โดดเดี่ยวใต้ทะเล 1000 เมตร

เวลาในการทดสอบได้ดำเนินมาถึงในวันที่ห้าอย่างรวดเร็ว ในระหว่างนั้นเองนักเรียนห้องสิบทั้งหมดล้วนแล้วแต่ถูกส่งขึ้นเรือบินกันหมดแล้ว หรืออีกความหมายหนึ่งก็คือได้ถูกส่งออกจากการทดสอบ ยกเว้นแต่กลุ่มคนบางกลุ่มเท่านั้นที่สามารถเอาตัวรอดจากการตามล่าในตอนที่ปล่อยเสบียงได้

ฮวนรู้สึกผิดอย่างมากเนื่องจากเขาได้ทำให้สูญเสียคะแนนร่วมของห้องไป เพราะหัวหน้าห้องอย่างเขากลับถูกจัดการโดยหนึ่งในนักเรียนที่มาล่าเสบียงในวันนั้น เขายังคงอยู่บนเรือบินและพักผ่อนอย่างสะดวกสบาย อย่างไรก็ตามเขาก็รู้สึกโทษตัวเอง เพราะเขานั้นอ่อนแอเกินไปจนไม่สามารถปกป้องและช่วยเหลือทุกคนได้ เพื่อนร่วมห้องนั้นแน่นอนว่าไม่มีใครโทษเขา ทุกคนต่างเข้าใจและเห็นใจฮวนเพราะชายหนุ่มนั้นทุ่มเทกับการทดสอบครั้งนี้อย่างมาก การพ่ายแพ้ครั้งนี้จะทำให้ห้องสิบนั้นเกิดความสามัคคีมากยิ่งขึ้นในอนาคตแน่นอน

“หัวหน้าห้อง จีโน่กลับขึ้นมาบนเรือแล้ว…”

นักเรียนชายคนหนึ่งวิ่งมาหาฮวนในห้องรับรองและกล่าวขึ้น ฮวนที่เหม่อลอยอยู่นั้นก็ได้ลุกขึ้นทันทีพร้อมกับกล่าวกับนักเรียนเพื่อนร่วมห้องคนนั้นว่า

“จีโน่รอดมาได้ถึงวันที่ห้า เขานับว่าเป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมห้องที่แข็งแกร่งแน่นอน ข้าต้องไปถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนอื่นๆ ที่อยู่บนเกาะตอนนี้!”

ฮวนออกมาด้านนอกของเรือและเห็นว่ามีทีมแพทย์สองสามคนกำลังวิ่งตรงไปหาชายหนุ่มคนหนึ่งที่พึ่งขึ้นมาบนเรือ สภาพของเขาแตกต่างจากนักเรียนคนอื่นที่ดูสะดวกสบายและไร้บาดแผลอย่างชัดเจน ชายหนุ่มคนดังกล่าวนั้นคือจีโน่อย่างไรก็ตามสภาพปัจจุบันของเขาแทบจะทำให้เพื่อนร่วมห้องจำกันไม่ได้ เพราะเคราของเขาที่ยาวขึ้นและสภาพที่เสื้อผ้าฉีกขาดเหมือนกับขอทานพร้อมกับบาดแผลเล็กๆ ที่ปรากฏตามตัวมากมาย เรือลำที่พวกเขาอยู่นั้นคือเรือกลาง ซี่งนักเรียนที่ถูกส่งออกจากการทดสอบทุกห้องจะต้องอยู่บนเรือนี้ก่อนที่การแข่งจะจบลงจึงจะสามารถแยกย้ายไปเรือประจำห้องได้

“เห้อ…”

จีโน่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้าก่อนที่จะนอนลงไปบนพื้นเรือ ในขณะเดียวกันฮวนนั้นก็ได้เดินเข้าไปหาจีโน่พร้อมกับกล่าวถาม

“จีโน่เจ้าได้เจอกับ เซน และโดโนแวนหรือไม่ระหว่างอยู่บนเกาะ?”

จีโน่เมื่อได้ยินคำถามก็ลืมตาที่ปิดลงขึ้น พร้อมกับกล่าวตอบพร้อมส่ายศีรษะ

“ข้าไม่เจอใครทั้งนั้นนอกจากศัตรู ตอนข้าอยู่บนเกาะข้าคิดว่าตนเองเป็นนักเรียนห้องสิบที่รอดเป็นคนสุดท้ายซะอีก”

เมื่อจีโน่กล่าวจบลีโอที่พลาดท่าถูกส่งออกจากการทดสอบพร้อมๆ กับนักเรียนคนอื่นๆ ก็ได้เข้ามาหาจีโน่พร้อมกับทักทายกัน ส่วนฮวนนั้นเมื่อได้คำตอบที่ต้องการแล้วเขาก็ไม่ได้กล่าวถามจีโน่อีกและเลือกที่จะให้เพื่อนร่วมห้องของเขาคนนี้พักผ่อน

ในขณะที่ฮวนนั้นกำลังจะเดินกลับไปนั่งพักในห้องรับรองบนเรือบิน ก็ได้มีนักคนหนึ่งถูกส่งออกจากการทดสอบเช่นเดียวกัน แต่คนที่ถูกส่งมานั้นหลายคนบนเรือรู้จักเขาเป็นอย่างดี

“นั่นมันนักเรียนสอบเข้าที่มีคะแนนอันดับหนึ่ง ลูเชี่ยน!”

นักเรียนกลุ่มหนึ่งได้กล่าวขึ้น ทำให้ฮวนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองอีกฝ่าย เพราะเห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายนั้นแข็งแกร่งอย่างมากหากเทียบกับนักเรียนรุ่นเดียวกัน แต่ก่อนที่คนจะตกตะลึงกันไปกว่านั้นก็ได้มีนักเรียนห้องหนึ่งอีกสามคนถูกส่งออกจากการทดสอบเพิ่มอีก

“บัดซบไอนักเลงห้องสิบนั่นมันเป็นตัวอะไรกัน เหตุใดพวกเรารุมมัน พวกเราถึงได้แพ้อนาถเช่นนี้!”

นักเรียนห้องหนึ่งคนหนึ่งที่มีสภาพสะบักสะบอมได้กล่าวขึ้น ในขณะเดียวกันลูเชี่ยนก็ได้ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดพร้อมกับกล่าวกับนักเรียนคนนั้น

“เจ้าอยากจะทำให้พวกเราอายจนตายหรือยังไง เหตุใดจึงได้กล่าวเช่นนี้ในที่คนเยอะ”

“ช่างหัวมันซิ ยังไงภาพการทดสอบก็ต้องเผยแผ่ให้กับพวกกรรมการอยู่แล้ว เราปิดไปมันก็เท่านั้น อีกอย่างข้าว่ามันน่าประหลาดใจมากกว่าที่มีคนจากห้องสิบนอกจากโดโนแวนที่ทำให้ห้องเราต้องหวาดกลัวได้”

ลูเชี่ยนนั้นแน่นอนว่ายังไม่สามารถยอมรับอะไรง่ายๆได้ ดังนั้นเขาจึงได้กล่าวออกมาอย่างมั่นใจว่า

“มันจะต้องโกงแน่ๆ ข้าไม่เชื่อว่านักเรียนห้องสิบนั่นจะสามารถเอาชนะพวกเราหลายคนได้ด้วยตัวคนเดียว…”

……

กลับไปที่สนามทดสอบ ไม่กี่วันที่ผ่านมานั้นเซนได้พบเจอกับนักเรียนต่างห้องจำนวนมากโดยบังเอิญและได้ปะทะกันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ และแน่นอนว่าเป็นเซนที่สามารถเอาชนะได้ การต่อสู้กับคนที่อ่อนแอกว่านั้นแน่นอนมันต้องไม่ได้เป็นผลดีอะไรกับเซนอยู่แล้ว อย่างไรก็ตามหากพวกเขาเป็นผู้ใช้เวทนั่นจะทำให้เซนเรียนรู้เวทมนตร์ได้เร็วขึ้น

โดยเฉพาะคู่ตัวสู้จากห้องหนึ่ง พวกเขาแตกต่างจากห้องอื่นอย่างชัดเจน พวกเขามีความชำนาญและพรสวรรค์ในการใช้เวทมนตร์ที่คู่ควรกับคำว่าหัวกะทิ มีหลายครั้งที่พวกเขาสร้างความประหลาดใจให้กับชายหนุ่ม ดังนั้นเซนจึงมุ่งเป้าไปที่การล่านักเรียนห้องหนึ่ง และแน่นอนหากใครรู้ความตั้งใจของเขาจะต้องหาว่าเขาบ้าแน่

แต่อย่าว่าแต่นักเรียนห้องหนึ่งเลยแม้แต่นักเรียนห้องอื่นๆ เซนยังไม่สามารถหาเจอได้ง่ายๆ เพราะยิ่งเวลาผ่านไปมากเท่าไหร่คนที่อยู่บนเกาะแห่งนี้ก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ เซนไม่ได้นับว่าเขาจัดการคนไปเท่าไหร่แล้ว แต่แน่นอนว่าคะแนนเดี่ยวของเขาจะต้องเยอะมากแน่นอนและมันมากพอที่จะทำให้เขาไม่ต้องลำบากในการอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้

เวลานั้นผ่านไปรวดเร็วกว่าที่ใครจะคาดคิดได้ ไม่นานการทดสอบก็ได้ดำเนินมาถึงในวันสุดท้ายในขณะไม่กี่วันที่ผ่านมาเซนเจอนักเรียนจากต่างห้องเพียงห้าคนเท่านั้น นั่นทำให้เซนรู้สึกได้ว่าการทดสอบนี้กำลังจะจบลง

“บึ้ม!”

ในขณะที่เซนกำลังรอให้เวลาการทดสอบหมดลงไปนั้น เสียงระเบิดก็ได้ดังออกมาจากป่าอีกฟากหนึ่งแน่นอนว่าเสียงระเบิดนี้มันได้ดังขึ้นและดึงดูดผู้เหลือรอดทั่วทั้งเกาะ อย่างไรก็ตามหลายคนกลับเลือกที่จะไม่เคลื่อนไหวและซ่อนตัว เป็นเพราะคนที่เหลือรอดมาในวันสุดท้ายนี้นั้นล้วนแล้วแต่เป็นของจริงทั้งสิ้น การออกไปหาเรื่องอาจจะทำให้กลายเป็นว่าพวกเขาไปแจกแต้มให้อีกฝ่าย

“ห่างออกไปสามกิโล…”

เซนนั้นมองไปในทิศทางที่เกิดระเบิดพร้อมกับเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ไม่มีอะไรบนเกาะนี้ที่เซนจะต้องหวาดกลัวดังนั้นชายหนุ่มจึงได้เข้าหามันทันที

ด้วยความเร็วของเซนนั้นใช้เวลาไม่กี่นาทีก็มาถึงสถานที่เกิดเหตุแม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้ความเร็วสูงสุดก็ตาม สถานที่เกิดเหตุนั้นเต็มไปด้วยหลุมระเบิดที่เกิดจากเวทมนตร์ เซนนั้นรับรู้ได้ด้วยสัมผัสว่า รอบๆ บริเวณนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเวทมนตร์ธาตุมืด ก่อนที่ชายหนุ่มจะสังเกตเห็นใครบางคนที่ตอนนี้กำลังหอบหายใจด้วยความเหน็ดเหนื่อย ซึ่งคนๆนั้นเซนรู้จักเป็นอย่างดี เขาคือโดโนแวน

โดโนแวนกำลังปะทะกับนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่มีหน้าตางดงามกว่าหญิงสาวคนไหนที่เซนเคยกับเจอมา เธอคือหญิงสาวเพี้ยนๆ ที่เซนเจอที่สุสานในคืนหนึ่งในการทดสอบ

“…ไม่อยากเชื่อเลยว่านักเรียนปีหนึ่งจะมีคนแข็งแกร่งขนาดนี้”

โดโนแวนกล่าวขึ้นในขณะที่ยิ้มสมเพชตัวเองเล็กน้อยที่ไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้ เขาไม่สามารถแม้แต่จะสร้างบาดแผลเล็กๆ ให้อีกฝ่ายได้ด้วยซ้ำ

“มาจบเรื่องนี้กันเถอะ…”

หญิงสาวได้กล่าวขึ้นพร้อมกับยิ้มบางๆ ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นเพื่อเตรียมจะใช้เวทมนตร์บางอย่างจัดการโดโนแวนออกจากการทดสอบ

เซนนั้นต้องการเข้าไปช่วยเหลือเพื่อนร่วมห้องของเขาอย่างไรก็ตามในเวลานั้นชายคนหนุ่มคนหนึ่งที่มีท่าทางหยิ่งยโสและเย็นชาก็ได้ปรากฏขึ้นในสนามต่อสู้พร้อมกับกลิ่นอายที่ไร้เทียมทาน กลิ่นอายของชายหนุ่มคนนี้นั้นมากกว่าผู้อำนวยการแห่งวิลโลเสียอีก

“คนนอก? เหตุใดจึงได้เข้ามายุ่งในการทดสอบ?”

โดโนแวนหันไปกล่าวกับชายหนุ่มที่อายุน้อยที่พึ่งปรากฏตัวขึ้น โดโนแวนไม่ได้มีสัมผัสที่เฉียบคมเหมือนกับเซนทำให้ชายหนุ่มไม่สามารถสัมผัสความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายได้

“บึ้ม!”

เพียงแค่ชายหนุ่มคนนั้นระเบิดกลิ่นอายเท่านั้นกลไกป้องกันอัตโนมัติของโดโนแวนก็ได้ทำงานทันทีพร้อมกับส่งร่างของชายหนุ่มบินออกไปและทำให้เขากระอักเลือด

โล่จากกลไกป้องกันไม่สามารถป้องกันใดๆ ได้มันเพียงสัมผัสกับออร่านั้นมันก็ได้แตกสลายไปนี่คือความแตกต่างของพลังระหว่างชายแปลกหน้าคนนอก กับโดโนแวน

“เป็นแค่มดปลวกอย่าได้บังอาจมาเทียบชั้นกับนาง ข้าทนดูการต่อสู้ที่น่าเบื่อมานานแล้วจนทนไม่ไหวกับท่าทางที่มั่นใจของเจ้า ทั้งๆ ที่สู้กับนางที่ใช้พลังไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ…”

ชายหนุ่มที่หยิ่งยโสคนนั้นกล่าวพร้อมกับเดินหน้าหาโดโนแวนเขาต้องการจะสังหารอีกฝ่ายให้ได้