Astral Beast Hunter (นักล่าอสูรดวงดาว)

        ตอนที่ 51 ชิ้นส่วนความทรงจำ

        “ยืนยัน โมบิทจดจำข้อมูลเรียบร้อยเตรียมการรับมือหากเกิดการคลุ้มคลั่ง” โมบิทตอบรับต่อสิ่งที่แอนดรูว์ได้พูดไปน่าเสียดายแอนดรูว์ไม่ได้คิดเหมือนโมบิท

        “สถานการณ์ของวิเวียนไม่เหมือนของเดโม่ในตอนนั้นหรอกนะอันนั้นมันเด็ก ๆ ฉันกลัวว่าจะไม่ใช่แค่คลุ้มคลั่งระดับนี้อาจเกิดการระเบิดของพลังงานมหาศาล”

        “ยืนยัน เตรียมเครื่องดูดพลังงานเพิ่มเติมเพื่อช่วยลดความเสียหายเบื้องต้น”

        แอนดรูว์ส่ายหน้ากับวิธีรับมือของโมบิทแต่นั่นเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ เพราะในเรื่องนี้ส่วนใหญ่มีแค่เขากับลูน่าที่เข้าใจดีสิ่งที่เขาจะช่วยได้ในตอนนี้ คืออวยพรให้วิเวียนผ่านพ้นมันไปได้

        “ภาพสะท้อนกลายเป็นความจริงไม่ใช่สิ่งเสมือนหวังว่า เธอจะค้นพบตัวเองเจอและไม่ได้รับผลกระทบ”

        .

        .

        .

        .

        “ทำไม เราผิดอะไร”หญิงสาวเผ่าเงือกถามเสียงสั่น ร่างท่อนบนเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยบาดแผล ช่วงล่างเกล็ดบนหางเธอมีรอยตัดอยู่หลายรอยเธอจ้องมองยักษ์สามเขาสีฟ้าตัวใหญ่ตรงหน้า

        หวิ้ววววว! สายลมพัดผ่าน คลื่นริมหาดเลือนหาย

        “ผิด? เจ้าไม่ผิด มันผิดที่ความดื้อรั้นและอ่อนแอ” ยักษ์สามเขาสีฟ้าเงื้อดาบใหญ่สายตาหญิงสาวเผ่าเงือกมีแต่ความรู้สึกไม่ยินยอม

        “เราใช้ชีวิตสงบยังบุกรุก ฆ่าฟันพวกเรา...”

        ฉวับ!

        “มอบเจ้าตัวน้อยในเผ่ามาแต่แรกพวกเจ้าคงได้ไปสบาย ไม่ต้องทรมาน” ยักษ์สามเขาสีฟ้ามองหัวของหญิงสาวเผ่าเงือกกลิ้งตกลงไปบนผืนทราย ก่อนคลื่นจะพัดเลือดของเธอกระจายไปทั่วผืนน้ำ

        “แม่จ๋า”เงือกตัวน้อยกรีดร้อง ร่างส่วนหนึ่งของเธอโผล่ออกมาจากโขดหินที่อยู่ใกล้ ๆ

        “อยู่นั่นเองเจ้าตัวน้อย” ยักษ์สามเขาสีฟ้ายกยิ้ม สายตามันเหลือบเห็นเงือกหนุ่มตัวหนึ่งกำลังดึงตัวเงือกน้อยกลับสู่ผืนน้ำฉับพลันมันขว้างดาบใหญ่ไปยังทิศทางของเงือกหนุ่ม

        หวี๊ด! ดาบใหญ่พุ่งเฉียดใบหน้าเงือกน้อย ปักเข้ากลางอกเงือกหนุ่มตกลงไปในผืนน้ำเลือดสีแดงฉานไหลกระจายในผืนน้ำพร้อมกับฟองผุดขึ้นมาช่วงสั้น ๆ

        กรี๊ดดดดดดดดด

        เงือกน้อยกรีดร้องเสียงดังก้องน้ำเสียงเธอเศร้าหมอง หยดน้ำตาไหลอาบแก้ม

        สายตาเธอมองร่างยักษ์สามเขาสีฟ้าตรงหน้ายื่นมือขวามาคว้าตัวเธอก่อนยื่นมือซ้ายลงผืนน้ำ ดึงดาบใหญ่ขึ้นมาพร้อมเงือกหนุ่มที่ใกล้สิ้นใจ

        ควับ!

        ยักษ์สามเขาสีฟ้าสะบั้นดาบสุดแรงแยกร่างเงือกหนุ่มที่ติดอยู่กับดาบใหญ่เป็นสองส่วนวินาทีนั้นเงือกน้อยก็กรีดร้องแล้วหมดสติไป

        พี่จ๋า!~

        .

        .

        แบร๋ว! หวู้วววววววววววววววว

        เสียงหมาป่าเห่าหอนก้องสะท้อนในป่ากว้างดวงจันทร์มรกตสามดวงสาดแสงเรืองรองส่องผืนป่า เมฆบางเบาเคลื่อนตัวบดบังแสงจันทร์

        ในผืนป่าร่างเงาสีดำขนาดใหญ่เคลื่อนตัววูบไหวไล่ตามร่างเงาขนาดเล็กด้านหน้าในระยะกระชั้นชิด สองร่างเงาเคลื่อนผ่านต้นไม้ต้นแล้วต้นเล่าอย่างพลิ้วไหวการไล่ล่าในราตรีไร้สิ้นสุดยังไม่อาจรับรู้ถึงจุดจบ

        ยิ่งเวลาผ่านไปความเร็วของร่างเงาทั้งสองเริ่มลดลง เสียงหอบหายใจดังลอยไปตามสายลมเย็นยามราตรีที่พัดผ่าน

        พรุบ!

        ร่างเงาขนาดเล็กพุ่งผ่านพุ่มไม้ร่างเงาขนาดใหญ่พุ่งตามไปในทิศทางเดียวกันช่วงเวลานั้นร่างเงาขนาดใหญ่ต้องหยุดชะงักเมื่อตัวมันผ่านพ้นพุ่มไม้

        เบื้องหน้าเป็นทุ่งหญ้าโล่งแสงจันทร์ส่องทั่วพื้นที่เผยให้เห็นทุกอย่างชัดเจน ตรงหน้ามันมีกระต่ายเขาเกลียวไร้ขนหน้าตาน่าเกลียดนับสิบตัว เตรียมพุ่งจู่โจมใส่หมาป่าร่างใหญ่ที่พึ่งรู้ว่าหลังพุ่มไม้เหยื่อที่มันล่ากำลังรอดักฆ่ามันอยู่

        แอ๋ว หู้ววววววววววววว

        หมาป่าหอนเสียงหลงมันหันหลังกลับไปทางพุ่มไม้ ก่อนใส่เกียร์หมาสุดชีวิต หนีฝูงกระต่ายอัปลักษณ์สุดอันตรายที่กำลังวิ่งเข้าหาหวังใช้เขาเกลียวเสียบมันให้กลายเป็นรูพรุน

        ชั่วพริบตาจากผู้ไล่ล่ากลายเป็นผู้ประสบภัยหมาป่าวิ่งหนีสุดชีวิต ไม่ว่ามันจะเหนื่อยล้าหรือหิวโหยมันไม่สามารถลดความเร็วลงได้ ไม่งั้นมันจะกลายเป็นซากศพ

        หมาป่าเพิ่มความเร็ววิ่งเบี่ยงไปซ้ายทีขวาที เคลื่อนตัวผ่านต้นไม้เหมือนกระต่ายที่ถูกมันไล่ล่าทางฝูงกระต่ายยิ่งไล่กวดมันมาติด ๆ ทำให้ความพยายามสลัดฝูงกระต่ายไร้ผล

        ในช่วงจังหวะความเร็วหมาป่าลดลงกระต่ายตัวหนึ่งที่ใกล้ถึงตัวหมาป่าเตรียมพุ่งเต็มกำลังเหมือนกำลังหวังให้เขาเกลียวของมันทะลวงรูก้นหมาป่า

        น่าเสียดายก่อนกระต่ายตัวนั้นจะได้ทำอะไรมีหมาป่าอีกตัวหนึ่งพุ่งตัวมาจากไหนก็ไม่รู้ งับคอมันกลางอากาศเลือดสีชมพูสาดกระจาย ร่างกระต่ายในปากหมาป่าดิ้นรนอยู่ไม่นานขาหลังของกระต่ายก็กระตุกสองสามทีก่อนมันจะแน่นิ่งไป

        สิ่งที่เกิดขึ้นส่งผลให้ฝูงกระต่ายหยุดชะงักหมาป่าที่วิ่งหนีมาหันกลับมาเผชิญหน้า ในเวลาเดียวกันหมาป่าอีกหลายตัวพุ่งเข้าจู่โจมกระต่ายทั้งฝูง เจ้าหมาป่าที่ถูกไล่ล่ามาก็เข้าผสมโรงด้วย

        กระต่ายเขาเกลียวทั้งฝูงจึงถูกฝูงหมาป่ารุมขย้ำกลายเป็นอาหารอันโอชะในราตรีนี้

        แบร๋วฮู้ววววววววววววววววววววว

        หมาป่าที่ทำหน้าที่ล่อลวงฝูงกระต่ายชูคอหอนเสียงดังก้องป่า หมาป่าตัวอื่น ๆ เริ่มหอนตาม

        เสียงหอนประสาน สร้างความหวาดกลัวให้สิ่งมีชีวิตในผืนป่าแห่งนี้แต่หมาป่าทั้งฝูง ไม่มีทางรู้เลยว่า เถาวัลย์แห่งความตายกำลังคืบคลานเข้ามาหาพวกมันและฝูงกระต่ายเขาเกลียวจะกลายเป็นอาหารมื้อสุดท้าย

        .

        .

        กลางทะเลทรายสีแดงร้อนระอุบนฟ้าไร้เมฆมีดวงอาทิตย์สีขาวขนาดเล็กสองดวงสาดส่อง อุณหภูมิในทะเลเทียบเท่าพื้นผิวดาวฤกษ์มีลมร้อนพัดผ่านทะเลทรายเป็นระยะ

        ลาเมียกลุ่มหนึ่งพร้อมด้วยฝูงสัตว์ต่างดาวเดินทางไปตามเนินทรายทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เหมือนกำลังอพยพไปที่ไหนสักแห่ง เพื่อหลบหนีสภาพอากาศอันเลวร้าย

        ทั้งลาเมียและฝูงสัตว์ต่างดาวเดินทางไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพัก ของเหลวในถุงหนังสักหยดยังไม่มีใครดื่มกินบางครั้งจะมีสัตว์ต่างดาวล้มลงและตายกลางทางลาเมียทั้งกลุ่มจะหยุดเดินทางและแล่เนื้อ เก็บเลือดของสัตว์ต่างดาว

        ทุกส่วนที่มีค่าจะถูกลาเมียเก็บไปทั้งหมดเหลือทิ้งไว้เพียงโครงกระดูกให้ฝูงสัตว์ต่างดาวแทะกินตัวละคำสองคำจนไม่เหลืออะไรทิ้งไว้

        การเดินทางอันแสนยาวนานดำเนินต่อไปฝูงสัตว์ต่างดาวล้มตายลงไปเรื่อย ๆ นานครั้งจะมีลาเมียล้มตาย ซึ่งลาเมียก็ถูกเก็บทุกส่วนที่มีค่าโดยลาเมียที่ยังมีชีวิตไม่ต่างไปจากสัตว์ต่างดาว

        บางครั้งบางคราวลาเมียบางตัวจะเอาชิ้นเนื้อมากินดื่มเลือดเล็กน้อยพอให้มีแรงเดินทางต่อ

        ไม่รู้ว่าเดินทางมายาวนานแค่ไหนลาเมียทั้งกลุ่มเหลืออยู่ทั้งหมดแค่สี่ตัวกับเสบียงจากซากศพเล็กน้อยทั้งหมดเดินทางไปจ้องมองกันสลับไปมา เหมือนกำลังคัดเลือกผู้อ่อนแอให้กลายเป็นอาหาร

        การเดินทางอันแสนโหดร้ายดำเนินต่อไปไม่มีสิ้นสุดลาเมียที่ถูกเลือกถูกรุมฆ่า ตัดหัว ถลกหนัง เฉือนตัดชิ้นเนื้อไม่มีลาเมียตัวไหนสนใจว่าจะเป็นเพศผู้หรือเพศเมีย พวกมันต่างอยากมีชีวิตรอด ฆ่าเผ่าพันธุ์เดียวกันได้แบบไร้ความรู้สึก

        ความโหดร้ายไม่รู้จบยิ่งนานยิ่งยืดยาว จนเหลือเพียงลาเมียเพศผู้และเพศเมียอย่างละตัวไม่รู้ว่าลาเมียเพศเมียแข็งแกร่งกว่าเพศผู้หรือเพศผู้เริ่มหมดเรี่ยวแรงเพศเมียจึงจับเพศผู้หักแขน กดร่างลงบนพื้นทราย ก่อนรัดพันเพศผู้ด้วยหาง

        “เผ่าพันธุ์จะอยู่รอดต้องมีการเสียสละ” ลาเมียเพศเมียพูดจบ ก็เริ่มผสมพันธุ์กับลาเมียเพศผู้อยู่นานกว่าจะลงมือสังหารเพศผู้และเก็บไว้เป็นเสบียง

        ท่าทางลาเมียในตอนนี้ดูอ่อนแรงมันดื่มเลือดเล็กน้อยและเดินทางต่อไป เดินทางต่อไปพร้อมกับความอ่อนแรงเดินทางต่อไป ต่อไป......

        .

        .

        ณ ดาวเคราะห์สีเขียวดวงหนึ่ง

        บนดวงดาวมีต้นไม้หลากหลายสายพันธุ์เจริญเติบโตงอกงามตามพื้นผิวยังมีสายน้ำเส้นเล็กไหลผ่านทุกหนทุกแห่งใต้ดินมีแร่ธาตุเกือบทุกชนิดผสมรวมกันสภาพอากาศเต็มไปด้วยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์และออกซิเจนเรียกได้ว่าดาวเคราะห์ดวงนี้เป็นสรวงสวรรค์ของเหล่าพืชพรรณทุกชนิดไม่ว่าเป็นต้นหญ้าหรือว่าต้นไม้ใหญ่

        บนดาวเคราะห์ดวงนี้ยังมีสิ่งมีชีวิตหน้าตาประหลาดมากมายช่วยส่งเสริมระบบนิเวศให้เหมาะสำหรับสิ่งมีชีวิต

        ขณะวัฏจักรทุกอย่างในดาวเคราะห์ดวงนี้ดำเนินต่อไปอย่างราบรื่นได้มีเมล็ดพันธุ์จากนอกโลกตกลงสู่ผืนดิน

        ทันทีที่เมล็ดพันธุ์ตกถึงพื้นตัวเมล็ดก็ฝังตัวลงดินและงอกรากในเวลาไม่นาน ไม่รู้ว่าด้วยความแตกต่างหรือเป็นพืชจากนอกโลกที่วิวัฒนาการมานาน

        เมล็ดที่งอกรากเริ่มดูดซับสารอาหารและน้ำจำนวนมาก ไม่กี่วันดอกไม้ได้โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน

        สารอาหารในดินจำนวนมากเริ่มหายไปส่งผลให้พืชพรรณโดยรอบเริ่มเหี่ยวเฉา ระหว่างการสังเคราะห์ดอกไม้นั้นยังปลดปล่อยกลิ่นหอมดึงดูดสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กให้เข้ามาใกล้

        เมื่อเหล่าสิ่งมีชีวิตเข้ามาใกล้ดอกไม้จะปล่อยกลิ่นบางอย่างให้สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นจ้องมองไม่ขยับไปไหน สุดท้ายก็ล้มตายและกลายเป็นปุ๋ยให้กับดอกไม้

        ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตจำพวกแมลงหรือสัตว์ต่างล้มตายต่อเนื่อง ดอกไม้เองก็โตวันโตคืนจนมีขนาดใหญ่

        ผ่านไปสักพัก พืชพรรณโดยรอบก็กลายเป็นซากและกลายเป็นสารอาหารให้ดอกไม้รากของดอกไม้ยังเริ่มแผ่ขยายออกไปส่งผลให้ในรัศมีสิบเมตรเหลือเพียงดอกไม้งดงามเบ่งบานท่ามกลางความว่างเปล่าที่เริ่มขยายตัว

        ดอกไม้นั้นโตมาถึงจุดที่เริ่มวิวัฒนาการพอมันวิวัฒนาการสำเร็จ ลำต้นมันดูแข็งแรงยิ่งกว่าไม้ยืนต้น ดอกไม้หกกลีบมีสีสันสดใสส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณรอบลำต้นมันยังมีเถาวัลย์ห้าเส้นแผ่กระจาย ราวกับรอให้เหยื่อเข้ามาใกล้

        ในช่วงเวลานี้ตรงพื้นที่ว่างเปล่าเริ่มมีต้นหญ้าและดอกไม้งอกเงย สร้างความกลมกลืนให้กับต้นไม้โดยรอบหากสิ่งมีชีวิตตัวไหนไม่สังเกตให้ดีและหลงเข้ามาใกล้มันคงต้องกลายเป็นอาหารของดอกไม้นั้น

        สิ่งมีชีวิตในดาวเคราะห์ดวงนี้ไม่มีทางรับรู้ได้เลยว่า ต้นไม้ที่จะสร้างหายนะให้กับดวงดาวและสิ่งมีชีวิตที่หลงเข้ามาในดาวเคราะห์อีกนับไม่ถ้วน ได้เริ่มเติบโตอย่างช้า ๆอยู่ในผืนป่าแห่งนี้