The Age of Apocalypse (ศักราชสิ้นสูญ)

        “ผู้เล่นวิฬาร์พบไอเทมระดับ SS นิ้วเพชรของนนทก”

        แม่งเอ๊ย! มี S ตั้งสองตัว!!!

        หากเทียบกับเจ้านี่ สตาร์ดัสต์ถูกลดขั้นไปเป็นของเกรดสองยังได้ด้วยซ้ำ!

        พริบตาที่เห็นมัน สมองวิฬาร์ถึงกับช็อตไปในทันที

        และไม่ถึงครึ่งวินาทีถัดมาความคิดจำนวนมหาศาลก็ไหลบ่ามาราวสายน้ำถั่งโถม มันแล่นผ่านมาในหัวของวิฬาร์อย่างบ้าคลั่งพัดพาเหตุผลทั้งมวลทิ้งไปอย่างดิบเถื่อน

        นิ้วเพชรของนนทก

        ไอเทมนี้คือต้นกำเนิดของเรื่องราววุ่นวายทั้งหมดในรามเกียรติ์เลยก็ว่าได้

        เพราะความคั่งแค้นใจของนนทกยักษ์ผู้ซึ่งทำหน้าที่ล้างเท้าเหล่าเทวดาที่จะเข้าเฝ้าพระอิศวรเนื่องจากตนถูกเหล่าเทวดากลั่นแกล้งนานปี จึงนำไปสู่การขอพรจากพระอิศวรให้ตนเองมีนิ้วเพชรชี้ไปที่ใครก็วายวอด จากนั้นมันก็นำไปใช้ฆ่าล้างบางเหล่าเทวดาเพื่อล้างอายจนสุดท้ายพระนารายณ์จึงต้องไปปราบ

        ทว่าแม้แต่พระนารายณ์หนึ่งในสามเทพสูงสุดยังต้องครั่นคร้ามต่ออาวุธมหาประลัยชิ้นนี้จึงต้องแปลงกายไปล่อลวงให้นนทกใช้นิ้วชี้ขาตัวเองจนล้มลง ก่อนจะสังหารในที่สุด

        และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของตำนานรามเกียรติ์ในเวลาต่อมา

        หากไอเทมชิ้นนี้มีพลังตามตำนานจริงเกรงว่ามีกฤษณะสิบคน ก็ไม่พอมือเขา

        เพราะมันคือไอเทมสั่งตาย!

        ขอเพียงเขาชี้ไปที่ใคร คนนั้นก็กลายเป็นธุลีสิ้นนับว่าไอเทมสุดโกงที่ทรงอำนาจยิ่งกว่าสิ่งใด

        หากมีนิ้วเพชรนี้ กิลด์เขาจะยิ่งเฟื่องฟูอำนาจและขอเพียงสำแดงศักดาของมันออกมาสักครั้ง ยิงใส่ผู้เล่นระดับสูงของสามกิลด์ยักษ์จากนั้นประโคมข่าวว่ากิลด์เขาครอบครองนิ้วเพชรของนนทกเอาไว้ ต่อจากนั้นก็เก็บค่าธรรมเนียมจากสมาชิก เป็นเสือนอนกินไปวันๆ ก็พอ

        วิฬาร์ยิ่งคิดก็ยิ่งฟุ้งซ่านจินตนาการเริ่มหลุดล้ำเหนือโลกขึ้นไปทุกทีๆเจ้าตัวถึงกับค้างอยู่ในท่าตาลอยถึงสามนาทีเต็มก่อนที่จะเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า แล้วสติก็พลันกลับเข้าร่างอย่างรวดเร็ว

        เพราะนิ้วเพชรกำลังหมุนส่ายมาหาเขา เจ้าตัวจึงโดนรัศมีนั่นเข้าไปชั่ววูบหนึ่งทว่ามันกลับทำให้ผิวหนังและแขนขวาจนถึงหัวไหล่ไหม้ไปทั้งแถบระดับเลือดถึงกับลดไปหนึ่งในสิบ ทั้งๆ ที่เขาเพียงโดนแค่รังสีอ่อนๆ ของมันเท่านั้น

        วิฬาร์สูดปากเสียงดังในใจแล้วรีบดีดตัวออกห่างข้อสันนิษฐานเรื่องพลังอำนาจของมันยิ่งทวีความหนักแน่นขึ้นสองส่วน

        แค่ถือส่ายไปส่ายมาไม่แน่ว่าก็คงฆ่าคนได้เป็นเบือแล้ว

        มันคือไฟฉายทำลายล้างชัดๆ

        เจ้าตัวนึกอย่างยินดี

        ทว่าก่อนที่จะตัดสินใจคว้ามันออกมาอนุสติเบื้องลึกกลับเตือนให้เขาระลึกถึงคำสั่งของฤๅษีอุษา

        ‘เอามันออกมาเพียงชิ้นเดียว’

        ภาษิตโบราณว่าไว้ โลภมากมักลาภหายซ้ำยังมีคำกล่าวไว้ว่าเดินตามหลังผู้ใหญ่ หมาไม่กัด

        ฤๅษีอุษานั้น แม้เห็นว่าบ้าๆ บอๆ และขี้เหล้า ทว่าเรื่องตอนประลองกลยุทธ์การรบนั้นฝีมือของท่านล้วนเป็นเรื่องจริง มันทำให้วิฬาร์ไม่กล้าดูถูกคำเตือนของท่าน ในหัวของเขาตอนนี้จึงเริ่มชั่งใจว่าหากเอาไอเทมออกไปได้เพียงชิ้นเดียวหรือถ้าเกิดว่าป่าพิลึกนี่ เข้ามาได้แค่ครั้งเดียว เขาควรจะเอาอะไรออกไปดี

        นิ้วเพชร

        หรือผลไม้พิลึกนี่

        อำนาจแห่งศิวเทพ

        หรือทางไปต่อของร่างอวตารของทศกัณฐ์

        แม้ดูจากพลังของร่างอวตารที่ได้มาในขั้นสองวิฬาร์ก็ไม่เห็นว่าจะมากมายอะไรนัก แต่หากเทียบกับข้อมูลการอัปเกรดร่างอวตารของเพื่อนๆอย่างพาราฟินหรือทรินิตี้ ที่ยิ่งขยับชั้นสูงขึ้นทักษะก็จะยิ่งพัฒนาความแข็งแกร่งขึ้น รวมถึงได้รับความรู้ และไอเทมส่วนตัวจากภารกิจเสริมมาด้วยมันก็ทำให้เขาต้องชั่งใจอย่างหนัก

        เพราะมันก็ดูมีอนาคตไม่น้อยเช่นกัน

        ทว่าเมื่อเทียบกับนิ้วเพชร มันก็ช่าง…

        …เชื่องช้าเสียเหลือเกิน

        ในหัวของเขาตอนนี้คล้ายกับกำลังต้องเลือกระหว่างระเบิดปรมาณูหนึ่งลูก กับเครื่องบินรบสิบฝูงบิน

        หนึ่งพลังอำนาจแห่งการทำลายล้างหนึ่งศักยภาพแห่งอนาคต

        วิฬาร์ยิ่งคิดหัวใจก็ยิ่งเอนเอียงไปทางนิ้วเพชรมากขึ้นเรื่อยๆ ข้อดีข้อด้อยเรื่องไอเทมต่างๆถูกขุดขึ้นมาเพื่อถ่วงความคิดกลับมาอีกฝั่ง

        ไม่ว่าจะเป็นเรื่องคูลดาวน์เอย พลังเวทมนตร์เอยเงื่อนไขการใช้เอย

        เขาวิเคราะห์โดยอิงจากไอเทมระดับสูงที่เขาเคยเห็นมา และที่กิลด์ครอบครองอยู่เพราะยิ่งของดี ก็มักจะมีข้อด้อยที่น่ากังวลแฝงมาด้วย ไม่ต้องดูที่ไหนไกลขนาดทักษะร่างอวตารของเขา ยังต้องคูลดาวน์ที่สิบวันครึ่งเดือนกันอยู่เลย

        แต่ไม่ว่าเขาจะคิดไปทางด้านร้ายอย่างไรก็ดูเหมือนนิ้วเพชรนี่ ก็ยังดูมีอนาคตมากกว่าร่างอวตารของทศกัณฐ์เป็นไหนๆ

        ต่อให้มันใช้ได้เดือนละครั้ง แต่ขอแค่เขายิงเปรี้ยงแล้วผู้นำทัพระดับสูงของศัตรูล้มไป มูลค่าแฝงที่มันทำได้ก็ยิ่งใหญ่กว่าร่างอวตารสักร่างอยู่ดี

        แล้วถ้าหากเขาคิดผิดล่ะ

        ถ้าคูลดาวน์มันคือสามเดือนครึ่งปี?

        หรือมีเงื่อนไขการใช้ยุ่งยากมากกว่านั้น?

        หรือเกิดมันเป็นเพียงภาพมายาที่พอเดินออกจากป่านี้ไป ก็กลายเป็นเพียงเศษหิน กิ่งไม้ชิ้นหนึ่งล่ะ?

        ซ้ำหากเลือกมัน ก็จะทำให้เขาพลาดโอกาสพบเจอกับโคบุตรปรมาจารย์แห่งเผ่ายักษ์เชียวนะ

        เจ้าตัวคิดอย่างเสียดาย

        เขายังไม่เคยเจอโคบุตรแต่หากอิงจากคทานนที่เป็นลูกศิษย์ของโคบุตรแล้วเขาก็พบว่าความรู้ที่ท่านสั่งสอนเขา ยังล้ำหน้าเหนือกว่าผู้เล่นแถวแรกอย่างพวกมะปรางไปอีกขั้นแล้วตัวอาจารย์เองล่ะ ความรู้ที่ท่านมี จะยิ่งล้ำลึกเพียงไร

        หากเรียนรู้มันได้ และเผยแพร่ให้กับคนในกิลด์ให้กับพวกมะปรางล่ะ มันจะยกระดับพวกเขาได้ถึงขั้นไหน

        หรือว่าท่านอาจจะรู้จักความลับ อย่างพวกไอเทมวิเศษสถานที่ปริศนา เมืองต้องห้าม ห้องลับในเมืองลงกา รวมถึงจุดอ่อนสำคัญของฝ่ายศัตรูนั่นก็ยิ่งเป็นข้อมูลที่มิอาจประเมินค่าได้

        หากเขาเอานิ้วเพชรออกไป และไม่สามารถกลับเข้ามาในป่านี้ได้อีกหรือเข้ามาหาแล้วไม่เจอผลหฤทัยนี่ ก็เท่ากับว่าเขาอาจจะไม่มีสิทธิ์พบโคบุตรไปตลอดกาล

        วิฬาร์คิดอย่างตึงเครียด

        และในที่สุด เขาก็เลือก

        ………………..

        ท่ามกลางป่าทึบ ต้นไม้สูงชะลูด และบรรดาดอกผลที่ทอแสงเรืองรองราวโลหะล้ำค่าชายคนหนึ่งกำลังวิ่งฝ่าไปด้วยความเร็วสูง

        เขามุ่งตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้อย่างแม่นยำทว่าหลังจากเดินทางมาได้ระยะทางช่วงใหญ่จนถึงบริเวณหนึ่งของป่าที่มีสภาพพังยับเยินเขาก็หยุดฝีเท้าลงแล้วเริ่มซ่อนตัว

        วิฬาร์ไม่นึกเลยว่าขากลับยังจะเจอร่องรอยของสัตว์อสูรมหากาฬตัวนี้อีก

        เบื้องหน้าของเขา สามารถใช้คำนิยามที่เรียกว่าฟ้าคว่ำแผ่นดินหงาย มาบรรยายได้เลยทีเดียว

        ไม้ใหญ่หลายร้อยต้นมีสภาพพังยับเยินหน้าดินก็พลิกขึ้นมาจนเห็นรากไม้เบื้องล่างบางจุดถึงกับมีรอยเลือดสีดำคล้ำปะปนอยู่แสดงให้เห็นว่าเจ้าของพื้นที่ตัวเดิมคงโชคไม่ดีนัก

        หากมีคนบอกเขาว่าภาพตรงหน้าเกิดขึ้นเพราะโดนพายุถล่มหรือสึนามิซัด วิฬาร์คงจะเชื่ออย่างสนิทใจ

        เจ้าตัวเดินย่องอย่างหวาดระแวงผ่านเข้าไปอย่างจำใจพื้นที่นี้กินอาณาเขตกว้างจนเขาประมาณไม่ได้ หากคิดเดินอ้อมไม่รู้ว่าจะต้องเสียเวลาอีกเท่าไหร่ วิฬาร์จึงคิดเสี่ยงตัดผ่านเข้าไปตรงๆเพื่อย่นเวลา เร่งออกจากป่านี้ให้ได้เร็วที่สุด

        พอเดินไปเจอตรงไหนที่มีซากหิน ตอไม้ หรืออะไรเกะกะเขาก็จะพยายามย่องเงียบ หามุมแอบดูว่ามีอะไรซ่อนอยู่หลังมันหรือเปล่าจากนั้นเมื่อไม่พบเจออะไร ก็ค่อยๆ เดินต่อไป

        เดินผ่านมากว่าชั่วโมง ประสาทตึงเครียดขนาดนี้วิฬาร์ก็เหนื่อยจนต้องพัก เขาจึงหามุมหลบซ่อนแล้วมุดตัวเข้าไปนั่งพักผ่อน ค่อยๆฟื้นพลัง

        การเดินทางขากลับ หากจะนับว่าราบรื่นก็คงไม่ผิดนักแม้วิฬาร์ไม่รู้ว่าทำไมตนถึงโชคดีได้ถึงขนาดนี้ แต่ก็พยายามไม่คิดอะไรมากอธิษฐานเพียงขอให้โชคด้านนี้ของเขายังมีต่อไปก็พอ

        เจ้าตัวนั่งพักอยู่อีกครู่ใหญ่ดื่มยาจนเวทมนตร์ฟื้นกลับมาครึ่งหลอด จากนั้นก็เตรียมออกเดินทางต่อ

        เจ้าตัวแฝงร่างไปตามซากไม้ใหญ่ที่ล้มระเนระนาดอยู่จากเงาสู่เงา ทีละก้าวสองก้าว จนกระทั่งมาหลบอยู่หลังตอไม้ตอหนึ่งที่ลำต้นของมันถูกกระชากไปจนเหลือเพียงเปลือกไม้ที่ฉีกแตก

        เขามองซ้ายขวาอย่างระมัดระวังพร้อมทั้งเปิดโสตประสาทรับเสียงจากรอบด้าน จนเมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติก็เตรียมจะก้าวต่อ

        ทว่าในจังหวะนั้นวิฬาร์พลันสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเบาบางที่หางตา

        เจ้าตัวหันขวับไปทันที

        ณ ตรงนั้น มีแอ่งน้ำใสขนาดประมาณอ่างอาบน้ำ นองอยู่ท่ามกลางพื้นที่หลุมบ่อรอบๆ

        จู่ๆ มันก็กระเพื่อมเป็นวงกว้างแล้วก็กลับไปนิ่งสนิท

        จากนั้นก็กระเพื่อมใหม่ แล้วกลับไปนิ่งสนิทอีกครั้ง

        วิฬาร์ใจเต้นขึ้นทันที เขาจึงทรุดตัวลง วางสองมือแนบพื้นสะกดจิตทำสมาธิให้ว่าง พยายามรับรู้แม้แต่ความรู้สึกที่แผ่วเบาที่สุด

        ตึง…

        ตึง…

        ตึง…

        สัมผัสสั่นสะเทือนแผ่วเบาลามเลียขึ้นมาจากฝ่ามือทั้งสองเป็นจังหวะ

        ฉิบหาย!

        สิ่งมีชีวิตที่สร้างแรงสั่นสะเทือนได้ขนาดนี้เกรงว่าขนาดตัวต้องไม่น้อยกว่ามายันตนาคราชเป็นแน่

        เจ้าตัวรีบมุดหาที่ซ่อนทันที พร้อมกับใช้เวทมนตร์หยิบเศษซากปรักหักพังรอบข้างขึ้นมาพอกทับกลบเกลื่อนร่องรอยของตนไม่ให้เจ้าผู้มาใหม่สังเกตเห็น เปิดเพียงรูเล็กแคบให้พอมองออกไปสำรวจสถานการณ์ได้

        ไม่นานเสียงตึงตังก็ดังแผ่วมาพร้อมกับแผ่นดินที่สะเทือนจนเศษหินชิ้นเล็กๆกระเพื่อมตัวขึ้น

        และจากนั้นไม่กี่อึดใจ เจ้าของเสียงสนั่นปฐพีก็เคลื่อนตัวเข้ามาในคลองจักษุของวิฬาร์

        ภายใต้แสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ทาบทับจากเบื้องหลังวิฬาร์เห็นเงาสูงตระหง่านราวเทพีเสรีภาพค่อยๆ เคลื่อนตัวข้ามาใกล้ก่อนจะหยุดลงห่างจากเขาราวสามสี่สิบเมตร

        เจ้าของเงาดำนั่นมีรูปกายคล้ายมนุษย์ชายมันหยุดยืนแล้วเท้าเอว ก่อนจะหันมองคล้ายสำรวจไปรอบด้าน

        มองจากมุมนี้ แม้ย้อนแสง เขาก็เห็นสองแขนที่กำยำดุจนักรบผิวกายขาวประดุจหยกทอแสงสีทองรังรอง กล้ามเนื้อทั่วร่างก็ปานหล่อหลอมขึ้นจากโลหะแกร่งได้รูปไปทุกส่วนสัด

        ไล่ตั้งแต่ต้นคอลงมา ก็มีทับทรวงที่ทำจากอัญมณีหลากสีประดับอยู่อย่างหรูหราและบริเวณทรวงอกที่เปิดเปลือยนั้น ก็มีสายสังวาลไขว้ห้อยเอาไว้พาดลงมาถึงชายโครง

        ส่วนบริเวณท่อนล่างมันสวมเพียงผ้าผืนหนาพาดทับไปมาอย่างไร้ระเบียบ ที่เอวก็คาดไว้ด้วยปั้นเหน่งชิ้นมหึมาทั้งข้อมือข้อเท้า ล้วนสวมกำไลทองคำเอาไว้

        มันยืดอกหันรีหันขวางอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่งเสียงต่ำฮึมฮัมในลำคออย่างหงุดหงิด ก่อนจะเบี่ยงกายเดินไปอีกฝั่ง

        และวินาทีนั้นเอง ที่เขาเห็นหน้าของมันถนัดตา

        ใบหน้าคมจนเป็นเหลี่ยมนูน จมูกก็โด่งเป็นสันดวงตาประดุจพยัคฆราช สองปากเม้มนิ่งสนิท ประกอบขึ้นเป็นท่าทีขึงขังองอาจ งดงามปานทวยเทพเทวัญ

        และพร้อมกันนั้นเสียงของระบบก็ดังขึ้นแจ้งนามของผู้มาเยือน

        “ผู้เล่นวิฬาร์พบ เทพอรชุน เลเวล 415”

        ทุกคนนนนน สวดพร้อมกันนะ

        จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด…