ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 129: ความโดดเด่น

บนพลับพลาที่นั่งประธานสูงสุด

ความเงียบงันเข้าครอบงำเหล่าผู้นำนิกายและขุนนางชั้นสูง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังเด็กหนุ่มชุดดำที่กำลังเดินออกจากสนามประลองอย่างไม่ยี่หระ

"น่าทึ่ง..." ฮ่องเต้เมฆาครามตรัสขึ้นเบาๆ แววตาฉายแววชื่นชม "จิตสังหารที่เข้มข้นถึงเพียงนี้ แต่กลับควบคุมได้อย่างหมดจด ไม่ทำร้ายผู้ชมภายนอกแม้แต่น้อย เด็กคนนี้... มาจากเมืองระฟ้าจริงหรือ?"

"ทูลฝ่าบาท" เว่ยหลง (ที่ย้ายมารับราชการในเมืองหลวงหรือมาสังเกตการณ์) รีบกราบทูล "เขาคือหลิงเซียว ผู้ที่ได้รับป้ายทองคำจากท่านเจ้าเมืองหลิงเทียนพะยะค่ะ"

ในขณะที่คนอื่นกำลังชื่นชม มีเพียงคนเดียวที่แววตาไม่ได้มีความชื่นชม... แต่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงและจิตสังหารที่ซ่อนเร้น

กู่เทียนฉิง เจ้าสำนักกระบี่คราม หรี่ตาลงจนแทบเป็นเส้นตรง นิ้วมือเคาะที่วางแขนเบาๆ เป็นจังหวะ

"จิตสังหารที่คมกริบ... และไร้ร่องรอย" กู่เทียนฉิงพึมพำในใจ "รูปแบบพลังเช่นนี้... มันคล้ายกับร่องรอยที่หลงเหลืออยู่ในซอยตันแห่งนั้น"

เขาหวนนึกถึงรายงานเรื่องการหายตัวไปของจ้าวเฟิงและศิษย์สายนอก แม้จะไม่มีศพให้พิสูจน์ แต่ร่องรอยพลังวิญญาณที่จางมากๆ ในที่เกิดเหตุ บ่งบอกถึงความเฉียบขาดและการลงมือที่รวดเร็ว

"ศิษย์ของข้า จ้าวเฟิง มีนิสัยโอหังและชอบรังแกคนอ่อนแอ... หากไปเจอกับคนที่มีจิตสังหารระดับนี้..."

กู่เทียนฉิงปะติดปะต่อเรื่องราวในหัวอย่างรวดเร็ว อัจฉริยะจากต่างเมือง ผู้มาพร้อมความลึกลับ และความสามารถในการฆ่าที่เหนือชั้น...

"เจี้ยนเฉิน" กู่เทียนฉิงเรียกศิษย์เอกที่ยืนอยู่ด้านหลัง

"ขอรับ ท่านอาจารย์" เจี้ยนเฉินก้าวเข้ามา ใบหน้ายังคงฉายแววหงุดหงิดที่เห็นหลิงเซียวโชว์ออฟ

"จับตาดูเจ้าเด็กนั่นไว้" กู่เทียนฉิงสั่งเสียงเย็นผ่านกระแสจิต "ข้าสงสัยว่ามันคือคนที่สังหารศิษย์น้องของเจ้า... ในรอบต่อไป หากมีโอกาส จงบีบให้มันใช้วิชาที่แท้จริงออกมา ข้าต้องการเห็น 'ร่องรอย' ที่ชัดเจนกว่านี้"

"และถ้าใช่..." กู่เทียนฉิงเว้นจังหวะ แววตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานชั่ววูบ "ก็อย่าให้มันได้ตายดี"

เจี้ยนเฉินแสยะยิ้มรับคำสั่ง "วางใจเถอะขอรับท่านอาจารย์ ข้าคันไม้คันมืออยากจะหักคอมันตั้งแต่เห็นหน้าแล้ว ไม่ว่ามันจะใช่หรือไม่... จุดจบของมันก็มีเพียงความตายเท่านั้น"

ในขณะเดียวกัน ที่ด้านล่างสนามประลอง

หลิงเซียวที่กำลังเดินกลับเข้าสู่จุดพักนักกีฬา สัมผัสได้ถึง "เจตนาฆ่า" ที่พุ่งตรงมาจากพลับพลาประธาน มันรุนแรงและชัดเจนราวกับเข็มที่ทิ่มแทงผิวหนัง

เขาไม่ได้หันกลับไปมอง แต่รอยยิ้มมุมปากกลับกว้างขึ้น

"เริ่มสงสัยแล้วสินะ... เจ้าจิ้งจอกเฒ่า"

หลิงเซียวรู้ดีว่าการแสดงพลังเมื่อครู่ย่อมดึงดูดความสนใจ แต่เขาก็ต้องการเช่นนั้น ยิ่งกู่เทียนฉิงเพ่งเล็งเขามากเท่าไหร่ แผนการที่จะ "ล่อเสือออกจากถ้ำ" หรือบีบให้มันเผยธาตุแท้ก็จะยิ่งง่ายขึ้นเท่านั้น

"มองมาเลย... จ้องมาให้เต็มที่" หลิงเซียวคิดในใจ ขณะที่เดินสวนกับกลุ่มศิษย์นิกายกระบี่ครามที่มองเขาด้วยสายตาอาฆาต

"เพราะอีกไม่นาน... สิ่งที่พวกเจ้าจะได้เห็น จะเป็นสิ่งสุดท้ายในชีวิตพวกเจ้า"