Silver Dust : Merlin

ตอนที่ 115 สำนักงานนิตยสารเวทมนตร์ออโรร่า

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****

แม้มหาวิทยาลัยเจเฮริสจะไม่ใช่มหาวิทยาลัยฮันเดดลีก แต่ก็ยังเป็นหนึ่งในสิบสุดยอดมหาวิทยาลัยของประเทศออโรร่า

ประเทศออโรร่ามีมหาวิทยาลัยอยู่ร้อยกว่าแห่ง การที่มีชื่อติดหนึ่งในสิบก็นับว่าสุดยอดมากแล้ว

ดังนั้นมหาวิทยาลัยเจเฮริสจึงไม่ขาดแคลนอัจฉริยะ

การที่คนอายุน้อยส่งผลงานทางวิชาการไปตีพิมพ์กับนิตยสารวิชาการจึงไม่ใช่เรื่องที่ต้องประหลาดใจแต่อย่างใด 

ผู้หญิงคนนี้ทำงานเหล่านี้มาไม่น้อย ที่นี่ยังรับส่งผลงานที่จะตีพิมพ์กับนิตยสารวิชาการต่างประเทศด้วย จำนวนผลงานที่ตีพิมพ์กับนิตยสารชื่อดังก็มีไม่น้อย

ดังนั้นเมอร์ลินที่จะตีพิมพ์ลงนิตยสารในประเทศจึงไม่นับว่าเป็นเรื่องอะไร

อย่างไรก็ตามเมอร์ลินก็ไม่ได้คาดหวังให้ผู้คนต้องตกใจอยู่แล้ว เมื่อส่งผลงานของตนเองเรียบร้อยแล้ว เขาก็กลับไปกับเคลบี้ทันที

“คาบนี้นายเรียนวิชาอะไร?” เมอร์ลินเอ่ยถามเคลบี้ที่เดินอยู่ข้างๆ

“วิชาการจัดการองค์ประกอบเวทฟื้นฟูน่ะ” เคลบี้ตอบ

“เด็กปีสี่อย่างนายเรียนลึกถึงขนาดนี้แล้วหรอ?” 

เมอร์ลินพอจะทราบอยู่บ้างเกี่ยวกับเวทฟื้นฟูของนักเวท ก่อนหน้านี้เขาต้องการจะหาเวทฟื้นฟูเพื่อรักษาเอริก แต่เมื่อเขาได้อ่านหนังสือจริงๆ เขาก็รู้ว่าเวทรักษานั้นไม่ง่ายเลย

แม้นักเวทจะมีเวทฟื้นฟูรักษา แต่พวกเขาก็ไม่สามารถรักษาโรคทั้งหมดได้

เวทฟื้นฟูเป็นเพียงการฟื้นฟูบาดแผลภายนอกอย่างรวดเร็วเท่านั้น ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับความสาหัสของบาดแผลด้วย 

การฟื้นฟูบาดแผลขนาดใหญ่จำเป็นต้องใช้เวทระดับสูง ไม่เช่นนั้นผู้บาดเจ็บจะตายจากการเสียเลือด

พูดง่ายๆ เวทฟื้นฟูของนักเวทสามารถทำได้แค่ฟื้นฟูบาดแผลเท่านั้น ส่วนโรคที่เกิดจากสาเหตุอื่นๆ พวกเขาจำเป็นต้องทำการศึกษาวิจัยและสร้างตัวยาขึ้นมารักษา

สำหรับเวทรักษาที่สามารถรักษาทุกโรคได้ทันทีนั้นคงมีแต่ในตำนาน ไม่เช่นนั้นดินแดนเวทมนตร์แห่งนี้คงไม่มีโรงพยาบาลแพร่หลายขนาดนี้

ในตอนแรกที่เมอร์ลินรู้เรื่องนี้เขาก็หวนคิดถึงข่าวลือเวทรักษาของแม่ไม่ได้ น่าเสียดายที่ตอนนั้นเมอร์ลินยังไม่ได้ครอบครองดวงเนตรสีเงิน ไม่เช่นนั้นเขาคงจำสูตรที่อยู่ในห้องลับของแม่ได้

นอกจากนี้เมอร์ลินยังคิดว่าเวทมนตร์ที่มารดาใช้อาจเป็นเวทมนตร์โบราณ ไม่ใช่เวทมนตร์ยุคปัจจุบัน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังสงสัยอยู่ดีว่าทำไมแม่ของเขาถึงมีแผนที่ที่จะนำไปสู่โลกแห่งสะพาน

แล้วทำไมแม่ของเขาจึงไม่นำพวกเขามาอยู่ที่ดินแดนเวทมนตร์แห่งนี้ ทั้งๆ ที่การใช้ชีวิตที่นี่ก็ไม่ได้เลวร้ายนัก เผลอๆ อาจจะดีกว่าที่นั่นมากกว่าด้วยซ้ำ

“เฮ้ ... นายจะไปไหนลิฟท์อยู่ทางนี้” เสียงของเคลบี้ดังขึ้นพร้อมกับคอเสื้อของเมอร์ลินที่ถูกรั้งเอาไว้

เมอร์ลินที่ได้สติ เขาก็รักษาสีหน้าที่นิ่งสงบรักษามาดเอาไว้ 

เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเดินเข้าลิฟท์ไปในทันที

ชายหนุ่มมองเด็กน้อยแล้วส่ายศีรษะไปมา ก่อนจะยิ้มเยาะให้กับตัวเอง

“ว่าไงนายต้องติววิชานี้ให้ฉันนะ ไหนๆ ฉันก็โดดเรียนเพื่อนายแล้ว” 

“ให้ฉันไปอ่านหนังสือก่อน แล้วฉันจะกลับมาสอนนายในครั้งหน้า”

“ได้ๆ นายเป็นเพื่อนตัวน้อยที่เยี่ยมมากของฉัน” เคลบี้กล่าวด้วยรอยยิ้มพร้อมกับก้มตัวลงเตรียมจะโผวเข้ากอดเจ้าหนูตัวเล็ก

ทว่าเมอร์ลินกลับยื่นมือไปยันหน้าเขาไว้ก่อน

“เลิกทำตัวยุ่มย่ามได้แล้ว”

เคลบี้เหยียดตัวตรงดังเดิมแล้วเอ่ย “นายนี่มันน่ารักจริงๆ”

เมอร์ลินรีบหันควับทันที

“อย่ามาพูดว่าฉันน่ารักนะ ฉันหล่อขนาดนี้นายตาบอดรึไงกัน!” พูดจบเขาก็ถลึงตาแล้วเสยผมสีเงินขึ้นอย่างมีมาด

การแสดงออกของพวกเขาดูเหมือนจะกลายเป็นเพื่อนกันแล้วจริงๆ แม้รูปร่างและอายุของพวกเขาจะต่างกันมากก็ตาม

ขณะเดียวกันวิหกสายฟ้าก็บินออกจากมหาวิทยาลัยเจเฮริส

ณ เมืองหลวงออโรร่า

อาคารแห่งหนึ่งซึ่งมีรูปทรงทันสมัย นกสายฟ้าบินมาถึงที่นี่ในสถานที่ที่รับส่งเอกสารโดยเฉพาะ

เจ้าหน้าที่ถอดกำไลเก็บของออกจากข้อเท้าของนกสายฟ้า ก่อนจะนำกำไลเก็บของอีกอันหนึ่งที่เตรียมไว้อยู่ก่อนแล้วสวมลงไป 

นกสายฟ้าตัวนั้นได้รับอาหารและปล่อยให้บินกลับไปยังที่ที่มันจากมาทันที

เอกสารจำนวนหนึ่งถูกนำออกมาจากกำไลเก็บของ

เจ้าหน้าที่ทำการคัดแยกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนำมันส่งไปยังแผนกถัดไป

ฝ่ายบรรณาธิการค่อยๆ นำเอาเอกสารเหล่านั้นมาพิจารณา

ประเทศออโรร่าแห่งนี้มีมหาวิทยาลัยนับร้อยแห่ง ผลงานส่วนใหญ่จึงถูกส่งมาที่พวกเขา น้อยมากที่พวกเขาจะได้รับผลงานจากนักวิชาการชื่อดัง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังเป็นหน้าที่ที่พวกเขาต้องตรวจสอบเอกสารพวกนี้อยู่ดี

ภายในห้องบรรณานับสิบคนกำลังตรวจสอบผลงานที่ส่งเข้ามาอย่างแข็งขัน

ชายวัยกลางคนที่มีเคราแพะหยิบเอกสารที่พึ่งถูกนำเข้ามาอ่าน เขาอ่านมันครู่หนึ่งก็วางเอกสารนั้นลงไปกองเอกสารกองหนึ่ง

เมื่อหยิบเอกสารอีกฉบับขึ้นมาอ่าน หัวคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน พร้อมกับส่ายศีรษะไปมา

เอกสารถูกวางลงกองเอกสารกองก่อนหน้านี้

“เห้อ ... ทำไมถึงมีแต่นักศึกษาที่ขยันสร้างผลงานที่ไม่ได้เรื่องแบบนี้ออกมา” เขาบ่นมันออกมา

หญิงสาวที่อยู่โต๊ะข้างๆ ยิ้มแล้วยื่นหน้าออกมา

“เอาน่าวินสัน มันก็ดีไม่ใช่หรอที่พวกเขาเลือกจะส่งผลงานมาให้พวกเรา” เธอกล่าวอย่างขำๆ

“เหอะ แต่นิตยสารของพวกเราใช่ว่าจะตีพิมพ์อะไรออกมาก็ได้ไง ผลงานพวกนี้คืองานขยะที่หวังจะได้เงินรางวัลทั้งนั้น พวกเขาไม่ได้สนใจที่จะทำผลงานทางวิชาการจริงจังเลยด้วยซ้ำ” วินสันกล่าวออกมาตามตรง

“ถ้ามีคนทำแบบนั้นจริงๆ พวกเขาคงจะไม่ส่งมาถึงพวกเราหรอก” ริมฝีปากแดงฉีกยิ้มออกมา

“ก็จริง” วินสันยักไหล่

“ฉันเองก็หวังว่าผลงานของพวกมหาวิทยาลัยท็อปสิบจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังบ้าง” วินสันหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมา มันถูกจ่าหน้าซองว่าส่งมาจากมหาวิทยาลัยเจเฮริสที่เป็นมหาวิทยาลัยท็อปสิบของประเทศนี้

แต่ทันทีที่เขาได้อ่านเอกสารฉบับนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้น

มือของเขาพลิกเอกสารแต่ละหน้าอย่างรวดเร็ว

ความคิดของเขาราวกับถูกดูดเข้าไปในตัวหนังสือ

หญิงสาวโต๊ะข้างๆ ที่ลอบมอง เมื่อเห็นท่าทางของวินสันเธอก็รู้สึกประหลาดใจ

“มีอะไรดีๆ อย่างนั้นหรอ?”

“ขอฉันอ่านให้จบก่อน” วินสันเอ่ยทั้งๆ ที่ไม่เงยหน้าขึ้นมา

หญิงสาวเมื่อเห็นท่าทางของวินสันที่สนใจเอกสารฉบับนั้นมากขนาดนี้ก็อดที่จะลุกขึ้นมาแอบมองไม่ได้

เธอเดินไปที่ด้านหลังของวินสันแล้วมองเอกสารที่พลิกหน้าเปิดอยู่ครู่หนึ่ง

ไม่นานวินสันก็อ่านจบ

“เยี่ยมมาก ผลงานนี้สมควรได้รับการตีพิมพ์อย่างแน่นอน!”