ตกเย็น...
จุดหมายปลายทางที่เลขาสาวให้มานั้น ใช้เวลาอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก็น่าจะถึง เวลานั้นเจนคงไปทันมื้ออาหารค่ำพอดี แต่ด้วยความที่เธออยากเรียกความสนใจจากท่านประธานให้ได้มากที่สุด เจนจึงแวะจอดรถในปั้มน้ำมัน ก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า...เสื้อส่ายเดี่ยวตอนนี้ไม่มีกางเกงยีนส์รัดรูปสวมทับเรียวขาแล้ว...
เมื่อหัวหน้าฝ่ายการขายก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำ สายตาของเด็กปั้มก็มองเธอตาเป็มัน ร้องเท้าส้นสูงปลายแหลมจิกลงบนพื้น น่องขาขาวสับไปมาในชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีแดงสด ดูไปดูมาแล้วคล้ายกับชุดว่ายน้ำซะเหลือเกิน แต่มันก็ไม่น่าแปลกอะไรเพราะที่นี่ติดกับทะเล จะใส่ชุดเหมือนคนเตรียมลงน้ำขนาดนี้ ใครกันจะมาสนใจ...
“เต็มถัง”
“ค....ครับ”
เด็กปั้มมองดูหญิงสาวอกตูมในรถ ก่อนจะรีบเติมน้ำมันให้เธอ เมื่อได้เห็นอาการของเด็กหนุ่มเป็เช่นนั้น มันก็ทำให้มุมปากของเจนยกยิ้ม แสดงว่าชุดที่เธอเปลี่ยนมานั้นมันได้ผล และจะได้ผลมากกว่านี้ถ้าไอ้เฒ่าหัวงูได้เห็น!
“ขอบใจจ๊ะ ไม่ต้องทอนนะ เก็บไว้กินขนม”
“ข....ขอบคุณครับ”
เจนยิ้มหว่านเสน่ห์ใส่เด็กปั้ม ก่อนจะดันหน้าอกของเธอให้ชูชันขึ้นสูงเพื่อให้สายตาหื่นๆ ได้มองอย่างชัดเจน สายเข็มขัดนิรภัยรัดผ่านอยู่กลางซอกร่องอก ก้อนเนื้อสองลูกบีบเน้นจนสายรัดหายจมลงไปด้านใน เมื่อให้เด็กปั้มดููเาลูกใหญ่จนพอใจแล้ว หัวหน้าฝ่ายขายก็ออกรถเดินทางต่อทันที...
“ไม่เสียแรงที่เสียเงินไปเป็แสน” เจนยิ้มอย่างผู้ชนะ... หน้าอกที่ใหญ่เกินมนุษย์มนานี้ได้มาจากคุณหมอเมื่อประมาณ 6 เดือนที่แล้ว หญิงสาวได้ไปอัพไซส์กับคุณหมอถึงเกาหลี ซิลิโคนราคาแพงแสนนุ่มนิ่มนี้ยังไม่เคยมีใครได้เห็นในชุดส่ายเดี่ยวมาก่อน ในที่สุดของห่วงราคาหลายแสนก็ได้ประจักษ์และใช้งานอย่างเป็ประโยชน์เสียที!
“ดีมากลูกแม่....ถ้างานนี้กำจัดยัยส้มเน่าออกไปได้ แม่จะพาหนูไปเพิ่มขนาดอีกนะ”
เจนหัวเราะคิกคักไปตามทาง วันนี้ทั้งวันเธอพึ่งจะมาอารมณ์ดีก็ตอนที่ได้เห็นสายตาหื่นกามของคนในปั้ม หญิงสาวอยากจะเห็นแล้วว่าสายตาของเหล่าผู้ชายในบริษัทจะมองเธอยังไง ยัยส้มเน่าคนนั้นเห็นทีคงจะไม่เหลือที่ยืนเลยล่ะ...
“เอ๋....มีทางลัดหนิ”
เจนมองไปยังแผนที่ในจอ ก่อนจะเห็นว่ามันมีทางลัดที่ใช้เวลาน้อยกว่าทางหลักของแผนที่ที่เลขาส่งมา ตอนนี้หญิงสาวอยากจะไปถึงที่โรงแรมให้เร็วที่สุด มือเรียวจนเลือกกดเลือกเส้นทางลัดในจอทันที ก่อนจะตรงดิ่งไปตามเส้นทางด้วยความเร็ว
“นี่มันทางถนนเดินรถจริงๆ หรอ”
สายตาของเจนมองไปตามทางที่ไม่ค่อยมีไฟเท่าไหร่นัก แถมข้างทางก็เต็มไปด้วยป่าไม้มากมาย แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยากที่จะหันหลังกลับแล้ว เพราะเส้นทางที่เจนเดินทางมานั้นมันมาไกลเกินไป...
“เพราะอย่างนี้ไง ฉันถึงต้องอยู่ในเมือง บ้านนอกอย่างนี้....คนอย่างฉันไม่เหมาะหรอก”
น้ำเสียงของหัวหน้าฝ่ายขายสาวพูดอย่างเหยียดหยาม แม้ว่าถิ่นกำเนิดของตัวเองจะอยู่ต่างจังหวัด แต่สังคมมหาลัยในตัวเมืองก็ทำให้เจนลืมเลือนบ้านเกิดของตัวเอง แถมหน้าที่การงานและเงินเดือนของเธอนั้น มันก็ได้เปลี่ยนนิสัยบ้านนอกของเธอให้กลายเป็สาวสังคมในเมืองไปโดยปริยาย...
1.77M
