สัญญาธนาการ | Eternity Bondage
[ตอนที่ 19] ภพ: นายทาส ตอน 10
งานศพผ่านพ้นไปอย่างสมเกียรติหญิงเล็กน้ำอัฐิของผู้เป็พ่อมาวางไว้ที่ห้องพระเคียงคู่กับคุณแม่ ส่วนของพี่ชายตนเองนั้นให้เป็หน้าที่ของขุนเธอขยะแขยงในตัวพี่ชายมิได้ขาด แม้กระทั่งตายตกไปแล้วก็ตาม
“ท่านพ่อลูกขอโทษ ลูกไม่ได้ตั้งใจให้เป็แบบนี้เลย” หญิงเล็กร้องไห้บ่นพึมพำเสียงเบาด้วยเกรงว่าจะมีใครมาได้ยิน
“ลูกแค่อยากบอกให้คุณพ่อทราบเฉยๆว่าเมียท่านพ่อมีสัมพันธ์กับพี่ใหญ่ลูกอยากให้ท่านปลิดชีพคนโฉดนั้นเสีย ลูกมิได้เจตนาจะให้ท่านพ่อสิ้นเลยแม้แต่น้อยท่านพ่ออภัยให้ลูกนะคะ” หญิงเล็กคร่ำครวญเธอสังเกตมาหลายเพลาแล้วที่ขุนจะให้เม็ดยาที่ทำให้พ่อเธอนอนหลับจึงได้เอาเื่นี้ไปยุแยงบิดาว่ามิควรทานยานี้ต่อโดยอ้างถึงตัวขุนว่าชอบไปขลุกอยู่ที่อื่นดึกดื่น ด้วยความหึงหวงบดบังตาอีกทั้งอาการเจ็บป่วยก็ทำให้เ้าคุณพิชัยเบาปัญญาไปบ้าง จึงหลอกล่อไม่ทานยาตัวเดิมและเห็นขุนเดินเข้าไปในห้องบุตรชาย
“ท่านพ่ออย่าใจร้อนนะเ้าคะรอให้จับได้คาหนังคาเขาเสียก่อน” หญิงเล็กคอยปรามผู้เป็พ่อที่โกรธจัดเมื่อทุกอย่างเหมาะเจาะ ท่านเ้าคุณก็พังประตูเข้าไปเห็นภาพบาดตาบาดใจนั้น...
ขุนมิได้รู้เลยว่า เื่ราวทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะความโกรธแค้นชิงชังของคุณเล็กภายนอกที่แสนซื่อบอบบางนั้นปกปิดความอาฆาตอย่างหาที่เปรียบมิได้เธอริษยาที่เ้าคุณพิชัยโปรดขุนมากกว่าลูกสาวตัวเอง ชิงชังขุนที่ดูแลแต่พี่ใหญ่เกลียดพี่ชายแท้ๆของตัวเองที่กระทำย่ำยีชีวิตเธอจนมีลูกด้วยกัน หญิงเล็กยังคงงดงามทั้งกายวาจาและใจเมื่อแสดงออกกับทุกคน แต่ภายในจิตใจกลับร้อนรุ่มรุนแรงจนต้องวางแผนให้พ่อฆ่าพี่ชายตัวเองเฉกเช่นนี้ ภายใต้วาจาที่อ่อนหวานนั้นแฝงด้วยจิตใจที่แสนหยาบช้า
เธอห้ามขุนมิให้ปลิดชีพตัวเองด้วยคำลวงความจริงหาได้เป็เช่นนั้นไม่ เธออยากให้ขุนอยู่ต่อด้วยความอดสูเหมือนตกนรกทั้งที่ยังมีลมหายใจอยู่เธออยากให้เขาลิ้มลองรสชาติที่อยู่โดยขาดคนรักเสียบ้างโดยมิได้คำนึงถึงสิ่งอื่นใดเลยแม้แต่น้อย หญิงเล็กผู้แสนดี มีแต่เปลือกที่สวยงามห่อหุ้มกายาไว้แต่หากใจนั้นสุมทรวงด้วยไฟแค้นเหลือหลาย
“คุณเล็กคิดอะไรอยู่หรือขอรับ”
“อ๊ะ พี่ขุน”หญิงเล็กเช็ดน้ำตา เธอมองอัฐิในมือขุนอย่างชิงชัง
“ข้าคิดถึงท่านพ่อกับคุณแม่ค่ะ”ขุนวางอัฐิของชายที่ตนรักลงพลางปลอบใจหญิงเล็กเขาสาบานต่อหน้าชายทั้งสองคนว่านับจากนี้ต่อไป จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครอีกจะเป็สามีที่ดีและพ่อที่ดีในภพภูมินี้และจะสร้างแต่บุญกุศลเพื่อให้ทั้งสองคนไปสู่ภพภูมิที่ดี
“นี่เหรียญอะไรครับคุณเล็ก”ขุนหยิบเหรียญเก่าที่วางอยู่ข้างอัฐิของคุณหลวงขึ้นมา เหรียญนั้นเประเปื้อคราบเืแห้งกรังสภาพเก่าเกินกว่าจะหาที่มาได้ มิมีผู้ใดสังเกตเลยว่าบนเรือนนี้มีสิ่งนี้อยู่มีเพียงแต่เ้าคุณคนเดียวเท่านั้นที่รักและหวงแหนมันมาก แต่เมื่อสิ้นท่านไปแล้วเหรียญเก่าคร่ำครึก็มิได้อยู่ในสายตาของคนบนเรือนนี้อีกเลย
“เล็กไม่ทราบค่ะไม่รู้ว่ามันมาอยู่นี่ได้อย่างไร”
“ถ้าอย่างนั้นทิ้งมันไปเถอะนะ” หญิงเล็กลั่นวาจาและพยักหน้าให้ขุนปาเหรียญนั้นลงแม่น้ำโดยไม่รู้เลยว่าเหรียญนั้นส่องแสงแวววาวอยู่ภายใต้ผืนน้ำเชียวกราดมันลอยไปกับกระแสน้ำ ไหลเรื่อยมา เรื่อยมา จนเกยขึ้นฝั่งที่ เมืองปากน้ำโพธิ์...
--------------------------------------------------
“แล้วขุนกับคุณเล็กเป็ยังไงต่อล่ะครับท่านเ้าคุณ”
“เื่ราวหลังจากนั้นข้าไม่อาจล่วงรู้ได้ดวงจิตข้าติดอยู่กับเหรียญนี้”
“แล้วที่ท่านเล่ามาเป็เื่จริงหรือครับ ท่านให้อภัยทุกคนได้เหรอครับ”
“ทุกเื่ล้วนเป็จริงข้าเองก็มิได้รู้ไปเสียหมด บางอย่างก็รู้ไปพร้อมๆเ้านี่แหละ สองเอ๊ย”
“ทำไมเป็อย่างนั้นล่ะครับ”
“ชาติกระโน้นข้าก็เป็ปุถุชน มิใช่เทวดาล่วงรู้ฟ้าดิน ถ้าไม่มีจิตของเ้าข้าก็มิอาจรับรู้ได้หรอก”
“อ๋อเป็อย่างนี้นี่เอง...แล้วท่านเ้าคุณจะไปเกิดใหม่เมื่อไหร่เหรอครับ”
“บ๊ะ เ้านี่พอรู้เื่ราวก็ไล่ข้าไปเกิดใหม่เชียวรึ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นครับถ้าหมายถึง ท่านรู้เื่ราวหมดแล้ว ท่านก็ควรจะหมดห่วงคนหมดห่วงก็ควรเกิดได้นี่นา”
“ข้ารู้ว่าเ้าหมายถึงกระไรเด็กน้อย อีกไม่นานดอก เ้าไม่ต้องเป็ห่วงไป”
----------------------------------------------------
ขุนเหม่อมองไปบนฟ้าวัยชราทำให้กำลังโรยรา สังขารเป็สิ่งไม่เที่ยงคุณเล็กสิ้นบุญไปก่อนหน้าด้วยการคลอดบุตร เขาจึงมิได้มีทายาทใดนอกจากลูกชายคนเดียวที่เกิดจากคุณใหญ่ ที่นับวันยิ่งหล่อเหลาเหมือนพ่อขุนมิได้เกี่ยวยุ่งในเื่ชู้สาวกับผู้ใดอีก ได้แต่เลี้ยงดูบุตรชายให้เติบใหญ่อย่างสง่างามจนออกเรือนและดูแลกิจการของเ้าคุณพิชัยได้
เขาไม่เคยฝันถึงท่านเ้าคุณหรือคุณใหญ่อีกเลยจวบจนทุกวันนี้วันที่แสงแดดจ้า แต่พละกำลังของเขาเหือดแห้งไปสิ้น ขุนสิ้นใจอย่างสงบเมื่พ.ศ.2061 ด้วยอายุขัย70 ปี
จบ ภพนายทาส
7K
