จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ตอนที่ 106 : ปิดด่านขัดเกลารากฐาน รอวายุแห่งการทดสอบ

ความเงียบสงัดโรยตัวลงปกคลุมห้องพักหมายเลข 12 ดุจผืนผ้ากำมะหยี่สีดำสนิท ประตูไม้เนื้อแข็งถูกปิดลงกลอนแน่นหนา ตัดขาดโลกภายนอกที่อาจจะยังคงวุ่นวายด้วยข่าวลือหรือความเคลื่อนไหวต่างๆ ทิ้งไว้เพียง เฉิน ฮ่าวหราน กับเงาของตัวเอง และวัตถุล้ำค่าสองชิ้นที่วางสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า: แผ่นผนึกทมิฬอันลึกลับ และเศษเหล็กดาราหลอมบริสุทธิ์ที่เพิ่งได้มาสดๆ ร้อนๆ

ไอเย็นจางๆ จากเศษเหล็กดาวดับยังคงอบอวล มันหนักอึ้งในความรู้สึกเกินกว่าขนาดทางกายภาพ กลิ่นโลหะโบราณอันบริสุทธิ์แทบจะสัมผัสไม่ได้ด้วยจมูก แต่กลับชัดเจนในจิตวิญญาณ มันคือวัตถุดิบสำคัญ คือกุญแจดอกแรกสู่การปลุกตำนานอัสนีกัมปนาทให้ตื่นขึ้น แต่ฮ่าวหรานกลับไม่ได้รีบร้อนที่จะลงมือ เขามองมันนิ่ง แววตาที่เคยสับสนและกดดัน บัดนี้กลับสงบนิ่งและกระจ่างใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

'รากฐาน... สำคัญที่สุด' ความคิดนี้ก้องอยู่ในใจ ประสบการณ์เฉียดตายในถ้ำห้าธาตุยังคงเป็นบทเรียนที่สลักลึก แม้จะบรรลุขั้นสร้างรากฐานช่วงต้นมาแล้ว แต่เขาก็รู้ดีว่ามันยังคง "กลวง" และ "ไม่มั่นคง" เกินไป การจะควบคุมพลังงานที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม หรือรับมือกับแรงปะทะที่อาจเกิดขึ้นจากการคลายผนึกกระบี่ จำเป็นต้องมีรากฐานที่แข็งแกร่งดุจหินผาเท่านั้น

เขาตัดสินใจแล้ว – ปิดด่านบำเพ็ญเพียร!

เขาไม่ได้ปักป้ายห้ามรบกวนหน้าห้อง เพียงแค่เคลื่อนโต๊ะไม้เก่าๆ มาบังประตูไว้เล็กน้อย ส่งสัญญาณความไม่สะดวกแก่ผู้ที่อาจบังเอิญมาเยือน ซึ่งในความเป็นจริงแล้วก็คงไม่มีใครนอกจากฟางเจี๋ยกระมัง ที่อาจจะซุ่มซ่ามมาผิดเวลาตามเคย เขากลับมานั่งขัดสมาธิลงบนเตียงอย่างสงบ

หยิบ "ธูปหอมรวบรวมจิต" ระดับต่ำสุดที่เหลืออยู่เพียงก้านเดียวออกมา จุดมันขึ้นช้าๆ ควันสีขาวบางเบาลอยวนอ้อยอิ่ง กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยช่วยชะโลมจิตใจที่อาจจะยังหลงเหลือความตื่นเต้นหรือกังวลอยู่บ้าง ค่อยๆ สงบลง ดำดิ่งสู่ภวังค์อันลึกซึ้ง

ลมหายใจเข้า... ออก... เนิบช้า สม่ำเสมอ ลึกซึ้ง เขากำหนดจิตตามเคล็ด "ลมหายใจมานา" สัมผัสถึงพลังงานฟ้าดินอันเบาบางภายในห้องพัก ค่อยๆ ชักนำมันเข้าสู่ร่างกายอย่างอ่อนโยน ดุจสายน้ำไหลเอื่อย ไม่เร่งร้อน ไม่ฝืนดึง

แก่นแท้พลังงานสีครามทองเริ่มโคจร... ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณหลักและรองที่กว้างขวางและแข็งแกร่งขึ้น เขาใช้ "จิตวิญญาณ" (Spiritual Sense) ที่คมกล้าขึ้น คอย "สอดส่อง" และ "ตรวจสอบ" การไหลเวียนนั้นอย่างละเอียด ประดุจช่างฝีมือเอกกำลังขัดเกลาผลงานชิ้นเอก เขา "หล่อหลอม" แก่นแท้พลังงานให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น ขับไล่ "มลทิน" ที่อาจตกค้างออกไป เสริมสร้างความเหนียวแน่นและความยืดหยุ่นให้กับเส้นลมปราณทุกสาย

"แท่นฐานแห่งเต๋า" ณ ตันเถียน ค่อยๆ หมุนวนอย่างมั่นคง แสงสีครามทองที่เปล่งออกมาดูเจิดจ้าและสงบนิ่งกว่าเดิม มันคือศูนย์กลาง คือรากฐาน คือแก่นแท้แห่งพลังที่เขาต้องสร้างให้แข็งแกร่งที่สุด

การบ่มเพาะดำเนินไปอย่างเงียบงัน วันคืนผ่านไปโดยที่เขาไม่รับรู้ เขาลืมสิ้นถึงโลกภายนอก ลืมสิ้นถึงการทดสอบคัดเลือกพิเศษที่กำลังจะมาถึง ลืมสิ้นถึงภัยคุกคามที่อาจซ่อนเร้นอยู่ในเงามืด เหลือเพียงจิตใจที่จดจ่ออยู่กับการขัดเกลาพลังภายใน การสร้างรากฐานให้มั่นคงดุจขุนเขาที่ไม่หวั่นไหวต่อพายุใดๆ

เขายังคงแบ่งเวลาส่วนหนึ่งเพื่อฝึกฝนเคล็ดวิชา "ลมหายใจหวนคืนสู่ความมืด" อย่างต่อเนื่อง การควบคุมกลิ่นอายพลังงานระดับสร้างรากฐานนั้นยากเย็นกว่าที่คิด มันเหมือนการพยายามเก็บงำแสงอาทิตย์ไว้ในฝ่ามือ แต่เขาก็ค่อยๆ จับหลักการได้มากขึ้นเรื่อยๆ เขาเรียนรู้ที่จะ "หลอมรวม" กลิ่นอายพลังเข้ากับ "เงา" ในจิตสำนึก ปรับเปลี่ยน "คลื่นความถี่" ของมันให้กลมกลืนไปกับพลังงานรอบตัว กลิ่นอายที่แผ่ออกมาภายนอกบัดนี้ดูคลุมเครือและจับสัมผัสได้ยากยิ่งขึ้น หากไม่สังเกตอย่างตั้งใจจริงๆ ก็ยากที่จะมองทะลุระดับพลังที่แท้จริงของเขาได้ 'ดีขึ้น... แต่ยังไม่พอ' เขารู้ดีว่านี่ยังห่างไกลจากความสมบูรณ์แบบ

ในห้วงแห่งสมาธิอันลึกซึ้ง เขายังคงใช้จิตวิญญาณ เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของกระบี่อัสนีกัมปนาท เป็นครั้งคราว เขาสัมผัสถึง "ตัวตน" อันยิ่งใหญ่และเก่าแก่ที่ถูกผนึกไว้นั้นได้ชัดเจนขึ้น รู้สึกถึงความเกรี้ยวกราดอันบริสุทธิ์ของอัสนีบรรพกาลที่รอวันปลดปล่อย และความผูกพันอันลึกลับที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ บางครั้งภาพนิมิตอันเลือนรางก็แวบเข้ามา – สนามรบโบราณ ท้องฟ้าสีเลือด อสนีบาตที่คำรามก้อง – แล้วก็จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกอัดอั้นและการรอคอยอันยาวนาน 'รอข้าก่อน... อีกไม่นาน...' เขาสื่อสารผ่านจิตวิญญาณ แม้จะไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ได้หรือไม่

[ระบบตรวจพบการบ่มเพาะรากฐานขั้นสร้างรากฐานอย่างต่อเนื่อง]

[ความมั่นคงของแท่นฐานเต๋าเพิ่มขึ้น 11%]

[ความบริสุทธิ์ของแก่นแท้พลังงานเพิ่มขึ้น 7%]

[ความชำนาญ 'ลมหายใจหวนคืนสู่ความมืด' เพิ่มขึ้นสู่ระดับกลาง]

[การเชื่อมต่อกับ 'จิตวิญญาณศาสตราโบราณ' มีเสถียรภาพมากขึ้นเล็กน้อย]

[แต้มมรดก +0]

ระบบยังคงเงียบเชียบเรื่องแต้มมรดก 'เจ้าระบบขี้เหนียวนี่... สงสัยต้องหาเรื่องเสี่ยงตายอีกรอบกระมังถึงจะยอมให้แต้ม' เขาคิดอย่างอดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมในใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบดึงสมาธิกลับมา

เวลาห้าวันเต็มแห่งการปิดด่านบำเพ็ญเพียรผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วราวกับความฝัน เฉิน ฮ่าวหราน ค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากการเข้าสมาธิอันลึกซึ้ง

ประกายแสงในดวงตาของเขาบัดนี้ กระจ่างใส สุกสว่าง และเปี่ยมด้วยความมั่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานภายในร่างที่ไม่ได้แค่ "ฟื้นฟู" แต่กลับ "แข็งแกร่ง" และ "มั่นคง" ขึ้นอย่างก้าวกระโดด! แก่นแท้พลังงานหนาแน่นและกลมกลืนจนแทบจะไร้ที่ติ! เขารู้สึกว่าตนเองได้มาถึง จุดสูงสุด ของระดับสร้างรากฐานช่วงต้นอย่างแท้จริงแล้ว! พร้อมที่จะก้าวข้ามสู่ช่วงกลางได้ทุกเมื่อหากมีโอกาสและทรัพยากรที่เหมาะสม!

จิตวิญญาณของเขาก็กระจ่างใสและคมกล้ายิ่งขึ้น สามารถแผ่ขยายและรับรู้รายละเอียดได้ชัดเจนกว่าเดิม เคล็ดวิชา "ลมหายใจหวนคืนสู่ความมืด" ก็สามารถควบคุมกลิ่นอายพลังได้อย่างแนบเนียนจนแทบจะสมบูรณ์แบบ ทำให้ภายนอกเขายังคงดูเหมือนศิษย์ระดับก่อลมปราณสูงสุดที่สุขุมและแข็งแกร่งเท่านั้น

เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ สัมผัสถึงพละกำลังที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาลและความเบาสบายของร่างกาย เขากำหมัดแน่น รู้สึกถึงพลังที่เอ่อล้นแต่กลับสงบนิ่งอยู่ภายใต้การควบคุมอันสมบูรณ์ 'ข้าพร้อมแล้ว!'

ขณะนั้นเอง! เสียงประกาศอันคุ้นเคยก็ดังแว่วมาจากด้านนอกตำหนัก ก้องกังวานไปทั่วบริเวณ!

"ศิษย์ระดับก่อลมปราณและสร้างรากฐานทุกคน! โปรดทราบ! 'การทดสอบคัดเลือกพิเศษ' เพื่อชิงสิทธิ์เข้าใช้ 'ถ้ำห้าธาตุ' จะเริ่มขึ้น ณ ลานประลองกลาง ในยามซื่อ (9-11 โมงเช้า) ของวันพรุ่งนี้! ขอให้ผู้ที่ต้องการเข้าร่วม ไปลงทะเบียนได้ที่หอประกาศข่าวภายในเย็นวันนี้!"

'มาแล้ว!' ดวงตาของฮ่าวหรานเปล่งประกายคมกล้า! 'ในที่สุดก็ถึงเวลา!'

เขาเคลื่อนย้ายโต๊ะที่ขวางประตูออก เปิดประตูห้องพัก ก้าวเดินออกไปสู่โลกภายนอกอีกครั้งหลังจากปิดด่านฝึกฝนมาห้าวัน เขาสูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าเข้าเต็มปอด รู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนอย่างอิสระและทรงพลัง เขามองไปยังทิศทางของหอประกาศข่าวด้วยแววตาที่แน่วแน่และมุ่งมั่นอย่างถึงที่สุด

ประตูสู่ถ้ำห้าธาตุ... ประตูสู่การคลายผนึกกระบี่... ประตูสู่พลังที่แท้จริง... กำลังจะเปิดออกแล้วเบื้องหน้า! เขาจะต้องคว้าโอกาสนี้มาไว้ในมือให้จงได้! ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใคร! ไม่ว่าบททดสอบจะยากเย็นเพียงใด! เขาจะฝ่าฟันมันไปให้ได้!

(จบตอนที่ 106 )