“ไม่เป็ไรพวกข้าเพิ่งจะมาถึงสักพักเอง”นาย่หวัง เพิ่งจะมาถึงได้ไม่นานยังคงกังวลว่าทำไมไม่เห็นมีคนมาเปิดประตูให้พวกเขานะ หรือพวกนางจะย้ายหนีไปแล้ว ทำเอาเขากังวลไม่หาย นึกว่ารายได้ที่พวกเขาได้รับคงจะไม่ได้แล้ว แต่เมื่อเห็นพวกนางกลับมาเขาก็ดีใจแล้ว
ฟางเหมยลีรีบไขประตูบ้านแล้วนำพวกนายช่างเข้าไปข้างใน ฟางเซียนเออร์จ่ายค่าจ้างให้กับท่านลุงซีเหม่าแล้วขนห่อยาลงจากรถ “ท่านลุงพรุ่งนี้อย่าลืมนะเ้าคะ” ฟางเซียนเออร์ะโบอกท่านลุง “ไม่ลืมๆ”
เมื่อกลับมาถึงที่บ้านซีเหม่าก็รีบเรียกภรรยาของเขาทันที “ซีเจาๆ พรุ่งนี้เ้าต้องไปในเมืองกับข้าไปช่วยข้าขายหมู่ป่าในเมืองนะ” ซีเจาเดินมารับสามีที่หน้าบ้าน “ท่านจะไปเอาหมูป่าจากที่ไหนไปขายกัน”นางถามสามีด้วยความสงสัย “ก็บ้านแม่นางฟางที่ย้ายมาอยู่ใหม่นะซิ ลูกสาวของนางมีวิชาข้าเห็นมากับตา นางล่าหมู่ป่าได้อย่างสบายๆ เลย แล้วนางยังให้ค่าจ้างข้าอีก 2 ตำลึงเงินเชียวนะ 2 ตำลึงเงิน” ซีเหม่ายังคงเน้นย้ำคำว่า 2 ตำลึงเงินกับภรรยาของเขา
“เงินมากขนาดนี้เชียวหรือ นางไม่กลัวว่าพวกเราจะโกงนางหรือ ”เมือได้ยินภรรยาพูดแบบนั้นซีเหม่าจึงเล่าเหตุการณ์ที่โดนโจนปล้นให้นางฟัง ซีเจาได้ยินถึงกับอ้าปากค้าง นี่ถ้าพวกเขาคิดโกงนางแม้แต่น้อยพวกเขาคงไม่ได้ตายดีแน่ “พวกเราก็ทำด้วยความซื่อสัตย์สุจริต พวกนางก็ไม่ทำร้ายเราหรอก เ้าดูรายได้่ 2-3 วันที่ผ่านมาของข้าซิว่าดีขนาดไหน” ซีเหม่ายังคงบอกกับนาง “พรุ่งนี้เ้าเข้าเมืองไปกับข้าตกลงไหม” ภรรยาซีเหม่าพยักหน้าตกลง เงิน 2 ตำลึงเงินเชียวนะพอให้พวกเขาใช้ได้ 2 เดือนทีเดียว
บ้านตระกูลฟาง หลังจากที่เข้ามาในบ้านแล้วพวกนายช่างก็เริ่มลงมือในส่วนที่เหลือ พวกเขาเริ่มไปขนหินทีู่เาแล้วก็ริมแม่น้ำเพื่อนำมาก่อสร้างกำแพงบ้านให้กับพวกนาง หลังจากผ่านไปได้ครึ่งวันหลังบ้านของนางก็เต็มไปด้วยหินก้อนขนาดใหญ่จำนวนมากมาย จากนั้นพวกเขาก็เริ่มผสมดินเหนียวแล้วก่อกำแพงจากหน้าบ้านเข้ามาก่อน
ฟางเซียนเออร์ดูพวกนายช่างทำงานจนพอใจแล้วนางก็แวะไปดูท่านแม่ของนางที่กำลังเตรียมข้าวกลางวันอยู่ วันนี้ท่านแม่ของนางผัดผักกาดหมูเปรี้ยวหวานกับนึ่งหมั่นโถว เมื่อเห็นนางเดินเข้ามานางก็เรียกให้ลูกสาวของนางยกผัดผักกาดหมูเปรี้ยวหวานและหมั่นโถวออกไปให้กับพวกนายช่างได้ทานกัน “เ้าค่ะ ท่านแม่”
“นายช่างเที่ยงกว่าแล้วพวกท่านพักกินข้าวกันก่อนเถอะเ้าค่ะ” ฟางเซียนเออร์วางกับข้าวและหมั่นโถลงบนโต๊ะหินอ่อนที่หน้าบ้าน “ข้ารู้แล้ว ขอบใจยัยหนู” นายช่างหวังมู่บอกกับนาง “ไม่เป็ไรเ้าค่ะ พวกท่านทานกันให้อิ่มจะได้มีแรงทำงานนะเ้าคะ ถ้าปล่อยให้ท้องหิวก็จะไม่มีแรงทำงาน” นางบอกกับพวกเขายิ้มๆ
"น้องเซียนเออร์ เ้าช่างฉลาดนัก” หวังเจียวบอกกับนาง “โต๊ะกินข้าวที่เ้าวานให้ข้าทำข้าทำเสร็จแล้วนะ อีกสักพักข้ากับหวังเจี้ยนจะช่วยกันยกเข้าไปให้ ข้ายังทำเก้าอีกให้เ้าเพิ่มอีก 4 ตัวด้วย”
“ขอบคุณท่านมากเ้าค่ะ”นางยิ้มด้วยความยินดีจากนี้นางก็ไม่ต้องนั่งกินข้าวบนพื้นเย็นๆ อีกแล้วหลังจากที่พวกนายช่างทานข้าวเสร็จหวังเจียวและหวังเจี้ยนก็ช่วยกันยกโต๊ะกินข้าวเข้ามาไว้ข้างในแทนที่โต๊ะกินข้าวตัวเดิมที่นางยกออกไปวางไว้ข้างๆ “พี่หวังเจียวกับพี่หวังเจี้ยนพวกท่านวางไว้ตรงนี้ได้เลยเ้าค่ะ” นางบอกพวกเขา “เดี๋ยวพวกข้าไปยกเก้าอี้เข้ามาให้นะ”
“เ้าค่ะ” เมื่อยกโต๊ะและเก้าอี้เข้ามาจนครบแล้วนางก็ออกไปหลังบ้านเพื่อจะไปตัดหญ้าให้กับกระต่ายที่นางเลี้ยงไว้ นางแวะดูพวกกระต่ายก่อนว่าพวกมันอยู่กันได้ไหม เมื่อมองดูแล้วไม่มีอะไรผิดปกติ นางก็ออกไปตัดหญ้า แล้วกลับเข้ามาเทหญ้าทั้งหมดลงไปในคอกกระต่ายของนาง ตอนนี้คอกกระต่ายเต็มไปด้วยหญ้าที่แห้งแล้ว กับหญ้าที่เพิ่งจะตัดมาใหม่พอให้ความอบอุ่นกับพวกมันได้
ฟางเซียนเออร์จึงคว้าชะลอมดักปลาของนางและไปหยิบเศษเนื้อที่อยู่ในห้องครัว และออกไปวางกับดังปลาที่ลำธาร หลังจากวางกับดักเสร็จนางก็เข้าไปในป่าเพื่อไปจับไก่ป่าพวกนี้นางจะจับมันให้ได้มากที่สุดแล้วเอาไปขังไว้ในเล้าไก่ที่นางเตรียมเอาไว้
หลังจากที่เข้ามาในป่าทึบนางก็ค่อยๆ มองหาไก่ป่า โชคดีที่นางเจอไก่ป่าอยู่กลุ่มนึงนางจึงค่อยๆ รวมรวมลมปราณของนางไว้ที่ฝ่ามือของนางแล้วซัดมันออกไปในทิศทางที่ไก่ป่ากลุ่มนั้นกำลังคุ้ยเขี่ยอาหารอยู่ พลังปราณที่ถูกซัดเข้าไปอย่างกระทันหันประทะเข้ากับไก่ป่ากลุ่มนั้น จึงทำให้พวกมันหมดสติไปก่อนที่จะได้ส่งเสียงร้องออกมา
ฟางเซียนเออร์รีบเข้าไปตรวจสอบดูทันทีโชคดีที่พวกมันยังไม่ตายคงจะแค่ใแล้วสลบไปเท่านนั้น นางรีบจับพวกมันมัดขารวมกันไว้อย่างรวดเร็วกลัวว่าพวกมันจะตื่นขึ้นมาแล้วบินหนีไป การออกล่าครั้งนี้ช่างประสบความสำเร็จจริงๆ นางจับไก่ได้ทั้งหมด 9 ตัว หนึ่งในนั้นมีตัวผู้อยู่ 2 ตัวนอกนั้นเป็ตัวเมีย 4 ตัว แล้วก็ลูกไก่ที่ยังไม่โตเต็มที่อีก 3 ตัวนี่มันครอบครัวไก่ป่าชัดๆ
ฟางเซียนเออร์รีบออกจากป่าแล้วตรงกลับบ้านทันที่นางเอาไก่ป่าที่จับได้ใส่เข้าไปในเล้าไก่ที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้แก้มัดพวกมันออกแล้วปิดประตูรอให้พวกมันตื่นขึ้นมา “โห้วว น้องเซียนเออร์เ้าเก่งมากทีเดียว” เสียงจากด้านหลังทำให้นางสะดุ้งใ เกือบไปแล้วๆ ถ้าช้ากว่านี้นิดนึงเ้าได้กระเด็นไปติดกำแพงบ้านของข้าแล้วนะ “พี่หวังเจี้ยน ท่านมาไม่ให้สุ่มไม่ให้เสียงข้าใหมด”
หวังเจี้ยนหัวเราะชอบใจ “ข้าขอโทษๆ เ้าอย่าโกรธข้าเลย” หวังเจี้ยนขอโทษนาง “แต่เ้าเก่งกว่าข้าและพี่ชายของข้ามากเลยนะ พวกข้าไม่เคยล่าสัตว์เลย พวกข้าทำเป็แค่ก่อสร้างกับงานช่างไม้เท่านั้น” หวังเจี้ยนบอกกับนางและเกาหัวของเขาด้วยความเขินอาย
“พี่หวังเจี้ยน ท่านไม่เคยทำท่านก็ลองทำดูก็ได้ ไม่มีสิ่งใดที่ทำได้ั้แ่เกิด”
“ใช่ๆ เ้าพูดถูกทำไม่เป็ก็แค่ต้องลองลงมือดูสักครั้ง”หวังเจี้ยนหัวเราะเบาๆ เขาเกิดมาก็เห็นบิดาของเขาทำงานช่างมาตลอด สิ่งพวกนี้เขาเห็นมาั้แ่เกิดแล้ว เขาไม่มีความฝัน ั้แ่ที่ท่านแม่เสียเขาก็ต้องช่วยท่านพ่อทำงานเพื่อหาเลี้ยงครอบครัวจะเอาเวลาที่ไหนไปคิดถึงสิ่งอื่นกันเล่า “ถ้าข้ามีเวลาเ้าสอนข้าล่าสัตว์ได้หรือไม่” หวังเจี้ยนถามนาง
“ได้เ้าค่ะพี่หวังเจี้ยน ถ้าท่านอยากเรียนรู้ข้าก็จะสอนท่านเอง” ฟางเซียนเออร์ตบอกตัวเองด้วยความมั่นใจ หวังเจี้ยนมองเด็กสาวตรงหน้าเขา ด้วยความเอ็นดู “ได้เมื่อเสร็จจากงานก่อสร้างแล้วข้าให้เ้าช่วยสอนให้” หวังเจี้ยนประสานมือเข้าหากันแล้วโค้งตัวลงเล็กน้อยแล้วกล่าว “อาจารย์น้อยโปรดชี้แนะ” จากนั้นเขาก็หัวเราะชอบใจออกมาเสียงดังแล้วเดินจากไป
ไม่นานนักพวกนางก็ส่งพวกนายช่างจากไป ฟางเซียนเออร์ยังคงจ่ายค่าแรงให้พวกเขาอย่างตรงเวลาเสมอ ตอนเช้านางตื่นแต่ยามเหม่าเพื่อไปล่าหมู่ป่าลงมาจากเขา นางลุกมาล้างหน้าล้างตาจากนั้นจึงหยิบคันธนูของนางออกไปแล้วตรงไปยังูเา นางะโใช้วิชาตัวเบาของนาง ตอนนี้นางสามารถมาถึงที่อยู่อาศัยของหมูป่าที่ก่อนหน้านี้นางเคยมาแล้วรอบนึง นางมาถึงไว้กว่าเดิมมาก แสดงว่าวิชาตัวเบาของนางพัฒนาขึ้นในอีกระดับนึงแล้ว
ใช้เวลาไม่นานนางก็ล่าหมูป่าได้หนึ่งตัว นางเอาหมูป่าใส่ตระกร้าแล้วแบกมันลงมาจากูเาเมื่อถึงลำธารนางก็แวะเอากับดักปลาของนางกลับไปด้วย วันนี้นางดักปลาได้ไม่น้อยเลยทีเดียว ร่างกายเริ่มแข็งแรงขึ้นทำให้นางไม่รู้สึกว่ามันหนักเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
“คอมเม้นต์ให้กำลังใจไรท์ได้นะค่ะ โปรดคอมเม้นต์อย่างสุภาพมิเช่นนั้นไรท์ตัวน้อยอาจจะนอยได้”
1K
