ตำนานรักต้องห้ามของหมอหญิงชิงลั่ว..

        หลังจากนั้นไม่นาน อวี้ชิงหนานก็พาร่างอันเมามายของอวี้ชิงมารดาบุญธรรมคนงามกลับมาถึงกระท่อมในที่สุด มันพานางไปที่ห้องก่อนจะวางลงบนเตียง จากนั้นอวี้ชิงหนานก็กวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า

        “อ๊าาา ในที่สุดฝันของก็เป็นจริงแล้ว ท่านแม่คนสวยของข้านอนอยู่เบื้องหน้า แถมมิมีผู้ใดมาเกะกะรบกวน ครานี้แหละที่ข้าจะได้ทำในสิ่งที่ใจปรารถนา” อวี้ชิงหนาน แสยะยิ้มที่มุมปากอย่างชั่วร้าย และ เอ่ยพึมพำขึ้น ก่อนที่มันก็พลันหมุนกายเดินออกจากห้องนอนเพื่อไปหยิบของบางอย่างมา

        เวลาผ่านไปไม่ถึงอึดใจอวี้ชิงหนานก็กลับมาพร้อมของในมือซึ่งก็คือกะละมังน้ำอุ่นพร้อมผ้าหนึ่งผืน

        “ย่ำยีท่านตอนเมา ยามนี้ง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ แต่ข้าหาได้ชอบทำเช่นนั้นไม่ ยามท่านรู้สึกตัว มองเห็น และส่งเสียงครางออกมามันน่าอภิรมย์กว่าหลายเท่านัก” อวี้ชิงหนานกล่าวขึ้น ก่อนที่มันจะวางกะละมังน้ำอุ่นไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็หย่อนก้นลงนั่งข้างกายอวี้ชิงลั่ว

        “มาท่านแม่เดี๋ยวข้าจะเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ท่านล่ะนะ” อวี้ชิงหนานเอ่ยขึ้นพร้อมใบหน้าลามกน่าเกลียด จากนั้นมันก็พลันยืนมือมาถอดเสื้อผ้าอาภรณ์ของอวี้ชิงลั่วออกจากร่างกายทีล่ะชิ้น ทีล่ะชิ้นจนสุดท้ายนางก็เหลือเพียงแค่ ตู้โต้วสีเขียวผืนน้อย ที่ปกปิดเนินอกอวบอัดสองเต้าอยู่ อวี้ชิงหนานที่เห็นถึงกับตาลุกวาว แก่นกายตรงหว่างขาพลันพองตัวแข็งก๋าอย่างรวดเร็ว

        “อ๊าาาา ยิ่งเห็นข้าก็ยิ่งเกิดความหงี่เงี่ยน จนแทบจะคุมสติไม่อยู่ นี่หากท่านแม่ไม่เมา ปานนี้ข้าคงกระโดดขึ้นคร่อมร่าง แล้วก็ส่งเจ้ามังกรยักษ์ตาเดียวเข้าไปแหวกว่ายในถ้ำสวรรค์ไปนานแล้ว”

        อวี้ชิงหนานเอ่ยขึ้นก่อนที่มันจะหันไปใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นในกะละมัง ก่อนจะบิด แล้วนำมาเช็ดหน้าเช็ดแขนให้อวี้ชิงลั่วอย่างแผ่วเบา ยิ่งเช็ดอวี้ชิงหนานก็ยิ่งใจสั่นระรัว ท่านแม่บุญธรรมของมันยามนี้ช่างงดงามเหลือเกิน มิรู้บิดาบุญธรรมของมันดวงตามืดบอดไปสนหญิงอื่นได้อย่างไร ทั้ง ๆ ที่มีของดีอยู่กับตัว

        เจ้าอวี้ชิงหนาน เช็ดทุกส่วนสัดของอวี้ชิงลั่ว ไม่เว้นแม้แต่สองเต้างามภายในเอี๊ยมผืนน้อย หรือแม้แต่ตรงร่องหลืบที่หว่างขา ทว่า...มันก็มิใช่พระอิฐพระปูน หรือมิใช่บุตรชายที่ทำเช่นนี้ด้วยเจตนาบริสุทธิ์มาตั้งแต่แรก ยามที่ได้เห็นปทุมถันขาวอวบล้น กับ ถ้ำหยกอันโหนกนูนก็ยากที่จะอดใจไหว เจ้าอวี้ชิงหนาสุดจะกลั้น รีบปลดสายรัดเอวจนกางเกงลงไปกองที่เท้า จากนั้นเจ้ามังกรยักษ์ตาเดียวที่แข็งโด่อยู่นานก็พลันผงาดหัวชูชันขึ้นมา อวี้ชิงหนานพลันใช้อีกมือที่ไม่ได้เช็ดตัวมารดาบุญธรรม ไปคว้าจับเจ้ามังกร และเคลื่อนข้อมือรูดถอกหนังหุ้มมันด้วยความหงี่เงี่ยน

        อูววววว ซี้ดดดด โอวววว อ๊าาาา ปากมันร้องคราง มือหนึ่งทำการรีดพิษตรงหว่างขา ส่วนอีกมือก็เช็ดซอกคอ ไล่ลงมาที่เนินอกขาวผุดผาดของมารดาบุญธรรมไปด้วย ทว่า...ในยามนั้นอวี้ชิงหนานมิได้ล่วงรู้เลยว่า สิ่งที่มันกำลังกระทำอยู่นั้น ถูกอวี้ชิงลั่วที่พอจะสร่างเมาเล็กน้อย หรี่ตามองอยู่ นางเห็นแล้วว่ายามนี้เกิดเหตุการณ์อุบาทว์บัดสีสิ่งใดบ้าง แต่อวี้ชิงลั่วก็ไม่คิดที่จะร้องโวยวาย หรือดิ้นขัดขืน เพราะนางรู้ว่ามันไร้ประโยชน์

         ในยามนี้ นางเหลือเพียงตัวคนเดียวแล้ว ชายผู้เป็นที่รัก ผู้ที่คอยปกป้อง ชายผู้ที่อยู่กินกันมาหลายสิบปี กลับทรยศหักหลังนางอย่างไม่ไยดี และยิ่งไม่ต้องพูดชายอีกคน ที่นางเลี้ยงดูมาราวกับเป็นบุตรในสายเลือดมันก็กลับคิดอกุศลทำอัปรีย์จัญไรกับนางได้ลงคอ หากยามนี้ นางจะต้องถูกมันข่มเหงย่ำยีก็คงทำอันใดไม่ได้อีกแล้ว อวี้ชิงลั่วคิดไปถึงว่า พรุ่งนี้หากนางมีแรงลุกขึ้นมาได้สิ่งที่นางอยากจะทำก็คอผูกคอตาย ไปให้พ้น ๆ จากชีวิตอันน่าอดสูเยี่ยงนี้....

        ซี้ดดดด... ดดด อ๊าาาา...าาา เสียว เสียว ท่านแม่ข้าเสียว ยิ่งนัก

        อวี้ชิงลั่วแทบจะอยากหลั่งน้ำตาออกมามากกว่าเดิม เพราะขณะที่นางกำลังครุ่นคิดในใจอย่างหมดหวังท้อแท้ เจ้าอวี้ชิงหนานตัวแสบก็ดันแหกร้องครางออกมาเสียงดังลั่นห้อง

        “ฟ้าดินท่านจะกลั่นแกล้งข้าไปถึงไหน นี่ข้าก็ช่วยชีวิตผู้คนมาไม่น้อย เหตุใดชีวิตข้าถึงต้องเจอเรื่องบ้า ๆ เช่นนี้ด้วย” อวี้ชิงลั่วคิดในใจด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่...

        อ๊าาาา อ๊าาาาา ไม่ไหวแล้ว อ้ากกกก....กกก...!! เจ้าอวี้ชิงหนานจะแหกปากเสียงดังลั่นขึ้นอีกครั้ง ทว่า...ครานี้ร่างมันกลับกระตุกเกร็ง จากนั้นน้ำกามสีขาวขุ่นก็พลันพุ่งทะลักออกมาจากกำมือ น้ำบางส่วนลอยคว้าง และตกลงที่หน้าท้องของอวี้ชิงลั่ว นางสะดุ้งตกใจ และขนลุกไปทั่วสรรพางค์ อวี้ชิงลั่วรู้สึกขยะแขยงเจ้าน้ำโสโครกเหล่านี้เป็นยิ่งนัก

        “อ้าว พุ่งไปโดนท่านแม่หรือเนี่ย ฮ่า ฮ่า ฮ่า สงสัยข้าจะเงี่ยนไปหน่อย” เจ้าอวี้ชิงหนานหัวร่อชอบใจ ก่อนที่มันจะมองดูผลงานที่ตนเองทำ แล้วนิ่งเงียบอยู่ขณะ จากนั้นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์น่ารังเกียจก็พลันเกิดขึ้นที่มุมปากของมัน เจ้าอวี้ชิงนานพลันใช้นิ้วชี้ปาดลงที่น้ำเงี่ยนบนหน้าท้องของอวี้ชิงลั่ว ก่อนจะหันไปมองหน้ามารดาบุญธรรม ซึ่งอวี้ชิงลั่วที่เห็นก็พลันหลับตาแสร้งนอนหลับต่อ ทว่า...ใจนางนั้นเต้นระส่ำ เพราะไม่รู้ไอ้บุตรชายบุญธรรมสารเลวจะเล่น พิเรนทร์วิตถาร อันใดอีก และในยามนั้นเอง ในปากของอวี้ชิงลั่วก็รู้สึกถึงอวัยวะบางอย่างที่สอดแทรกเข้ามาภายใน มิใช่สิ่งใดอื่น นิ้วที่เปื้อนน้ำกามของเจ้าอวี้ชิงหนานนั้นเอง

        อวี้ชิงลั่วมิใช่ไม่เคยลิ้มรสน้ำกามของบุรุษเพศ เพียงแต่หนนี้นางดูจะพะอืดพะอม และอยากคายทิ้งเป็นยิ่งนัก แต่ก็กลัวว่า หากลืมตาตื่นเจ้าอวี้ชิงหนานอาจจะรู้ตัว อวี้ชิงลั่วคิดว่าหากจะต้องโดนล่วงเกิน นางขอนอนนิ่ง ๆ เป็นตอไม้ซะยังดีกว่า ที่จะร้องครวญคราง หรือขยับเคลื่อนไหว จนไปสร้างความสำราญให้ไอ้เจ้าบุตรชายบุญธรรมสารเลวตัวนี้พึงพอใจ

        อวี้ชิงหนานใช้นิ้วเปื้อนน้ำกามแหย่ปากของอวี้ชิงลั่ว อยู่สักพักมันก็ดึงออก แล้วเอ่ยขึ้นว่า

        “เอาล่ะ เลิกเล่นกันเสียที ยามนี้ก็ดึกมากแล้ว” วาจาของมันทำเอาอวี้ชิงลั่วที่หลับตาอยู่ขนลุกซู่ เพราะคล้ายกับอวี้ชิงหนานกำลังจะบอกว่า ได้เวลาที่มันจะข่มเหงย่ำยีนางแล้ว อวี้ชิงลั่วหลับตาปี๋กำหมัดแน่น พร้อมจิตใจที่แหลกสลาย นางภาวนาให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปไว ๆ พรุ่งนี้ตนเองจะได้หมดทุกข์จากโลกนี้เสียที

        อวี้ชิงลั่วหลับตาอยู่แบบนั้นชั่วครู่ ก่อนจะพบว่ามีบางอย่างผิดปรกติ ร่างกายอันเปลือยเปล่าของนางที่หนาวเหน็บอยู่ก่อนหน้านี้ เริ่มอบอุ่นขึ้น หรือถ้าจะกล่าวให้ถูกก็คือ มีเสื้อผ้าถูกสวมใส่มานั้นเอง

        “อันใดกัน...? หมายความว่าอย่างไร ทำไมเจ้าอวี้ชิงหนานมันถึง....”

        “เสร็จแล้ว ที่นี่ก็ห่มผ้า จากนั้นข้าหาววววววว ข้าจะได้ไปนอนสักทีง่วงเป็นบ้า” อวี้ชิงหนานห่มผ้าห่มคลุมกายให้อวี้ชิงลั่วเสร็จ มันก็หาวคำโต ก่อนจะหมุนกายหันหลังเดินออกจากห้องไปหน้าตาเฉย และทิ้งให้อวี้ชิงลั่วนอนลืมตาเบิกโพลงด้วยความงุนงงอยู่บนเตียงเช่นนั้นไปอีกหลายชั่วยาม กว่าที่นางจะหลับลงไปในที่สุด...

        จบบท