดีเช่นกัน เขาจึงตะโกนกลับไปด่าคิงทีหนึ่ง จากที่เขาไม่เคยทำอย่างนี้มาก่อน“พอดีฉันความจำปลาทองว่ะ รีบมาเอาคืนก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะลืมไปเสียก่อนไอ้เวร” ไอซ์กล่าวพร้อมกับโบกมือเรียกมันอย่างกวนๆ เขาเองก็อยากจะระบายอารมณ์เหมือนกัน อยากอาละวาดเพื่อปลดปล่อย“กูจะจัดให้ มึงอย่าหนีไปไหนก็แล้วกัน” คิงกล่าว ไอซ์ก็ล้อเลียนหน้าตาไปเล็กน้อย จนพวกลิ่วล้ออยากจะเข้ามาต่อยกับไอซ์ให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่ก็ได้คิงห้ามเอาไว้ก่อน นักศึกษาเริ่มเดินออกไปจากห้องเรียนเรื่อยๆ เพื่อนสาวหลายคนก็เข้าไปทักทายกับหลินฟางฟางบ้าง ไอซ์ก็ได้แต่นั่งรออยู่ที่เดิม รอให้เธอคุยกับเพื่อนๆให้เสร็จก่อน ถึงจะทำหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมาย และมันก็เป็นเวลาไม่นานทั้งห้องก็เหลือแต่เขา และเธอเท่านั้น ไอซ์ค่อยๆเดินลงมาเพื่อที่จะออกห้องเรียน และทำหน้าที่ของตัวเอง“ขอโทษด้วยที่พูดอย่างนั้นกับนาย.. แต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา” หลินฟางฟางกล่าวขอโทษอย่างเขินๆ เธอเป็นถึงคุณหนูของตระกูลใหญ่แห่งประเทศจีน เธอไม่ค่อยชินเท่าไรที่จะต้องมากล่าวขอโทษคนอื่นอย่างนี้“ช่างมันเถอะน่า.. ฉันเองก็เป็นนักศึกษาบ้านๆคนหนึ่งที่ไร้พ่อแม่อย่างที่เธอพูด มันก็ไม่ได้ผิดอะไร แต่หลังจากวันนี้เธอกับฉันควรทำเป็นเหมือนกับคนที่ไม่รู้จักกันจะดีกว่า.. เชิญ” ไอซ์กล่าว ก่อนจะเดินนำหน้าไป หญิงสาวที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถอนหายใจเล็กน้อย และเดินตามหลังไปทันที ในใจคิดว่าเธอพลาดอะไรไปในวันนี้ “..ตรงนี้เป็นโรงอาหารกลาง เธอสามารถนั่งรถรางไฟฟ้านั้นมาได้ แต่เธอต้องดูดีๆเพราะรถนี้วิ่งเป็นเส้นทางของแต่ละสาย สังเกตจากป้ายบนหลังคานั้น..”ไอซ์ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดี เขาลองให้เธอนั่งรถไฟฟ้า วนรอบๆมหาวิทยาลัย แนะนำส่วนต่างๆทั้งธุรการ การเงิน ที่ที่คิดว่ามันสำคัญให้กับหญิงสาว แม้แต่เจ้าที่เจ้าทาง สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ไอซ์ก็ทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี ไม่นานเขาก็แนะนำจนหมด และกำลังยืนรอรถรางเพื่อกลับไปยังคณะของเขา แต่ทันใดนั้นเอง เขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อรถรางจอดสนิท เพราะเขาพบกับคนที่ไม่คิดว่าจะได้พบเร็วขนาดนี้“คุณปอน!!..” ไอซ์กล่าวออกมาด้วยความตกใจ ปังปอนที่กำลังเหม่อลอยอยู่ก็หันมาตามเสียงเรียก“อ่าว.. คุณไอซ์” ทั้งสองมองหน้ากัน และไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี มันอาจจะเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนก็เป็นได้ หลินฟางฟางก็มองอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ และเธอคิดว่าผู้หญิงคนนี้คงเป็นคนรู้จักของชายหนุ่ม เธอจึงผลักเขาให้เดินขึ้นรถรางไป เพราะตอนนี้เธออยากจะกลับโรงแรมแล้ว“นายรีบขึ้นไปสิ ฉันอยากจะกลับไปพักผ่อนแล้ว” หลินฟางฟางกล่าว และทำให้ไอซ์ถึงกับต้องเขินหน้าแดง เพราะตอนนี้เขาได้นั่งชิดกับคุณปอน และมันใกล้มาก ปังปอนเองก็เช่นกัน เธอไม่รู้จะทำยังไง เธอทำได้แต่หันไปมองอีกทางหนึ่งเท่านั้น“ต้องขอโทษด้วยนะครับที่รบกวน..” ไอซ์กล่าวออกมาหลังจากที่คิดได้แล้วว่าเขาเพิ่งจะอกหักกับผู้หญิงคนนี้มา ก่อนที่จะนั่งนิ่งๆราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ไม่เป็นอะไรค่ะคุณไอซ์.. เออคือ ปอนกำลังคิดว่าจะโทรหาคุณไอซ์อยู่พอดีเลย.. คือว่า.. อยากจะขอบคุณเรื่องของคุณแม่น่ะค่ะ” ปังปอนหันมากล่าวกับไอซ์“อย่างนั้นเหรอครับ.. แล้วคุณแม่คุณเป็นยังไงบ้างครับ” ไอซ์แม้จะดีใจขึ้นมาหน่อย ก่อนจะถามถึงอาการของแม่อีกฝ่าย“เรื่องนั้นต้องขอบคุณคุณไอซ์มากนะคะที่มอบยาอันแสนล้ำค่ามาให้ ตอนนี้คุณแม่อาการหายเป็นปิดทิ้งเลยค่ะ แต่เธอก็ยังต้องเข้ารับการตรวจเพื่อดูอาการอีก 2-3วัน ตามความเห็นของแพทย์ค่ะ..” ปังปอนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ไอซ์ที่เห็นอย่างนั้นก็ยิ้มกลับให้เธอด้วยเช่นกัน“อย่างนั้นเหรอครับ.. เออ..จะเป็นอะไรไหมครับ ถ้าผมจะขออนุญาตไปเยี่ยมคุณแม่ของคุณบ้าง เออ..ไปในฐานะเพื่อนน่ะครับ” ไอซ์อยากจะไปเยี่ยมแม่ของปังปอนที่โรงพยาบาล และเขาไม่ลืมที่จะเอ่ยถึงฐานะความสัมพันธ์เพื่อให้เธอสบายใจ และไม่คิดมาก“แน่นอนค่ะคุณไอซ์ ยังไงคุณก็เป็นผู้มีพระคุณของครอบครัวเรา.. คุณแม่พักอยู่ที่โรงพยาบาล ‘บดินทร์’ ชั้น 3 คุณไอซ์มาถึงก็โทรหาปอนได้เลยนะคะ” ปังปอนกล่าว ไอซ์ที่ได้ยินก็แปลกใจไม่น้อย อะไรมันจะพอดีขนาดนั้น เขาเพิ่งจะซื้อหุ้นเครือโรงพยาบาลนี้ไว้ แต่เขาเลือกที่จะไม่พูดหรือกล่าวอะไรในตอนนี้“ได้ครับคุณปอน ผมคิดว่าจะไปช่วงบ่ายๆนะ พอดีผมได้รับหน้าที่ให้ดูแลเธอคนนี้..เธอเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนจากประเทศจีน ยังเหลือแนะนำเธออีกนิดหน่อย” ไอซ์กล่าวก่อนจะชี้ไปข้างๆของเขา“อย่างนั้นเหรอคะ ปอนกะว่าจะเชิญชวนคุณไอซ์ไปทานอาหารกลางวันกัน แต่คงต้องผิดหวังแล้วล่ะ” ปังปอนกล่าวพร้อมกับหัวเราะเล็กน้อยตามนิสัยของเธอ“..งั้นเอาเป็นตอนเย็นไหมครับ หลังจากที่เยี่ยมแม่ของคุณเสร็จเป็นไงครับ” ไอซ์กล่าว“ได้แน่นอนค่ะ มื้อนี้ปอนขออนุญาตเป็นเจ้ามือนะคะ ยังไงก็อยากจะตอบแทนเรื่องโพชั่นด้วย.. ว่าแต่คุณจะไม่แนะนำคนข้างๆให้รู้จักจริงเหรอคะ” ปังปอนกล่าว ไอซ์ที่ได้ยินก็เกาหัวเล็กๆ“เธอมีชื่อว่าหลินฟางฟางน่ะครับ เธอพูดไทยไม่ค่อยได้ ผมยังต้องสื่อสารกับเธอเป็นภาษาจีนอยู่เลย” ไอซ์กล่าว ปังปอนที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมา“คุณไอซ์ไม่ต้องห่วง ปอนเรียนเอกภาษาจีนเลยนะคะ.. สวัสดีค่ะคุณหลิน.. ฉันชื่อปังปอนนะคะ ฉันเรียนเอกภาษาจีน และฉันคิดว่าฉันสามารถช่วยคุณได้ไม่มากก็น้อย” ปังปอนเอ่ยแนะนำตัวเองกับหลินฟางฟาง“สวัสดีค่ะ ไม่นึกว่าคุณจะพูดภาษาของเราได้ชัดเจนขนาดนี้.. ถ้าเจอกันข้างนอกทักทายฉันได้ตลอดเลยนะคะ” หลินฟางฟางยิ้มอย่างสดใส อย่างน้อยก็ยังมีอีกคนที่สามารถให้เธอสามารถพูดคุยได้“ได้ค่ะคุณหลิน.. ตายจริง ยังไงฉันต้องขอตัวก่อนนะคะคุณไอซ์ ปอนจอดรถเอาไว้ตรงนี้ ถึงแล้วอย่าลืมโทรหาปอนนะคะ.. เอาไว้พบกันนะคะคุณหลิน..” ปังปอนกล่าวพร้อมกับโบกมือลาทั้งสองคน ไอซ์ และหลินฟางฟางก็โบกมือตามมารยาท จากนั้นรถรางก็เคลื่อนตัวออกไป“เธอน่ารักดีนะ.. นายกำลังจีบเธออยู่เหรอ..” หลินฟางฟางกล่าวถามออกไป“ใช่ เธอน่ารักดี แต่เป็นที่น่าเสียดาย เธอมีคนที่ชอบแล้ว” ไอซ์เอ่ยขึ้นในขณะที่มองหญิงสาวเดินจากไปอย่างช้าๆ หลินฟางฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอเห็นหน้าของไอซ์ก็เข้าใจอะไรหลายอย่าง“ท่าทางอย่างนั้นคงจะบอกชอบแล้วผิดหวังมาล่ะสิท่า..” หลินฟางฟางกล่าว“ก็ใช่.. แต่ก็ช่างมันเถอะ บางครั้งคนเราก็ต้องมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในชีวิตกันบ้างสักครั้งหนึ่ง..การที่ได้แอบชอบใครสักคนหนึ่งน่ะ” ไอซ์กล่าวก่อนจะหันกลับมามองทางข้างหน้าอย่างปลงใจ“จากที่ฟังมา.. เธอก็ยังไม่มีแฟนสักหน่อย นายก็ยังพอมีโอกาสทำให้เธอมาชอบนายได้เหมือนกันนี่” หลินฟางฟางกล่าวอย่างไม่ได้ใส่ใจมาก ไอซ์ที่ได้ยินก็หันมามองเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา อย่างน้อยผู้หญิงคนนี้ก็ยังพูดดีๆกับเขาเป็นอยู่บ้าง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 38

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 38

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้