เลโอ พาร์ท
“ มึงจะดิ้นทำไมสมุทร! มึงกล้าต่อยกู! กูก็กำลังเอาคืนมึงอยู่นี่ไง! ”
“ อื้อ! อย่า! กูขอโทษเลโอ! แต่มึงอย่าทำแบบนี้กับกูเลยนะ… กูขอล่ะ ฮึก!! ”
“ มึงจะมากลัวอะไรเอาป่านนี้หะ!… สมุทร ” ผมผละหน้าออกจากอกขาวของไอ้สมุทร ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยขบกัดของผมจนเป็รอยสีแดงเต็มไปหมด
“ ฮึก!! ”
ผมเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายที่กำลังมีน้ำตาคลออยู่ที่ปลายหางตา ในยามนี้สมุทรมันไม่ได้ดูน่าสงสารในสายตาของผมเลยสักนิด แต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกอยากจะบดขยี้มันให้ร้องครางอยู่ใต้ร่างของผมซะมากกว่า ให้ตายเถอะ! ผมอยากจะขย้ำมันให้จมเตียงเลยจริงๆ
“ ถ้าไม่อยากถูกกูจับกดล่ะก็… มึงอย่ามองกูด้วยสายตาแบบนี้ ไม่งั้นกูอาจจะหยุดตัวเองไม่ให้ทำร้ายมึงไม่ได้อีก… สมุทร ” ผมหลับตาลงแล้วพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ ทั้งๆ ที่ผมเองก็ไม่เคยต้องทำแบบนี้กลับใคร ไม่เคยต้องมาหยุดกลางคันเพื่อระงับอารมณ์ของตัวเองในขณะที่เครื่องมันติดแล้วแบบนี้จริงๆ
“ เลโอ…. จุ๊บ! ” ไม่ไหว ไม่ไหวจริงๆ แค่เสียงเรียกชื่อผมที่ออกมาจากของมันในตอนนี้ก็ทำผมแทบคลั่งแล้ว ผมจึงต้องจุ๊บปิดปากของมันเอาไว้ก่อน ตอนนี้ขออย่าได้พูดอะไรออกมา ได้โปรดเถอะ….
“ อย่า… อย่าเรียกกูด้วยน้ำเสียงแบบนี้… สมุทร ”
“ อื้อ! งั้นมึงก็ขยับออกจากตัวกูไปสิ ”
“ อ๊ะ! ” อยู่ๆ ไอ้สมุทรมันก็ผลักตัวของผมให้ล้มลงไปนอนข้างๆ บนพื้นที่แคบๆ ข้างตัวมัน จนผมแทบจะตกเตียงเนื่องจากเตียงมันเล็กมาก
“ ชิ! มึงนี่แม่ง! ” อีกฝ่ายทำท่าจะลุกหนีออกจากเตียงไป แต่ผมไวกว่าจึงกระชากตัวของอีกฝ่ายให้กลับลงมานอนบนเตียงด้วยกันอีกครั้งได้ ผมทั้งใช้แขนโอบกอดร่างไอ้สมุทรมันเอาไว้ให้อยู่ในอ้อมอกของผมได้สำเร็จ
“ อ๊ะ! เลโอ! ปล่อยกูนะ ”
“ เมื่อกี้นี้มึงยังอ้อนกูอยู่เลย ” ผมว่าออกไป ก่อนจะจับพลิกตัวใช้แขนและขาขึ้นมาก่ายร่างของไอ้สมุทรมันเอาไว้ไม่ให้ขยับหนีผมไปไหนได้อีก ตอนนี้อารมณ์ของผมมันเย็นลงมากแล้ว
“ เลโอ! ”
“ หึ! เวลามึงเรียกกูด้วยชื่อแบบนี้ ถึงมันจะดูดุกูอยู่ก็ตาม แต่มันก็น่ารักดีนะ… มึงว่างั้นมั้ย? ”
“ น่ารักกับผีน่ะสิ! มึงเอาแขนกับขามึงออกไปจากตัวกูเดี๋ยวนี้เลยนะ กูจะใส่เสื้อให้มันดีๆ ” อีกฝ่ายว่าขึ้นพร้อมกับสงสายตาไม่พอใจมาให้ เฮ้ย! นี่มันจะมาช็อตฟิลกันดื้อๆ ทำราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยมีเื่กันเลยอย่างนั้นเหรอ
“ มึงอย่ามาเนียนนะสมุทร! ที่กูยอมหยุดก็เพราะเห็นว่ามึงจะร้องไห้หรอกนะ ไม่งั้นมึงถูกกูจับกดจมเตียงไปแล้ว ”
“ มึงกล้าทำแบบนั้นกับกูจริงๆ เหรอเลโอ ถ้ามึงขืนใจกูจริงๆ กูคงจะเกลียดมึงมากไปกว่านี้แน่ๆ ”
“ แล้วตอนนี้มึงไม่เกลียดกูหรือไง หะ? ” ผมย้อนถามอีกฝ่ายออกไป สมุทรมันจึงเงียบลงทันที
“ สมุทร… มึงบอกกูได้มั้ยวะ ว่าทำไมมึงถึงได้เกลียดกูมากถึงขนาดนี้ บางทีกูก็ไม่รู้ตัวหรอกนะว่ากูทำไปอะไรให้มึงั้แ่ตอนไหน แต่กูอยากจะอธิบายหากว่าเื่นั้นมันเป็เื่ที่เข้าใจผิดกัน ” ผมบอกกับไอ้สมุทรมันออกไปด้วยความใจเย็น และใช้น้ำเสียงที่ดูอบอุ่นที่สุด
“ งั้นมึงก็ขยับออกจากตัวกูก่อนได้มั้ย ให้กูได้ใส่เสื้อผ้าดีๆ ก่อน กูก็อายเป็เหมือนกันนะเว้ย! ”
“ ก็ได้ๆ มึงสัญญาแล้วนะว่าจะคุยกับกูดีๆ น่ะ ”
“ เออๆ ”
หลังจากนั้นผมก็ยอมปล่อยตัวให้ไอ้สมุทรมันจัดแจงเสื้อผ้าแล้วมานั่งคุยกันดีๆ เราสองคนขยับขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงด้วยกันทั้งคู่
“ อ๊ะ! ไอ้เลโอ! อีกแล้วนะ! มึงจะเอาแขนมากอดเอวกูไว้ทำไมเนี่ย! ไหนบอกจะนั่งคุยกันดีๆ ไง ”
“ ก็กูกลัวมึงตุกติกหนีกูนี่นา ” ผมว่ากลับไป แต่จริงๆ แล้วผมแค่อยากจะกอดอีกฝ่ายเฉยๆ เท่านั้นเอง
“ มึงไม่ต้องเลย! มึงนี่มันชอบฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัวคนอื่นเขาไปทั่วเลยจริงๆ ” สมุทรมันว่าผมกลับ และพยายามใช้มือแกะแขนของผมที่โอบเอวของเ้าตัวอยู่ออก
“ ใครบอกว่ากูชอบทำแบบนี้กับคนอื่น กูทำแค่กับมึงคนเดียวต่างหาก ”
“ สรุปมึงจะคุยดีๆ มั้ยเลโอ! ”
“ คุยคร้าบ!! ” ผมยอมเลิกแกล้ง แล้วเอามือออกจากเอวของอีกฝ่าย เพื่อให้เราสองคนได้กลับมานั่งคุยกันดีๆ
พอทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว ไอ้สมุทรก็เริ่มเล่าถึงสาเหตุที่ทำให้มันรู้สึกไม่ชอบหน้าผมออกมา มันเล่าย้อนไปถึงตอนที่พวกเรายังเรียนกันอยู่ใน่ ม.ปลาย ซึ่งตอนนั้นต้องบอกว่าผมเองก็ฮ็อตในหมู่นักเรียนในโรงเรียนของตัวเองและโรงเรียนข้างเคียงมากๆ สมุทรบอกว่าเพื่อนในกลุ่มของมันแอบปลื้มผมเช่นเดียวกันกับนักเรียนคนอื่นๆ แต่ที่เป็สาเหตุของเื่เลยก็คือ เพื่อนของไอ้สมุทรมาสารภาพรักกับผมที่สนามบาส ซึ่งตอนนั้นก็มีนักเรียนคนอื่นๆ ที่มาเชียร์กีฬาอยู่กันเต็มสนาม พอมาถึงตอนนี้ผมก็เริ่มเหมือนจะจำเหตุการณ์บางอย่างได้รางๆ ว่ามันมีเหตุการณ์ที่เคยทำให้ผมรู้สึกผิดกับใครบางคนอยู่
“ เดี๋ยวนะ! เหมือนกูจำเื่นี้ได้รางๆ เหมือนกัน เพื่อนที่มึงบอกคือผู้หญิงที่มัดผมใส่แว่นหนาๆ หรือเปล่า? ”
“ หึ! มึงคงจำได้แล้วสินะว่ามึงเคยทำร้ายใครเขาไว้น่ะ ”
“ แต่ตอนนั้นกูก็ปฏิเสธออกไปดีๆ นะเว้ย! กูไม่ได้… ”
“ ปฏิเสธดีๆ งั้นเหรอ? เหอะ! มึงบอกว่ามึงไม่ได้คิดอะไรกับเพื่อนกู มึงบอกว่าเพื่อนกูไม่ใช่สเปคมึง แถมมึงยังพูดว่าก่อนหน้านี้ที่มึงไปตีสนิทกับเพื่อนกูก็เพราะว่าแค่อยากให้เพื่อนของกูช่วยทำงานส่งอาจารย์ให้ มึงนี่มััน…. ”
“ เดี๋ยวก่อนสมุทร มึงใจเย็นๆ แล้วฟังกูอธิบายก่อนนะ ”
“ มึงจะอธิบายอะไรอีกวะ แค่นี้มันก็ชัดเจนแล้วว่ามึงตั้งใจหลอกใช้เพื่อนกู แถมยังให้ความหวังเพื่อนกูจนเพื่อนกูคิดว่ามึงเองก็มีใจให้มันน่ะ ” สมุทรมันต่อว่าผมออกมาโดยที่ไม่เปิดโอกาสให้ผมได้อธิบายอะไรเลยครับ
“ สมุทร! มึงฟังกูก่อนสิ! ให้กูได้อธิบายก่อน ”
“ ชิ! งั้นก็ว่ามา กูก็อยากรู้ว่ามึงจะแก้ตัวยังไงเหมือนกัน ” เฮ้อ! ดูมัน แล้วแบบนี้ถ้าผมอธิบายไปมันก็จะหาว่าผมแก้ตัวอยู่ดีสินะ
“ เฮ้อ! งั้นมึงฟังกูอธิบายก่อนแล้วค่อยตัดสินว่ากูพูดแก้ตัวหรือพูดเื่จริงกันแน่ ”
ผมเริ่มอธิบายให้สมุทรมันฟังั้แ่ตอนที่ผมสอบไม่ผ่านในรายวิชาหนึ่ง จึงไปขอให้เพื่อนไอ้สมุทรมันที่อยู่ต่างห้องช่วยติวให้ เพื่อนที่ว่าถ้าผมจำไม่ผิดเธอน่าจะชื่อโบว์มั้งครับ โบว์เป็นักเรียนเรียนดี ถ้าให้อธิบายรูปลักษณ์ของเธอ เธอก็เป็ผู้หญิงใส่แว่นหนาๆ ลุคดูเนิร์ดๆ ผิวออกคล้ำๆ หน่อย แต่เธอเป็คนพูดเพราะมาก แถมยังเรียบร้อยอีกด้วย และถ้าให้ผมเดาเื่มันก็น่าจะเกิดจากการที่ผมกับโบว์เราเริ่มใกล้ชิดกัน เพราะว่าเราต้องมานั่งติวหนังสือ่เย็นหลังเลิกเรียนด้วยกันตลอด ตอนนั้นเป็่ใกล้จะจบการศึกษาแล้วด้วย ผมขอให้โบว์มาติวหนังสือสอบให้ผมเพื่อแลกกับสิ่งที่เธออยากได้ ณ ตอนนั้นผมขอแค่ให้ผมสอบผ่านรายวิชาที่ผมสอบตกให้ได้ก็พอ ก็เลยไม่ได้สนใจว่าสิ่งที่ตัวเองพูดออกไปกับโบว์ตอนนั้นมันจะกลายเป็สิ่งที่ทำให้เธอต้องเสียใจ รวมไปถึงทำให้ไอ้สมุทรมันเกลียดผมมาจนถึงตอนนี้ด้วย
สนามบาสของโรงเรียน
ปรี๊ด!!!
“ โห!! สุดยอดเลยวะไอ้เลโอ! ไม่เสียชื่อที่เป็น้องชายพี่ไลอ้อนนักกีฬาโรงเรียนปีที่แล้วเลยว่ะ ลูกสุดท้ายชู้ตโคตรแม่น! จนพลิกกลับมาชนะได้ ”
“ เออ!! ต้องขอบคุณทุกคนเว้ย วันนี้ทำดีกันมากๆ ไปหาน้ำกินกันดีกว่า ”
“ เลโอ… ”
“ อ้าว! โบว์ ว่าไง? ” ผมหันไปตามเสียงเรียกจากผู้หญิงชุดนักเรียนที่เดินเข้ามาหาผมที่ข้างสนามบาสหลังจากแข่งเสร็จ ที่ทำให้ผมแปลกใจคืออยู่ๆ โบว์ก็มาหาผมถึงที่นี่ ปกติเธอเป็คนค่อนข้างเก็บตัว ไม่ค่อยจะสุงสิงกับใครมากนัก แต่วันนี้เธอกลับมาแสดงตัวต่อหน้าสาธารณชนที่อยู่กันเต็มสนามบาส พร้อมกับยื่นขวดน้ำดื่มแช่เย็นให้กับผม ทำเอาคนทั้งสนามบาสพากันเงียบลงและหันมามองที่พวกเราสองคนในทันที
“ เราเอาน้ำมาให้น่ะ ” โบว์บอกออกมา ผมเองที่ไม่อยากให้เธอเสียน้ำใจจึงยื่นมือไปรับขวดน้ำของเธอมาถือไว้แล้วยิ้มกลับไปให้เธออย่างเป็มารยาท
“ ขอบใจนะ ”
“ คือ… ที่จริงเรามีเื่อยากจะมาพูดกับเลโอด้วย ”
“ หืม? เื่ที่จะพูดกับเราเหรอ? เื่อะไร? ”
“ เลโอยังจำได้มั้ยว่าเคยให้สัญญากับเราเอาไว้ เื่ที่เราช่วยติวสอบให้เลโอ เลโอบอกจะให้อะไรกับเราก็ได้หนึ่งอย่าง ”
“ อ๋อ!! เออใช่! เราลืมไปเลย! โทษทีนะ ว่าแต่… โบว์อยากได้อะไรล่ะ ถ้าเป็เื่ที่เราทำให้ได้หรืออยากให้เราซื้ออะไรให้บอกเราได้เลยนะ ถ้าไม่ได้โบว์เราเองก็คงแย่เหมือนกัน นี่ครูยังชมว่าเราสอบได้คะแนนเยอะกว่าเดิมมากจนครูยังไม่อยากจะเชื่อเลย ”
“ อื้อ! งั้นเราจะขอเลโอแล้วนะ ”
“ อื้อ! ว่ามาสิ.. โบว์อยากได้อะไรล่ะ เดี๋ยวเราไปหามาให้ ”
“ เป็แฟนกับเรานะเลโอ!!!! ”
อยู่ๆ โบว์ก็ะโออกมาเสียงดัง ซึ่งก่อนหน้านี้ทั่วทั้งสนามบาสก็เงียบมากอยู่แล้วเพราะทุกคนกำลังจับจ้องและฟังสิ่งที่พวกเราสองคนคุยกัน แต่ทันทีที่โบว์ะโออกมา ไม่ใช่แค่ผมเองที่ใ แต่ทุกคนที่อยู่ ณ สนามแข่งกีฬาก็พากันใกับสิ่งที่โบว์ขอผมด้วยเช่นกัน
“ เราชอบเลโอ ชอบเลโอมาก! แอบชอบมาตั้งนานแล้ว เลโอเป็แฟนกับเรานะ!!! ”
เธอยังคงร่ายยาวเสียงดัง พรั่งพรูความในใจออกมาไม่หยุด เมื่อเธอพูดความในใจของเธอออกมาหมดแล้ว เธอก็ก้าวเท้าเข้ามาหาผมใกล้ๆ จนผมเองต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อให้ห่างจากเธอ
“ ว่ายังไงเลโอ เรามาทวงสัญญาที่เลโอเคยให้ไว้กับเรา และเราก็คิดว่าเลโอก็คิดตรงกับเรานะ ่เวลาที่เราสองคนอยู่ด้วยกันมันดีมากจริงๆ เลโอทำให้เรากล้าที่จะพูด กล้าที่จะบอกความในใจของเรา ” โบว์พูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับยิ้มออกมา
“ เชี่ย! ไอ้เลโอ…. มันจะเอาผู้หญิงคนนี้มาเป็แฟนจริงๆ เหรอวะ? ”
“ มึง… ไอ้เลโอมันชอบแนวนี้เหรอวะ ”
“ โอ้ยแก! ทำไมยัยแว่นนั่นถึงกล้ามาบอกชอบเลโอเสียงดังขนาดนั้นอ่ะ ”
“ แก! เลโอจะตอบตกลงรับยัยนั่นเป็แฟนจริงๆ เหรอ ฉันรับไม่ได้ ”
“ ไม่มีความเหมาะสมเลยแก ทำไมเลโอถึงตาต่ำขนาดนี้ล่ะ ไปเลือกยัยขี้เหร่นั่นทำไม ”
ไม่ทันที่ผมจะตอบอะไรออกไป เสียงซุบซิบของทุกคนในสนามก็เริ่มดังขึ้นมาเรื่อยๆ ผมเองตอนนั้นก็อ้ำอึ้งจนไม่รู้จะพูดอะไร จนสุดท้ายผมก็รวบรวมความกล้าและพูดในสิ่งที่ผม้าจะบอกกับเธอออกไปตรงๆ ว่า
“ เอ่อ… ขอบคุณนะที่รู้สึกดีกับเรา แต่เราคงจะตอบตกลงเป็แฟนกับโบว์ไม่ได้หรอก เราไม่ได้ชอบโบว์และโบว์ก็ไม่ใช่สเปคของเรา เราคงให้ในสิ่งที่โบว์ขอไม่ได้จริงๆ ”
“ อะไรกัน… เลโอ! ไหนบอกว่าจะให้อะไรก็ได้ตามที่เราขอไง! ทำไมเลโอถึงปฏิเสธเราแบบนี้ล่ะ!!! ทำไม!! ”
หลังจากที่ผมบอกปฏิเสธเป็แฟนกับเธอไป โบว์ก็เริ่มโวยวายออกมาเสียงดัง ภาพลักษณ์ของนักเรียนหญิงเรียบร้อยของเธอก็พลันหายไปในทันที เธอเดินเข้ามาใช้มือทุบลงที่อกของผมอยู่หลายครั้ง จนเพื่อนผู้ชายที่อยู่ใกล้ๆ ผมต้องพากันเข้ามาห้ามเธอและลากตัวเธอออกไป แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ทำเอาเธอโดนเพื่อนๆ นักเรียนที่อยู่ในสนามทั้งหมดที่เห็นเหตุการณ์รุมต่อว่าประณามเธอ จนวันถัดไปอีกหลายๆ วันผมก็ไม่เคยเจอเธออีกเลยจวบจนจบการศึกษา
“ หึ! มึงคงจำได้แล้วสิ ว่ามึงได้สร้างาแในใจให้ใครเอาไว้น่ะ มึงทำให้ผู้หญิงคนนึงต้องเหมือนตายทั้งเป็ ทำให้ผู้หญิงคนนึงจากที่จะมีอนาคตที่สดใสเพราะความสามารถของตัวเองต้องจบลงเพราะคำพูดของมึงน่ะ ”
“ กูยอมรับว่ากูผิดที่กูไม่อาจจะทำตามคำขอที่เคยให้สัญญากับเธอเอาไว้ได้ แต่นี่มันเป็เื่ที่จะมาบังคับกันไม่ได้หรือเปล่าวะสมุทร มึงเข้าใจมั้ยว่าความรักมันบังคับกันไม่ได้น่ะ ”
“ คนอย่างมึงรู้จักคำว่ารักเป็กับเขาด้วยเหรอเลโอ กูเห็นมึงก็ให้ความหวังคนอื่นเขาไปทั่ว โปรยเสน่ห์ใส่คนเขาจนเขาหลงมึง หลังจากนั้นมึงก็หักอกเขาอย่างไม่ใยดี ผู้ชายอย่างมึงจะรู้จักคำว่ารักเป็กับเขาด้วยอย่างนั้นเหรอ? ”
“ เออ! กูมั่นใจว่าผู้ชายอย่างกูก็รู้จักคำว่ารักไม่ต่างกับคนทั่วไปเหมือนกัน และตอนนี้กูก็รู้สึกว่ากูกำลังตกหลุมรักใครบางคนแล้วด้วย! ”
687
![กลเม็ดเด็ดพรายรัก [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1560828339_54501098.webp)
