ย้อนเวลามาเป็นคนเลี้ยงตัวไหม

    เ๹ื่๪๫:ย้อนเวลามาเป็๞คนเลี้ยงตัวไหม

           ตอนที่3 ขายซาลาเปา

             ผู้แต่ง:รัตนาภรณ์

หลังจากที่ลี่ถิงอันได้ไข่และผักมาจนครบเรียบร้อย หญิงสาวก็ได้เริ่มลงมือปรุงอาหารง่ายๆ นั่นก็คือไข่เจียวสีเหลืองทองกรอบหน้าตาน่ากิน กับน้ำพริกผักต้มที่นางจัดใส่สำรับเตรียมเอาไว้แล้วเรียบร้อย ลี่ถิงอันได้ยกหม้อดินที่ภายในหม้อใบเล็กมีผงยาที่ห่อด้วยผ้าสีขาว ที่ในหม้อใส่น้ำที่จะใช้ต้มทำยาเพื่อเตรียมเอาใว้ให้ท่านแม่ได้ดื่มกินหลังจากทานข้าวเสร็จเรียบร้อย ท่านแม่จะได้กินหลังมื้ออาหารมื้อเช้าได้ทันที ลี่ถังอินที่เธอเดินเข้ามาภายในห้องครัว ร่างสูงใหญ่ของลี่ถังอินเดินเข้ามาหยุดยืนมองสำรับอาหาร ทันมีที่เขามองเห็นว่าไข่เจียวสีสวยน่าทานก็อุทานออกมาเสียงดัง

"โอ้โหท่านพี่ไข่เจียวน่ากินเสียจังขอรับ ข้านึกว่าวันนี้เราจะได้กินแค่น้ำพริกกับผักต้มอย่างเดียวเสียอีก  ว่าแต่ท่านพี่ไปเอาไข่ไก่มาจากที่ใดกัน คราแรกข้าไม่เห็นว่าในครัวจะมีไข่ไก่สักฟองเลยนี่ขอรับ?"

"ก็ไก่ที่ข้าเลี้ยงไว้หลังบ้านนั่นเเหละ ข้าเห็นมันออกไข่อยู่สี่ห้าฟอง ข้าเลยเก็บไข่มันเอามาทำอาหารให้ทุกคนกินนี่แหละ" ลี่ถิงอันที่พูดปดออกไปเช่นนั้น เเล้วเเสร้งเดินไปยกหม้อดินที่ภายในบรรจุข้าวสวยที่หุงสุกเรียบร้อยจนเต็มหม้อแล้วยกเดินออกไปข้างนอก เเถมเธอยังหันหน้ากลับมากำชับลี่ถังอินให้ยกสำรับเดินตามเธอออกมา

"ลี่ถังอินเ๯้ายกสำรับเดินตามข้าออกมาได้เลยนะ เดี๋ยวข้าจะยกหม้อข้าวออกไปก่อน"

"ได้เลยท่านพี่ เดี๋ยวข้ายกตามท่านพี่ออกไปเดี๋ยวนี้เลยขอรับ" แล้วลี่ถิงอันและลี่ถังอินก็ช่วยกับยกสำรับไปวางไว้ที่หน้าห้องของท่านแม่ เพื่อจะได้ให้ท่านแม่ได้กินเสียทีเดียว

"ท่านแม่ ลูกทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วเ๯้าค่ะ ท่านแม่ค่อยๆ ลุกขึ้นมาน่ะเ๯้าค่ะ เดี๋ยวลูกช่วยพยุงท่านไปกินข้าวนะเ๯้าค่ะ ลูกทำกับข้าวมาเสียเยอะแยะเลย พอดีวันนั้นลูกได้จับแม่ไก่ป่ามาได้สามตัว แล้วไก่มันออกไข่แล้ว วันนี้ลูกจึงเก็บไข่ของมันมาทำอาหารเพิ่มเ๯้าค่ะ"

"ท่านแม่กินข้าวได้เเล้วขอรับ ท่านแม่จะได้มีแรงขึ้น" ลี่ถังอินได้เอ่ยปากชวนท่านแม่ให้กินข้าวด้วยอีกคน

"ท่านแม่ หากท่านแม่กินอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วท่านแม่บอกลูกด้วยนะเ๯้าค่ะ เดี๋ยวลูกจะไปนำยามาให้ท่านแม่ดื่มหลังมื้ออาหารเ๯้าค่ะ"

"ขอบใจเ๯้าทั้งสองมากเลยน่ะลูกรัก" หญิงชราที่มีใบหน้าซูบผอมได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอันแหบเเห้ง หลังจากทุกคนกินข้าวกันจนอิ่มเรียบร้อย ลี่ถิงอันก็ได้ยกถ้วยกระเบื้องใบเล็กที่ภายในมีน้ำยาสีดำ ที่มีกลิ่นชวนคลื้นไส้ชวนให้เวียนหัวมาให้ท่านแม่ของเธอดื่ม หลังจากที่ท่านแม่ยกยาในถ้วยนั้นดื่มจนหมด สองพี่น้องลี่ถิงอันและลี่ถังอินก็ช่วยกันเก็บสำรับ ลี่ถิงอันตอนนี้รับหน้าที่ล้างจานชามอยู่ในห้องครัว โดยมีลี่ถังอินก็ได้อาสาเข้ามาช่วยล้างจานด้วยกันอีกคนจนเสร็จเรียบร้อย

หลังจากล้างถ้วยชามจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว สองพี่น้องก็ต่างแยกย้ายกันไปอาบน้ำ แล้วกลับเข้าไปห้องนอนของใครของมัน แล้วแพรวที่เวลานี้เด็กสาวได้มาอาศัยอยู่ในร่างของลี่ถิงอันก็ได้เดินสำรวจภายในห้องนอนเล็กของนางดูบ้าง เผื่อว่าจะเจออะไรสักอย่าง ที่บ่งบอกว่านางมาอยู่ในร่างของผู้ใดกันแน่แล้วมีน้องชายชื่อว่าอะไร และแล้วลี่ถิงอันก็ได้เปิดไปเจอกล่องไม้เก่าๆ ที่แอบซุกอยู่ใต้ฟูกนอนอันเล็ก พอหญิงสาวได้เปิดออกมาดู ก็เจอเข้ากับกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่มีน้ำหมึกสีดำขีดเขียนเอาไว้ เธอที่ตอนเรียนม.6 ก็พอได้เรียนภาษาจีนมาเเล้วบ้าง จึงพออ่านออกเขียนได้บ้าง

หญิงสาวที่เธอมาอาศัยอยู่ในร่างใหม่มีชื่อว่า ลี่ถิงอัน นางมีแม่ชื่อ นางลี่อินเว่ย มีน้องชายชื่อลี่ถังอิน หญิงสาวเธอมีอายุ23ปี อาศัยอยู่แค้วนเว่ย ท่านพ่อของลี่ถิงอินทิ้งพวกเธอไปนานแล้ว หญิงสาวทำงานที่โรงเตี้ยมแห่งหนึ่งแถวๆ ตลาด เธอไปขายขนมจีบซาลาเปายามเหม่า(05.00-06.59) ส่วนงานในโรงเตี๊ยมเธอต้องไปจัดเตรียมงานบริเวณโรงเตี๊ยม (ยามซื่อ-ยามเซิน 08.00-16.59) ได้เงินค่าจ้างวันละ200 อีแป๊ะ โดยเธอนั้นขายซาลาเปาลูกละห้าอีแปะ ขนมจีบลูกละหนึ่งอีแปะ หลังจากแพรวอ่านจบแล้วนั้นเธอจึงรำพันคนเดียวออกมา

"ค่าแรงน้อยจิงเเฮะ แถวบ้านที่เราจากมายังอย่างน้อยๆ ยังได้วันละ330 บาท ย้อนยุคมาไกลขนาดนี้เซียว" แพรวที่อยู่ในร่างของลี่ถิงอันรำพันออกมาเบาๆ

หลังจากที่แพรวที่อยู่ในร่างของลี่ถิงอันได้รู้จักข้อมูลคร่าวๆ ของร่างที่นางมาอาศัยอยู่ ก็ได้รีบเก็บกระดาษใบนั้นแล้วพับเก็บเข้าที่เดิม หญิงสาวจึงเตรียมตัวที่จะเข้านอน เผื่อว่าวันพรุ่งนี้เธอจะได้ไปขายของที่ตลาดตอนเข้ามืด

เวลายามอิ๋น 

เสียงไก่ขันดังมาจากบริเวณหลังบ้าน ได้ขันขึ้นมารอบดึก ทำเอาลี่ถิงอันที่นอนไม่หลับคงเพราะแปลกที่ ถึงกับต้องรีบลุกออกจากที่นอน ลี่ถิงอันต้องรีบตื่นขึ้นมา เพื่อจะได้มาเตรียมตัวเพื่อไปขายซาลาเปาและขนมจีบยามเช้าก่อนเข้าไปทำงานที่โรงเตี๊ยม  สักพักหญิงสาวจึงเดินเข้าไปในห้องครัว เพื่อจะไปหมักแป้งเพื่อจะใด้ใช้ทำขนมจีบซาลาเปาตอนเช้า ส่วนลี่ถังอินที่เวลานี้เขาได้ออกมารอนั่งรถม้ามารับไปกับขบวนรับศิษย์เข้าสำนัก ที่ออกไปก่อนหน้าที่หญิงสาวจะเตรียมของเรียบร้อยแล้ว พอลี่ถิงอันเตรียมของเรียบร้อยเธอจึงเดินเท้ามาตลาดเองคนเดียว

พอมาถึงตลาดเรียบร้อย ลี่ถิงอันก็ได้เริ่มนึ่งซาลาเปา และขนมจีบเพราะเริ่มได้มีชาวบ้านมาเดินชื้อของบ้างแล้วประปราย

"มาแล้วเ๯้าค่ะ ขนมจีบซาลาเปาอร่อยๆ ราคาไม่เเพง" ลี่ถิงอันที่เวลานี้นางพยายาม๻ะโ๷๞เรียกลูกค้าที่เดินฝ่านไปฝ่านมาให้ทุกคนได้ยิน สักพักก็เริ่มมีลูกค้ามายืนต่อแถวรอชื้อขนมจีบซาลาเปาหน้าร้านของลี่ถิงอันกันมากมายหลายคน

"ขายราคาเท่าไรรึเ๯้า?"

"ซาลาเปาลูกละห้าอีแปะเ๯้าค่ะ ส่วนขนมจีบข้าขายแค่ลูกละหนึ่งอีแปะเ๯้าค่ะ" ลี่ถิงอันตอบลูกค้าหญิงวัยกลางคนออกไป พร้อมกับส่งรอยยิ้มให้หญิงที่ยืนตรงหน้านางไปอย่างอ่อนโยนครั้งหนึ่ง

"งั้นข้าขอซาลาเปาสักสองลูก แล้วเอาขนมจีบอีกสักสิบลูกก็แล้วกัน"

"รอสักครู่นะเ๯้าค่ะ" แล้วลี่ถิงอันก็คีบซาลาเปาและขนมจีบใส่ถุงกระดาษ แล้วยื่นให้ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับบอกราคาไป

"ได้แล้วเ๯้าค่ะ ยี่สิบอีแปะเ๯้าค่ะ" 

"ยี่สิบอีแป๊ะใช่ใหม นี่เ๯้าเงินค่าขนม"

"เ๯้าขายชิ้นละกี่อีแปะรึแม่ค้า" คราวนี้เป็๞ชายชราคนหนึ่งได้เดินเข้ามาถามชื้อขนมบ้าง

"ซาลาเปาลูกละห้าอีแปะเ๯้าค่ะ ส่วนขนมขนมจีบลูกละหนึ่งอีแปะเ๯้าค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นข้าเอาซาลาเปาสามลูก และเอาขนมจีบอีกสักยี่สิบลูกเลยก็แล้วกัน ข้าจะเอาไปฝากหลานสาวตัวน้อยของข้า นางชอบกินขนมแบบนี้มาก"

"รอสักครู่นะเ๯้าค่ะ" เพียงไม่นางนางก็ยื่นถุงกระดาษให้ชายชราที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"ได้แล้วเ๯้าค่ะ ทั้งหมดสามสิบห้าอีแปะเ๯้าค่ะ" ลี่ถิงอันยื่นถุงกระดาษให้พร้อมกับบอกราคาที่ลูกค้าต้องจ่ายคืนมา

ลี่ถิงอันขายของทั้งหมดจนเวลาผ่านไปไม่นานนัก ทั้งขนมจีบและซาลาเปาของหญิงสาวก็ขายจนหมดเกลี้ยง และก็ใกล้จะถึงเวลาที่นางต้องไปทำงานที่โรงเตี๊ยมแล้ว เพราะนางต้องไปทำงานตอนยามชื่อ นางจึงรีบเก็บของ แล้วก็เดินทางไปโรงเตี๊ยมต่อโดยโดยนางใช้วิธีเดินเท้าไปเหมือนเดิม

โรงเตี้ยม

โรงเตี้ยมวันนี้มีลูกค้าเยอะมากเป็๞พิเศษ ทางด้านเฉินซีซ่วนที่เขากำลังเดินเข้ามาพร้อมกับลี่ถังอิน และเฉินซีฮัน โดยที่ทั้งเฉินซีฮั่นและลี่ถังอินได้โดดคาบเรียนมากับเฉินซีซ่วน แล้วทั้งสามก็ได้เดินเข้ามานั่งตรงโต๊ะที่นั่งประจำของพวกตน โดยที่ลี่ถังอินไม่รู้ว่าวันนี้พี่ของเขาได้มาทำงานอยู่ที่นี่ตามปกติเช่นเคย เพราะท่านพี่พึ่งหายจากอาการป่วย

"เสี่ยวเอ้อ!" เฉินซีซ่วนส่งเสียงเรียกเพื่อจะได้สั่งอาหารมากิน

"ข้าน้อยมาแล้วเ๯้าค่ะ" ในจังหวะที่ลี่ถิงอันหันหน้ามาทางเสียงดังที่เรียกหา ก็ได้เจอะเข้ากับลี่ถังอินน้องชายตัวดีที่นั่งหน้าเเจ๋นอยู่ในโต๊ะด้วย ลี่ถิงอันที่มองหน้าน้องชายด้วยสายตาคาดโทษแถมยังมีแววตำหนิอย่างไม่ปิดบัง

☆☆☆

คนหนึ่งทำงานสายตัวแทบขาด อีกคนโดดเรียนมาเที่ยวโรงเตี๊ยม มันน่านัก

  เ๹ื่๪๫:ย้อนเวลามาเป็๞คนเลี้ยงตัวไหม

        ตอนที่3 ขายซาลาเปา

             ผู้แต่ง:รัตนาภรณ์

หลังจากที่ลี่ถิงอันได้ไข่และผักมาจนครบเรียบร้อย หญิงสาวก็ได้เริ่มลงมือปรุงอาหารง่ายๆ นั่นก็คือไข่เจียวสีเหลืองทองกรอบหน้าตาน่ากิน กับน้ำพริกผักต้มที่นางจัดใส่สำรับเตรียมเอาไว้แล้วเรียบร้อย ลี่ถิงอันได้ยกหม้อดินที่ภายในหม้อใบเล็กมีผงยาที่ห่อด้วยผ้าสีขาว ที่ในหม้อใส่น้ำที่จะใช้ต้มทำยาเพื่อเตรียมเอาใว้ให้ท่านแม่ได้ดื่มกินหลังจากทานข้าวเสร็จเรียบร้อย ท่านแม่จะได้กินหลังมื้ออาหารมื้อเช้าได้ทันที ลี่ถังอินที่เธอเดินเข้ามาภายในห้องครัว ร่างสูงใหญ่ของลี่ถังอินเดินเข้ามาหยุดยืนมองสำรับอาหาร ทันมีที่เขามองเห็นว่าไข่เจียวสีสวยน่าทานก็อุทานออกมาเสียงดัง

"โอ้โหท่านพี่ไข่เจียวน่ากินเสียจังขอรับ ข้านึกว่าวันนี้เราจะได้กินแค่น้ำพริกกับผักต้มอย่างเดียวเสียอีก  ว่าแต่ท่านพี่ไปเอาไข่ไก่มาจากที่ใดกัน คราแรกข้าไม่เห็นว่าในครัวจะมีไข่ไก่สักฟองเลยนี่ขอรับ?"

"ก็ไก่ที่ข้าเลี้ยงไว้หลังบ้านนั่นเเหละ ข้าเห็นมันออกไข่อยู่สี่ห้าฟอง ข้าเลยเก็บไข่มันเอามาทำอาหารให้ทุกคนกินนี่แหละ" ลี่ถิงอันที่พูดปดออกไปเช่นนั้น เเล้วเเสร้งเดินไปยกหม้อดินที่ภายในบรรจุข้าวสวยที่หุงสุกเรียบร้อยจนเต็มหม้อแล้วยกเดินออกไปข้างนอก เเถมเธอยังหันหน้ากลับมากำชับลี่ถังอินให้ยกสำรับเดินตามเธอออกมา

"ลี่ถังอินเ๯้ายกสำรับเดินตามข้าออกมาได้เลยนะ เดี๋ยวข้าจะยกหม้อข้าวออกไปก่อน"

"ได้เลยท่านพี่ เดี๋ยวข้ายกตามท่านพี่ออกไปเดี๋ยวนี้เลยขอรับ" แล้วลี่ถิงอันและลี่ถังอินก็ช่วยกับยกสำรับไปวางไว้ที่หน้าห้องของท่านแม่ เพื่อจะได้ให้ท่านแม่ได้กินเสียทีเดียว

"ท่านแม่ ลูกทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วเ๯้าค่ะ ท่านแม่ค่อยๆ ลุกขึ้นมาน่ะเ๯้าค่ะ เดี๋ยวลูกช่วยพยุงท่านไปกินข้าวนะเ๯้าค่ะ ลูกทำกับข้าวมาเสียเยอะแยะเลย พอดีวันนั้นลูกได้จับแม่ไก่ป่ามาได้สามตัว แล้วไก่มันออกไข่แล้ว วันนี้ลูกจึงเก็บไข่ของมันมาทำอาหารเพิ่มเ๯้าค่ะ"

"ท่านแม่กินข้าวได้เเล้วขอรับ ท่านแม่จะได้มีแรงขึ้น" ลี่ถังอินได้เอ่ยปากชวนท่านแม่ให้กินข้าวด้วยอีกคน

"ท่านแม่ หากท่านแม่กินอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วท่านแม่บอกลูกด้วยนะเ๯้าค่ะ เดี๋ยวลูกจะไปนำยามาให้ท่านแม่ดื่มหลังมื้ออาหารเ๯้าค่ะ"

"ขอบใจเ๯้าทั้งสองมากเลยน่ะลูกรัก" หญิงชราที่มีใบหน้าซูบผอมได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอันแหบเเห้ง หลังจากทุกคนกินข้าวกันจนอิ่มเรียบร้อย ลี่ถิงอันก็ได้ยกถ้วยกระเบื้องใบเล็กที่ภายในมีน้ำยาสีดำ ที่มีกลิ่นชวนคลื้นไส้ชวนให้เวียนหัวมาให้ท่านแม่ของเธอดื่ม หลังจากที่ท่านแม่ยกยาในถ้วยนั้นดื่มจนหมด สองพี่น้องลี่ถิงอันและลี่ถังอินก็ช่วยกันเก็บสำรับ ลี่ถิงอันตอนนี้รับหน้าที่ล้างจานชามอยู่ในห้องครัว โดยมีลี่ถังอินก็ได้อาสาเข้ามาช่วยล้างจานด้วยกันอีกคนจนเสร็จเรียบร้อย

หลังจากล้างถ้วยชามจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว สองพี่น้องก็ต่างแยกย้ายกันไปอาบน้ำ แล้วกลับเข้าไปห้องนอนของใครของมัน แล้วแพรวที่เวลานี้เด็กสาวได้มาอาศัยอยู่ในร่างของลี่ถิงอันก็ได้เดินสำรวจภายในห้องนอนเล็กของนางดูบ้าง เผื่อว่าจะเจออะไรสักอย่าง ที่บ่งบอกว่านางมาอยู่ในร่างของผู้ใดกันแน่แล้วมีน้องชายชื่อว่าอะไร และแล้วลี่ถิงอันก็ได้เปิดไปเจอกล่องไม้เก่าๆ ที่แอบซุกอยู่ใต้ฟูกนอนอันเล็ก พอหญิงสาวได้เปิดออกมาดู ก็เจอเข้ากับกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่มีน้ำหมึกสีดำขีดเขียนเอาไว้ เธอที่ตอนเรียนม.6 ก็พอได้เรียนภาษาจีนมาเเล้วบ้าง จึงพออ่านออกเขียนได้บ้าง

หญิงสาวที่เธอมาอาศัยอยู่ในร่างใหม่มีชื่อว่า ลี่ถิงอัน นางมีแม่ชื่อ นางลี่อินเว่ย มีน้องชายชื่อลี่ถังอิน หญิงสาวเธอมีอายุ23ปี อาศัยอยู่แค้วนเว่ย ท่านพ่อของลี่ถิงอินทิ้งพวกเธอไปนานแล้ว หญิงสาวทำงานที่โรงเตี้ยมแห่งหนึ่งแถวๆ ตลาด เธอไปขายขนมจีบซาลาเปายามเหม่า(05.00-06.59) ส่วนงานในโรงเตี๊ยมเธอต้องไปจัดเตรียมงานบริเวณโรงเตี๊ยม (ยามซื่อ-ยามเซิน 08.00-16.59) ได้เงินค่าจ้างวันละ200 อีแป๊ะ โดยเธอนั้นขายซาลาเปาลูกละห้าอีแปะ ขนมจีบลูกละหนึ่งอีแปะ หลังจากแพรวอ่านจบแล้วนั้นเธอจึงรำพันคนเดียวออกมา

"ค่าแรงน้อยจิงเเฮะ แถวบ้านที่เราจากมายังอย่างน้อยๆ ยังได้วันละ330 บาท ย้อนยุคมาไกลขนาดนี้เซียว" แพรวที่อยู่ในร่างของลี่ถิงอันรำพันออกมาเบาๆ

หลังจากที่แพรวที่อยู่ในร่างของลี่ถิงอันได้รู้จักข้อมูลคร่าวๆ ของร่างที่นางมาอาศัยอยู่ ก็ได้รีบเก็บกระดาษใบนั้นแล้วพับเก็บเข้าที่เดิม หญิงสาวจึงเตรียมตัวที่จะเข้านอน เผื่อว่าวันพรุ่งนี้เธอจะได้ไปขายของที่ตลาดตอนเข้ามืด

เวลายามอิ๋น 

เสียงไก่ขันดังมาจากบริเวณหลังบ้าน ได้ขันขึ้นมารอบดึก ทำเอาลี่ถิงอันที่นอนไม่หลับคงเพราะแปลกที่ ถึงกับต้องรีบลุกออกจากที่นอน ลี่ถิงอันต้องรีบตื่นขึ้นมา เพื่อจะได้มาเตรียมตัวเพื่อไปขายซาลาเปาและขนมจีบยามเช้าก่อนเข้าไปทำงานที่โรงเตี๊ยม  สักพักหญิงสาวจึงเดินเข้าไปในห้องครัว เพื่อจะไปหมักแป้งเพื่อจะใด้ใช้ทำขนมจีบซาลาเปาตอนเช้า ส่วนลี่ถังอินที่เวลานี้เขาได้ออกมารอนั่งรถม้ามารับไปกับขบวนรับศิษย์เข้าสำนัก ที่ออกไปก่อนหน้าที่หญิงสาวจะเตรียมของเรียบร้อยแล้ว พอลี่ถิงอันเตรียมของเรียบร้อยเธอจึงเดินเท้ามาตลาดเองคนเดียว

พอมาถึงตลาดเรียบร้อย ลี่ถิงอันก็ได้เริ่มนึ่งซาลาเปา และขนมจีบเพราะเริ่มได้มีชาวบ้านมาเดินชื้อของบ้างแล้วประปราย

"มาแล้วเ๯้าค่ะ ขนมจีบซาลาเปาอร่อยๆ ราคาไม่เเพง" ลี่ถิงอันที่เวลานี้นางพยายาม๻ะโ๷๞เรียกลูกค้าที่เดินฝ่านไปฝ่านมาให้ทุกคนได้ยิน สักพักก็เริ่มมีลูกค้ามายืนต่อแถวรอชื้อขนมจีบซาลาเปาหน้าร้านของลี่ถิงอันกันมากมายหลายคน

"ขายราคาเท่าไรรึเ๯้า?"

"ซาลาเปาลูกละห้าอีแปะเ๯้าค่ะ ส่วนขนมจีบข้าขายแค่ลูกละหนึ่งอีแปะเ๯้าค่ะ" ลี่ถิงอันตอบลูกค้าหญิงวัยกลางคนออกไป พร้อมกับส่งรอยยิ้มให้หญิงที่ยืนตรงหน้านางไปอย่างอ่อนโยนครั้งหนึ่ง

"งั้นข้าขอซาลาเปาสักสองลูก แล้วเอาขนมจีบอีกสักสิบลูกก็แล้วกัน"

"รอสักครู่นะเ๯้าค่ะ" แล้วลี่ถิงอันก็คีบซาลาเปาและขนมจีบใส่ถุงกระดาษ แล้วยื่นให้ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับบอกราคาไป

"ได้แล้วเ๯้าค่ะ ยี่สิบอีแปะเ๯้าค่ะ" 

"ยี่สิบอีแป๊ะใช่ใหม นี่เ๯้าเงินค่าขนม"

"เ๯้าขายชิ้นละกี่อีแปะรึแม่ค้า" คราวนี้เป็๞ชายชราคนหนึ่งได้เดินเข้ามาถามชื้อขนมบ้าง

"ซาลาเปาลูกละห้าอีแปะเ๯้าค่ะ ส่วนขนมขนมจีบลูกละหนึ่งอีแปะเ๯้าค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นข้าเอาซาลาเปาสามลูก และเอาขนมจีบอีกสักยี่สิบลูกเลยก็แล้วกัน ข้าจะเอาไปฝากหลานสาวตัวน้อยของข้า นางชอบกินขนมแบบนี้มาก"

"รอสักครู่นะเ๯้าค่ะ" เพียงไม่นางนางก็ยื่นถุงกระดาษให้ชายชราที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"ได้แล้วเ๯้าค่ะ ทั้งหมดสามสิบห้าอีแปะเ๯้าค่ะ" ลี่ถิงอันยื่นถุงกระดาษให้พร้อมกับบอกราคาที่ลูกค้าต้องจ่ายคืนมา

ลี่ถิงอันขายของทั้งหมดจนเวลาผ่านไปไม่นานนัก ทั้งขนมจีบและซาลาเปาของหญิงสาวก็ขายจนหมดเกลี้ยง และก็ใกล้จะถึงเวลาที่นางต้องไปทำงานที่โรงเตี๊ยมแล้ว เพราะนางต้องไปทำงานตอนยามชื่อ นางจึงรีบเก็บของ แล้วก็เดินทางไปโรงเตี๊ยมต่อโดยโดยนางใช้วิธีเดินเท้าไปเหมือนเดิม

โรงเตี้ยม

โรงเตี้ยมวันนี้มีลูกค้าเยอะมากเป็๞พิเศษ ทางด้านเฉินซีซ่วนที่เขากำลังเดินเข้ามาพร้อมกับลี่ถังอิน และเฉินซีฮัน โดยที่ทั้งเฉินซีฮั่นและลี่ถังอินได้โดดคาบเรียนมากับเฉินซีซ่วน แล้วทั้งสามก็ได้เดินเข้ามานั่งตรงโต๊ะที่นั่งประจำของพวกตน โดยที่ลี่ถังอินไม่รู้ว่าวันนี้พี่ของเขาได้มาทำงานอยู่ที่นี่ตามปกติเช่นเคย เพราะท่านพี่พึ่งหายจากอาการป่วย

"เสี่ยวเอ้อ!" เฉินซีซ่วนส่งเสียงเรียกเพื่อจะได้สั่งอาหารมากิน

"ข้าน้อยมาแล้วเ๯้าค่ะ" ในจังหวะที่ลี่ถิงอันหันหน้ามาทางเสียงดังที่เรียกหา ก็ได้เจอะเข้ากับลี่ถังอินน้องชายตัวดีที่นั่งหน้าเเจ๋นอยู่ในโต๊ะด้วย ลี่ถิงอันที่มองหน้าน้องชายด้วยสายตาคาดโทษแถมยังมีแววตำหนิอย่างไม่ปิดบัง

☆☆☆

คนหนึ่งทำงานสายตัวแทบขาด อีกคนโดดเรียนมาเที่ยวโรงเตี๊ยม มันน่านัก