ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ภายในห้องนี้เต็มไปด้วยกระจกบานใหญ่ทุกด้านแต่กลับไม่เห็นร่องรอยของผียายเฒ่าแม้แต่น้อย

ลุงอวี๋ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย“ยายแก่คนนั้นหายไปไหนกัน”

ลุงอวี๋ถือมีดหัวมังกรในมือแน่นสำรวจรอบๆ อย่างระแวดระวัง

ผมเองก็นึกถึงภาพที่เคยเห็นเมื่อตอนเข้ามาที่นี่ครั้งก่อนภาพในกระจกสะท้อนให้เห็นผียายเฒ่ากับจางเฉียง ผมจึงเอ่ยขึ้นว่า “ลุงอวี๋ เป็นไปได้ไหมว่าตอนนี้ผีตนนั้นซ่อนตัวอยู่ในกระจก?ตอนเรามาครั้งก่อน ผมก็เห็นมันอยู่ในกระจก”

ผมเหลือบมองกระจกมากมายรอบตัวภาพสะท้อนที่ไม่มีที่สิ้นสุดสร้างความรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

ลุงอวี๋เหมือนเพิ่งจะคิดได้เขาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะตอบ

“ใช่แล้ว!กระจก! ผีในกระจก! มันต้องเป็นเพราะกระจกพวกนี้แน่”

ยังไม่ทันที่เสียงของลุงอวี๋จะจางไปเขาก็ยกเท้ากระทืบกระจกบานหนึ่งจนแตกละเอียด

เสียงกระจกแตกดัง“เพล้ง” ทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก

“เสี่ยวเจียง!ทำลายกระจกทั้งหมด! เราต้องลากผียายเฒ่านี่ออกมาแล้วจัดการมัน!”

ผมพยักหน้ารับทันที“ได้เลย!”

พูดจบ ผมก็ไม่ลังเลอีกต่อไปหันไปหยิบวัตถุแข็งใกล้มือ แล้วทุบกระจกที่ติดอยู่บนผนังสุดแรง

เสียงกระจกแตกสะท้อนก้องทั่วห้องบรรยากาศยิ่งเย็นยะเยือกลงทุกขณะ แต่ผมก็ยังคงกัดฟันทำลายมันต่อไปเพื่อให้แน่ใจว่าผีในกระจกจะไม่มีที่ซ่อนอีก

“เพล้งๆๆ!”เสียงกระจกแตกดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องไม่ขาดสาย

ทุกครั้งที่กระจกถูกทุบทำลายบรรยากาศในห้องก็ยิ่งแปรเปลี่ยนไปอย่างประหลาดความรู้สึกวังเวงแผ่กระจายออกมาอย่างหนักหน่วง

ทันใดนั้นเสียงของผียายเฒ่าก็ดังขึ้น ก้องสะท้อนไปทั่วทุกมุมห้อง

“กล้าทำลายกระจกของฉันเหรออีกเดี๋ยวฉันจะรัดคอพวกแกให้ตาย!” เสียงนั้นแผ่กระจายมาจากทุกทิศทางหาที่มาไม่ได้ ราวกับจู่ๆ ก็ดังขึ้นกลางอากาศ

ผมกวาดตามองไปรอบๆแต่กลับไม่พบตัวมันเลย จึงรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามได้

ลุงอวี๋กลับแค่นเสียงเย็นชา“แน่จริงก็ออกมา! มาดูกันซิว่าใครจะรัดคอใครกันแน่”

ผียายเฒ่ากรีดร้องเสียงโกรธจัด“เจ้าคนส่งอาหารสารเลว ฉันจะรัดคอแกคนแรก!”

เสียงเพิ่งจางหายไปภาพในกระจกที่เหลืออยู่ก็ค่อยๆ ปรากฏร่างของผียายเฒ่า

มันยืนอยู่ในกระจกด้านหลังผมกับลุงอวี๋!

หัวใจผมกระตุกวูบรีบร้องเตือน “อยู่ข้างหลัง!”

ผมสะบัดตัวกลับอย่างรวดเร็วลุงอวี๋เองก็สะบัดมีดหัวมังกรฟันไปด้านหลังอย่างไม่ลังเล

แต่สิ่งที่มีดฟันผ่านนั้นกลับเป็นเพียงอากาศว่างเปล่า

ผมขมวดคิ้วรีบหันกลับไปมองกระจก เห็นผียายเฒ่ายังคงยืนอยู่ที่เดิม…

แต่คราวนี้ตำแหน่งของมันเปลี่ยนไป!มันยังอยู่ด้านหลังเรา แค่เปลี่ยนตำแหน่งไปอยู่อีกฝั่งของห้องแทน!

ผมกับลุงอวี๋รีบหมุนตัวไปตามตำแหน่งใหม่แต่ผลกลับเหมือนเดิม เบื้องหลังเรายังคงว่างเปล่า ทว่าภาพในกระจกผียายเฒ่าก็ยังคงยืนอยู่ที่ด้านหลังเราเช่นเดิม

มันไม่ได้อยู่ในโลกความจริงแต่อยู่ในกระจก…

ชัดเจนแล้วว่ากระจกพวกนี้ต้องมีบางอย่างผิดปกติแน่!

“ลุงอวี๋กระจกพวกนี้ต้องมีบางอย่างผิดปกติแน่ๆ”

ลุงอวี๋หรี่ตาลงกล่าวเสียงเข้ม“ใช่ นังผีนี่มันไม่ออกมาเลย อยู่แต่ในกระจก! ทุบมันให้หมด!”

“ครับ!”ผมตอบรับทันที

ผมกับลุงอวี๋ไม่รอช้าเราเริ่มทุบกระจกโดยไม่สนใจว่าผียายเฒ่าจะทำท่าทางน่ากลัวแค่ไหน

“เพล้งๆๆ!”เสียงกระจกแตกดังขึ้นต่อเนื่อง เศษกระจกกระจัดกระจายทั่วพื้นทุกเศษกระจกสะท้อนเงาของผียายเฒ่า ใบหน้ามันดุดันราวกับอสูรร้าย

แต่มันก็ยังไม่โผล่ออกมาเหมือนแค่ต้องการข่มขู่เราเท่านั้น

เราทุบไปได้เกือบหมดแล้วทันใดนั้นหางตาผมก็เหลือบไปเห็นเตาไฟไม่ไกลจากตรงนั้น

ผมจำได้ว่าตอนเข้ามาครั้งแรกในเตานั้นมีเพียงผ้าขาวสะอาดผืนหนึ่ง

แต่ตอนนี้…ผ้าขาวกลับค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงสด!

ตอนแรกผมนึกว่าตาฝาดจึงรีบหันกลับไปมองให้แน่ใจอีกครั้ง

แต่ไม่ผิดแน่ผ้าขาวกำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มขึ้นเรื่อยๆ!

ลุงอวี๋ยังคงทุบกระจกต่อไป

“เพล้งๆๆ!”

แต่ยิ่งกระจกถูกทำลายมากเท่าไรสีของผ้าขาวในเตาก็ยิ่งแดงเข้มขึ้นเท่านั้น!

ผมไม่รู้ว่าสิ่งนี้หมายความว่าอะไรแต่ลางสังหรณ์บอกผมว่ากระจกและผ้าขาวนี้ต้องเกี่ยวข้องกันแน่

ผมรีบตะโกนบอกลุงอวี๋“ลุงอวี๋หยุดก่อน! มาดูนี่เร็ว!”

ลุงอวี๋หยุดมือหันมามองด้วยความสงสัย “อะไรหรือ!”

“ดูที่เตานั่นสิ!ผ้าขาวกลายเป็นสีแดง! ยิ่งเราทุบกระจกมากเท่าไหร่ สีมันก็ยิ่งเข้มขึ้น!”ผมกล่าวอย่างร้อนรน

ลุงอวี๋มองไปที่เตาขมวดคิ้วแน่น สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นทันที

ลุงอวี๋เองก็สะดุ้งเห็นได้ชัดว่ากระทั่งเขาก็ไม่แน่ใจว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

จู่ๆเสียงของผียายเฒ่าก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ทุบสิ!ทำไมไม่ทุบต่อแล้วล่ะ”

พูดจบมันก็ส่งเสียงหัวเราะแหลมต่ำ “ขิกๆๆ” ฟังดูน่าสยดสยอง

ผมจ้องไปยังเงาในกระจกที่เหลืออยู่

ผียายเฒ่าคนเดิมในชุดผ้าฝ้ายสีเทาหลังค่อม รอยยิ้มประหลาดบนใบหน้าที่ยิ่งมองก็ยิ่งขนลุก

ผมเอ่ยกับลุงอวี๋“ลุงอวี๋! เรามาเผาผ้าขาวนี่ก่อน ดูซิว่ามันจะยังหัวเราะได้อีกไหม!”

ทันทีที่ผมพูดจบสีหน้าของผียายเฒ่าที่กำลังหัวเราะอยู่นั้นก็แข็งค้างไป

ในกระจกมันจ้องผมเขม็ง ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะ

“เด็กน้อย!เจ้าไม่กล้าหรอก!”

ทันใดนั้นกระจกที่เหลืออยู่กว่าร้อยบานก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเสียดสีกับผนังจนเกิดเสียง

“ติงๆๆ”

เสียงนั้นฟังดูผิดปกติและชวนให้ขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

“งั้นก็มาดูกันว่าฉันกล้าหรือไม่”

ลุงอวี๋มองผียายเฒ่าในเงาสะท้อนของกระจกที่กำลังสั่นสะเทือนอยู่รอบๆก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปากแล้วเอ่ยว่า “เผา!”

ผมหยิบไฟแช็กเดินไปยังเตาไฟ ตั้งใจจะจุดไฟเผาผ้าขาวนั่นทันที

“แกร๊กๆๆ”แต่ไม่ว่าจะจุดไฟแช็กกี่ครั้ง ไฟก็ไม่ติด

ทุกครั้งที่เปลวไฟลุกขึ้นจะมีลมเย็นพัดวูบออกมาจากที่ไหนไม่รู้ดับไฟลงทันที

ยิ่งเป็นแบบนี้ยิ่งหมายความว่าผ้าขาวนี้ต้องเป็นจุดอ่อนของมัน เราจำเป็นต้องเผาให้ได้!

ลุงอวี๋เห็นดังนั้นก็หัวเราะลั่น“ฮ่าๆๆ เข้าใจแล้ว! ผ้าขาวนี่คือร่าง ส่วนกระจกพวกนี้คือหลุมศพของแก แกซ่อนตัวในหลุมศพ แต่ร่างยังอยู่ภายนอก แกไม่กลัวว่าหลุมศพจะถูกทำลายแต่กลัวร่างจะถูกเผา!”

คำพูดของลุงอวี๋ทำให้ผมสับสน

ร่าง? หลุมศพ?

แต่สีหน้าของเขาแสดงออกชัดว่ามองทะลุถึงกลอุบายของผียายเฒ่าแล้ว

ขณะเดียวกันสีหน้าของมันกลับมืดครึ้มลงทันที

มันจ้องลุงอวี๋เขม็งจากในกระจกดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ฉันจะรัดคอแกให้ตายไอ้คนส่งอาหาร!”

สิ้นเสียงตะโกนผียายเฒ่าในกระจกพลันกวัดแกว่งแขนออกมาอย่างแรง และในมือนั้นก็ปรากฏผ้าแดงผืนหนึ่ง!

ผียายเฒ่ากระตุกแขนพร้อมรัดผ้าแดงแน่น

ทันใดนั้นผ้าแดงที่วางนิ่งอยู่ในเตาไฟก็พุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

มันพุ่งตรงไปที่ลำคอของลุงอวี๋รัดเข้าอย่างแน่นหนา

ความเร็วของมันเกินกว่าที่ลุงอวี๋จะตั้งตัวได้เขาเผลอปล่อยมีดหัวมังกรลงพื้น ร่างกายแข็งเกร็งก่อนจะล้มลงไปอย่างแรง

“โครม!”