ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 109 ไท่ซางเหล่าจวินโดนเตะออกจากกลุ่ม

     เย่จื่อเฉินผลักซูอี้อวิ๋นออกไปนอกร้าน ก่อนจะล็อกประตูร้านจากด้านในโดยไม่สนใจเสียงร้องโวยวายของเขา

     มองดูเขาสาธยายให้ฟังจากข้างนอกอยู่นาน สักพักโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

     “เจ้าบ้านี่ ได้ผลประโยชน์แล้วถีบหัวส่งฉันเลยนะ”

     เย่จื่อเฉินหัวเราะร่วน ก่อนจะตอบกลับเขาไปว่าเดี๋ยวจะติดต่อกลับไปซูอี้อวิ๋นที่อยู่ข้างนอกก็ชูนิ้วกลางให้เขา แล้วก็เชิดหน้าก่อนจะเดินหนีไปทันที

     “เทพเซียนอะไรนั่นทักมาหานายเหรอ?”

     หลิวฉิงที่อยู่กับเย่จื่อเฉินรับรู้ความลับทุกอย่างของเขาเธอพอจะเดาได้ ซึ่งเย่จื่อเฉินก็ไม่ได้แปลกใจอะไร

     เย่จื่อเฉินพยักหน้ารับแล้วจึงนั่งลงที่พื้นหลิวฉิงลอยอยู่ข้างหลังเขาดวงตากลมเล็กจ้องมองโทรศัพท์ของเขาด้วยความอยากรู้

     เย่จือเฉิน : อะแฮ่มข้ามาแล้ว

      ราชาวานร : ท่านมาช้าเกินไปนะข้าเตรียมจะกลับเขาฮัวกั่วแล้ว

      องค์ชายสามนาจา : อิอิข้ากินนมเปรี้ยวหมดแล้ว (ท้ายประโยคมีสติกเกอร์น้ำลายไหล)

      ขุนพลสวรรค์เทียนเผิง : ท่านเง็กเซียนท่านจะให้ข้าทำอะไร?

      ยี่หนึงจินกุน : ให้อาหารหมาอยู่พวกท่านคุยกันไปก่อน เดี๋ยวข้าย้อนอ่าน

      ผู้เฒ่าจันทรา : สหายเซียนพวกเราเลิกประชุมแล้ว ถึงเวลาคุยเรื่องนั้นกันสักที

      ไท่ซางเหล่าจวิน : เร็วๆ

     เร็วๆ เหรอ

     เหอะ

     เย่จื่อเฉินกระตุกยิ้มเยือกเย็น ก่อนจะเตะไท่ซางเหล่าจวินออกจากกลุ่มไปทันที

     “อ้าว นายไปเตะเขาออกจากกลุ่มทำไม”

     หลิวฉิงอุทานออกมา เย่จื่อเฉินชำเลืองมองเธอเล็กน้อย แล้วต่อว่า

     “เธอลืมวันนั้นที่ฉันโดนจับไปที่สถานีตำรวจแล้วหรือไงตาเฒ่านี่ขึ้นราคาของกับฉัน คนแก่แบบนี้ฉันจำเป็นต้องสนใจเขาด้วยเหรอ?”

     “แต่เขาคือไท่ซางเหล่าจวินเลยนะ บนสวรรค์เขาเก่งมากเลยไม่ใช่เหรอ”

     เห็นได้ชัดว่าหลิวฉิงปรับตัวให้เข้ากับความลับของเย่จื่อเฉินได้มากแล้วที่สำคัญไปกว่านั้นคือเธอเชื่อหมดใจว่ามีสวรรค์อยู่จริงๆ

     “เก่งแล้วมีประโยชน์อะไรมีคนไหนในกลุ่มของฉันที่ไม่มีความสามารถบนสวรรค์บ้าง”

     เย่จื่อเฉินยิ้มอย่างอาฆาตมาดร้าย ไม่นานนัก เขาก็เห็นว่าไท่ซางเหล่าจวินได้ส่งข้อความมาหา

     ไท่ซางเหล่าจวิน : สหายเซียนทำแบบนี้หมายความว่าไง?

     หมายความว่าไง!

     เหอะ

     ปัดมือลบเพื่อนทันที

     เมื่อกลับเข้ามาในแชทกลุ่ม ก็เห็นว่าคนในกลุ่มเอาแต่ถามเซ้าซี้เย่จื่อเฉินถึงได้เดือดขึ้นอีกครั้ง

     เย่จือเฉิน : ไปลบแกะดำออกจากกลุ่มมาเรามาคุยกันต่อเถอะ

      ผู้เฒ่าจันทรา : สหายเซียน ท่านหมายถึงไท่ซางเหล่าจวินเหรอ?

      เย่จื่อเฉิน : ใช่ เขานั่นแหละ

      องค์ชายสามนาจา : ท่านปู่เป็นอะไรเหรอ

      ราชาวานร : เหอะ เตะออกไปก็ดีข้าไม่ชอบตาแก่นี่ตั้งนานแล้ว

      ขุนพลสวรรค์เทียนเผิง : ข้าจะไม่ยุ่ง

      ยี่หนึงจินกุน : โฮ่งๆ

     ทางประตูสวรรค์ทิศใต้ไท่ซางเหล่าจวินกำลังอ่านข้อความในโทรศัพท์ของผู้เฒ่าจันทราก่อนจะโมโหจนหนวดกระตุก พร้อมกับถลึงตาโต

     “สหาย อย่าโมโหไปเลยเดี๋ยวข้าบอกให้ท่านเง็กเซียนเพิ่มท่านเข้าไปใหม่”

     ผู้เฒ่าจันทราลูบหนวดพร้อมหัวเราะร่า ไท่ซางเหล่าจวินถลึงตาดุดัน

     “เหอะ ไม่จำเป็น”

     พูดจบ ไท่ซางเหล่าจวินก็ขี่ก้อนเมฆจากไปทันที

      ผู้เฒ่าจันทรา : ไท่ซางเหล่าจวินโกรธแล้ว

      ราชาวานร : เหอะ เขาจะโกรธหรือไม่โกรธแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรา

     พี่ลิงพูดได้โดนใจเย่จื่อเฉินจริงๆเขาจะโกรธหรือไม่โกรธแล้วมันจะทำไม?

     เขาไม่ได้สำคัญสักหน่อย

     เย่จือเฉิน : โกรธก็โกรธไปสิเรามาพูดเรื่องของเราดีกว่า

     ทุกคนตอบรับ เห็นชัดว่าทุกคนได้ทิ้งไท่ซางเหล่าจวินเอาไว้ข้างหลังแล้ว

     เย่จื่อเฉินเหลือบมองใบแสดงราคาสินค้าที่อยู่บนเคาน์เตอร์แคชเชียร์ พร้อมกับเม้มปากยิ้ม

     เย่จือเฉิน : ทุกท่านรอเดี๋ยวข้าขอทำใบแสดงราคาก่อน

     ที่จริงใบแสดงราคานั้นทำง่ายมากก็แค่เติมเลขศูนย์เข้าไปด้านหลังหลักหน่วย

     อย่างเช่น สไปรท์ราคา 3 หยวนถ้าขายบนสวรรค์ก็คือ 30 หยวนแน่นอนว่านี่เป็นเพียงการคาดการณ์ไว้เบื้องต้นเท่านั้น ยังต้องขึ้นอยู่กับการขายในภายหลังด้วย

     ถ้าปริมาณการขายเยอะ เขาก็จะขึ้นราคา

     นักธุรกิจหน้าเลือดก็คือเย่จื่อเฉินนี่แหละ

     เพื่อวิทยายุทธ์ที่จะไหลมาเทมาในอนาคต บอกได้เลยว่าเย่จื่อเฉินรักษาอาการผัดวันประกันพรุ่งของเขาไปหมดแล้ว

     ภายในเวลาหนึ่งชั่วโมง เขาก็จัดทำใบแสดงราคาสินค้าเสร็จเรียบร้อย หลังจากที่วิ่งไปถ่ายเอกสารข้างนอกเย่จื่อเฉินก็กลับเข้ามาในกลุ่มอีกครั้ง

     เย่จือเฉิน : อะแฮ่มทุกคนยังอยู่ไหม?

      ราชาวานร : เจ้าช้าเกินไปแล้วนะถ้าให้รออีกนิดเดียวก็ไม่มีใครอยู่แล้ว

      ขุนพลสวรรค์เทียนเผิง : ท่านเง็กเซียนท่านต้องตรงเวลาหน่อยนะ

     ในกลุ่มมีแค่สองคนนี้ที่โผล่ออกมา เย่จื่อเฉินว้าวุ่นใจคงจะไม่ใช่ว่าคนอื่นไปกันหมดแล้วนะ

     เย่จือเฉิน : ผู้เฒ่าจันทราองค์ชายสามนาจากับยี่หนึงจินกุนล่ะ?

      ราชาวานร : นาจานั่งน่ารักอยู่นี่แหละผู้เฒ่าจันทราพาพวกคนแก่ไปเล่นหมากรุก ส่วนยี่หนึงจินกุนไปเบ่งกล้ามให้พวกนางฟ้าดูอยู่

      ขุนพลสวรรค์เทียนเผิง : เหอะพวกเขาเป็นพวกเดียวกัน ข้ากับพี่ลิงไม่ค่อยสนิทกับคนบนสวรรค์เท่าไร

     เย่จื่อเฉินเข้าใจทันที

     เย่จือเฉิน : @องค์ชายสามนาจา @ยี่หนิงจินกุน @ผู้เฒ่าจันทรา

      ยี่หนึงจินกุน : สหายเจ้ากลับมาได้สักทีนะ ถ้าให้รออีกนิดเดียว ข้าต้องโดนคนใส่ร้ายหนักแน่

      ราชาวานร : (สติกเกอร์เบะปาก) เมื่อกี้ข้ายังเห็นเจ้ามีความสุขอยู่เลย

      องค์ชายสามนาจา : อิอิทุกคนชอบข้าหมดเลย

      ผู้เฒ่าจันทรา : สหายเซียน ท่านกลับมาสักทีข้าเกือบจะรอไม่ไหวแล้ว

     พอเห็นว่าเซียนเหล่านี้ช่วยเหลือเขาอย่างเต็มที่ เย่จื่อเฉินก็อดที่จะซาบซึ้งใจไม่ได้

     เย่จือเฉิน : บุญคุณของทุกท่านข้าจะจำเอาไว้ในใจ คำขอบคุณไม่ต้องพูดเยอะ ขอเชิญทุกท่านเพลิดเพลินกับสินค้าได้ฟรีในราคาสามพันวิทยายุทธ

      ผู้เฒ่าจันทรา : สหายเซียนเกรงใจกันเกินไปแล้ว

      องค์ชายสามนาจา : อิอิอิสามพันวิทยายุทธซื้อนมเปรี้ยวได้เยอะแค่ไหน

      ราชาวานร : ขี้งก

     พรูดดด!

     เทพเซียนในกลุ่มเขาดีใจกันหมด มีแค่ราชาวานรที่บอกว่าเขางกเย่จื่อเฉินอ่อนใจจริงๆ

     เย่จื่อเฉินมองดูใบราคาในมือ แล้วจึงสแกนส่งไป

     ติ๊ง!

     ขุนพลสวรรค์เทียนเผิงได้รับอั่งเปาของคุณ

     ผู้เฒ่าจันทราได้รับอั่งเปาของคุณ

      ราชาวานรได้รับอั่งเปาของคุณ

     ยี่หนึงจินกุนได้รับอั่งเปาของคุณ

     องค์ชายสามนาจาได้รับอั่งเปาของคุณ

      ผู้เฒ่าจันทรา : สิ่งนี่คืออะไรทำไมมันถึงได้บางแบบนี้ แถมข้างบนยังมีตัวอักษรอยู่ด้วย

      ยี่หนึงจินกุน : เหมือนหนังสือที่สหายส่งมาให้ข้าเลย

      ราชาวานร : สิ่งนี้คืออะไรเหมือนจะไม่ใช่ของกิน

      องค์ชายสามนาจา : กินไม่ได้

      ขุนพลสวรรค์เทียนเผิง : ฮือฮือ…(เหมือนจะกินไปแล้ว)

     เย่จือเฉิน : นี่คือใบแสดงรายการสินค้าที่ข้าจะทำการค้าในอนาคตพวกท่านเป็นพรีเซนเตอร์ของข้า ในขณะเดียวกันก็เป็นตัวแทนขายคนแรกของข้าด้วย พวกท่านสามารถเลือกซื้อสินค้าจากข้าและขายในราคาที่สูงกว่าข้าได้ ทั้งยังสามารถดึงลูกค้ามาซื้อสินค้าของข้าได้ด้วยต่อไปถ้าพวกท่านจะซื้อสินค้า ข้าก็จะลดราคาให้พวกท่านอีก

      ผู้เฒ่าจันทรา : ความหมายของสหายเซียนคือพวกข้าสามารถเอาสมบัติพวกนี้จากสหายเซียนมาขายบนสวรรค์ได้และได้รับค่าส่วนต่างใช่ไหม?

      องค์ชายสามนาจา : แบบนี้ก็ได้ของที่อยู่ในนี้กินได้หมดเลยหรือเปล่า?

      ขุนพลสวรรค์เทียนเผิง : แหะๆ ข้าทำไม่ได้แน่ถ้าให้กักตุนของ แป๊บเดียวข้าก็กินหมดแล้ว

     คนแก่จะมากประสบการณ์กว่าจริงๆ ด้วย ดูอย่างผู้เฒ่าจันทราสิยังไม่ได้สั่งก็เข้าใจทะลุปรุโปร่งเลย

     เย่จือเฉิน : ถูกต้องเป็นอย่างที่ผู้เฒ่าจันทราเข้าใจ

      ผู้เฒ่าจันทรา : สินค้าอยู่ไหนพวกข้ายังไม่ได้ซื้อแล้วจะขายยังไง

     เย่จือเฉิน : รอสักครู่

     พูดจบ เย่จื่อเฉินก็เดินมายังโกดังใต้ดิน

     มองดูสินค้าที่วางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบอยู่ข้างล่าง สินค้ามากมายกหลากหลายอย่างกองอยู่เต็มโกดัง

     เงินทั้งนั้น

     สินค้าแค่โกดังเดียว อย่างน้อยก็ต้องได้หลายหมื่น

     ขบกัดฟัน

     อยากจะได้อะไรมามันก็ต้องแลก

     ส่งไปทั้งหมด