วันนี้วันเกิดนักเขียน มีอีบุ๊กลดราคานะคะ จิ้มอวยพรกันคนละ 39 นะคะ
กราบงามๆ ค่ะ
“สมบัติพวกนี้เป็ของนอกกายตลา เราหาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ตลาไม่สามารถเรียกคืนเวลาที่จะได้อยู่กับคีตา นาราในวัยเยาว์ได้อีกนะลูก”
“แต่ตลาก็ไม่สามารถเรียกคืนเวลาที่จะอยู่กับแม่ได้เช่นกัน” หญิงสาวแย้งกลับ เพราะถ้าเธอรับข้อเสนอของเขา ก็หมายความว่าเธอต้องจากแม่ไปสองปีเช่นกัน
“แม่ยังแข็งแรง อีกสองปี แม่ก็ยังจะแข็งแรงอย่างนี้”
“แข็งแรงที่ไหนกันล่ะ ทั้งความดัน เบาหวาน” ลูกสาวรีบค้านอีกครั้ง
“อันนั้นมันเป็แพ็กเกจยอดฮิตของคนแก่ ใครๆ เขาก็เป็กัน ไม่ใช่ว่าแม่จะเป็คนเดียวสักหน่อย แม่ได้รับการตรวจเป็ประจำและดูแลสุขภาพเป็อย่างดี ไม่มีวันเป็อะไรง่ายๆ” นางทิพย์สกุลให้กำลังใจลูกสาว
“แต่ตลาก็ยังห่วง”
“อย่าห่วงอย่ากังวลเลย สองปีมันไม่นาน แต่มันจะเป็เวลาที่มีคุณค่าสำหรับตลามากที่สุด เพราะตลาจะไม่มีวันย้อนเวลาคืนได้อีก ที่นี่แม่ยังมีพี่น้อม พี่เรียมอยู่ด้วยเป็ประจำ หากตลาไป พี่ๆ สองคนก็ทำงานแทนตลาได้หมด อย่ากังวลเลยลูก”
“แม่คิดอย่างนั้นหรือคะ” หญิงสาวเริ่มใจชื้นขึ้นมา
นางทิพย์สกุลยิ้มให้ลูกสาวอย่างอ่อนโยน “เราไม่มีอะไรจะเสียสักอย่างนี่ลูก ตลามีแต่ได้กับได้ ใช้เวลาเก็บเกี่ยวความทรงจำและสายสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกให้มากที่สุด”
“ค่ะแม่”
นางทิพย์สกุลลูบเรือนผมลูกสาวเบาๆ อย่างปลอบโยน “กลับไปเถอะ เด็กเล็กมักจะหิวนมบ่อย แล้วก็อย่าเป็กังวลมากจนทำให้ตัวเองเครียด แม่หลังคลอดควรมีสุขภาพจิตที่ดีเหมือนตอนท้องด้วย”
หญิงสาวพนมมือไหว้มารดาและโผเข้ากอดนางอีกครั้ง “ขอบคุณนะคะแม่”
“เราจะช่วยกันแก้ปัญหาไปทีละขั้นตอนนะลูก”
“ค่ะแม่”
“แม่รักตลานะลูก แม่ก็รู้ว่าหนูรักแม่มาก แต่ความรักและความรับผิดชอบของแม่ที่มีต่อลูกมันมากมายกว่า ไปทำหน้าที่แม่ของตัวเองให้สมบูรณ์นะตลา” นางทิพย์สกุลบอกทิ้งท้ายก่อนที่หญิงสาวจะเดินออกจากร้านไป
หญิงสาวกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้หยดลงต่อหน้ามารดา เธอฝืนยิ้มออกมาอย่างมีความสุขแม้ว่าหัวใจของเธอจะมีคำถามวิ่งวนกันวุ่นวาย
หลังจากลูกสาวเดินออกไปนางทิพย์สกุลก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก หากไม่เกิดเหตุการณ์เมื่อสามชั่วโมงที่ผ่านมานางคงจะโกรธเกรี้ยวและยืนกรานที่จะไม่ยอมให้ลูกสาวของนางถูกกระทำอย่างเ็ปอย่างที่ผ่านมา
“หวังว่าแม่จะมองคนไม่ผิด และให้โอกาสคนถูกนะตลา ให้โอกาสเขาได้อธิบายบ้าง ดีว่าเข้าใจเองอย่างนี้ สองปีที่เขาขอคงไม่นานเกินไปสำหรับเรา และคงไม่ช้าสำหรับการเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนของลูกหลังจากนั้น” มารดารำพึงออกมาตามหลังลูกสาวที่เดินออกไป
เมื่อสามชั่วโมงก่อนหน้าที่ศกุนตลาจะกลับมาที่ร้าน
ป้องเขตเดินเข้ามาในร้านขนม เป็่ใกล้จะปิดร้านเลยไม่มีแขก และเด็กในร้านหลายคนก็เตรียมเก็บล้างอยู่ด้านหลัง ในมือมีพานธูปเทียนแพ เขาพนมมือไหว้นางพร้อมกับแนะนำตัวเอง
‘สวัสดีครับ ผมป้องเขต’
นางทิพย์สกุลมองหน้าชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ ชื่อของผู้ชายคนนี้ทำให้ลูกสาวของนางเ็ปที่สุด แม้เธอจะไม่เคยเอ่ยปากบอกออกมาก็ตาม นางเองก็เพิ่งจะเคยเห็นหน้าเขาเป็ครั้งแรกเช่นกัน
ชายหนุ่มจับลักษณะอาการมารดาของหญิงสาวออกว่าไม่พอใจ เขาย่อตัวลงคุกเข่าตรงพื้นและกราบขอขมาผู้สูงวัยกว่า ‘ผมมากราบขอขมาคุณน้าในเื่ราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดที่ผ่านมา และจะมาขอโอกาสแก้ไขในสิ่งที่ผิด’
นางทิพย์สกุลใ รีบย่อตัวลงนั่งและประคองชายหนุ่มให้ลุกขึ้น
‘ลุกขึ้นก่อนเถอะ’
‘จนกว่าคุณน้าจะยอมอโหสิกรรมให้ผม’
‘น้าไม่ติดใจอะไร น้าอโหสิกรรมให้คุณทั้งหมด จะได้จบกันแบบไม่มีข้อติดค้าง เพราะตลาก็ตั้งใจจะทำทุกอย่างเพื่อทดแทนบุญคุณ เรามีเหตุผลของเรา น้าก็คิดว่าคุณก็น่าจะมีเหตุผลของคุณเช่นกันที่ทำแบบนั้นลงไป’
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาเ้าของบ้าน
‘ถ้าผมจะอธิบายก็ดูจะเป็การแก้ตัวเสียมากกว่า ผมขอใช้การกระทำแก้ตัวในสิ่งที่ผิดพลาดไปนะครับ’
เ้าของบ้านย่นคิ้วมองอย่างแปลกใจ แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ถามต่อ ชายหนุ่มก็สารภาพออกมา
‘ผมหลงรักลูกสาวของคุณน้าั้แ่ก่อนที่ผมจะเดินทางไปต่างประเทศ แต่เพราะไม่รู้ว่าเธอคือผู้หญิงคนเดียวกันกับที่คุณแม่จะให้อุ้มบุญลูกของผม’
คราวนี้เ้าของบ้านยิ่งใมากไปกว่าเดิม เขาไปรู้จักกับลูกสาวของนางั้แ่เมื่อไหร่กัน ‘คุณ้าจะบอกอะไร’
‘ผมจะขออนุญาตคุณน้า... แต่งงานกับเธอ’
นิยายเสียง ตอนที่ 5 มาแล้วนะคะ
อ่านฉบับเต็มๆ แบบไม่ค้างคา
มีรูปเล่มนะคะ
อีบุ๊กจิ้มที่ลิงค์ได้เลยค่ะ
สำหรับนักอ่านที่ไม่มีเวลาอ่าน ฝากติดตามเสียงอ่านในช่องนิยายเสียงด้วยนะคะ
บันทึกเสียงจบเล่มแล้ว ตอนนี้อยู่ในขั้นตอนของการตัดต่อ กด Sub รอได้เลยค่ะ
ประเดิมเื่แรก คุณแม่ฝากรัก คุณพ่อรับฝากและเชตสลัดคานค่ะ
ช่อง BaanRarisa Story คลิกที่รูปภาพได้เลยค่ะ
466
