ข้าอยากเป็นเพียงภรรยาคนป่าไม่ใช่ชายาองค์ชาย

บทที่ 13 โดนใส่ร้ายป้ายสี

        ห้องโถงด้านหน้า เฉินผิงอันหิวมาก ระหว่างรอคอยก็ยิ่งร้อนใจเป็๲ระยะ ๆ เขาแอบมองไปที่ประตูครัว ในที่สุดก็เห็นหลินชุนฮวา ก็เดินออกมาด้วยท่าทางยั่วยวน

        “ผิงอัน เถียนเถียนเด็กคนนี้ยังรู้จักกตัญญูอยู่ ท่านดูสิ นางได้ลงมือทำอาหารเองด้วย บอกว่าตัวเองทำผิดไป อยากจะขอขมาท่าน” เฉินผิงอันกลอกตามองบนอย่างไม่พอใจ

        “นางยังรู้จักขอโทษอีกหรือ ถ้าไม่ทำให้ข้าโมโหตาย ข้าว่านางคงไม่ยอมหยุดหรอก” ในดวงตาของหลินชุนฮวาฉายแววภาคภูมิใจ ลูกสาวแท้ ๆ จะเป็๲อย่างไร เ๽้าก็ยังโยนนางทิ้งไปอยู่ดี

        “ผิงอัน อย่างไรนางก็เป็๲ลูกสาวของท่าน ท่านลองชิมฝีมือของนางดูก่อนสิ ตลอดหลายปีนี้ ถึงแม้นางจะไม่เคยทำเ๱ื่๵๹นี้ แต่ก็ได้ดูข้าทำมาตั้งหลายปีแล้ว น่าจะไม่แย่นักหรอก” เฉินผิงอันส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ถึงแม้เฉินเถียนเถียนจะยังไม่ออกมา แต่เขากำลังโมโหอยู่ ไม่อยากเห็นหน้าในตอนนี้ย่อมดีกว่า

        มองดูท่าทางขี้ขลาดของนางตอนนี้ จะมีความสง่างามเหมือนมารดาของนางตอนนั้นได้อย่างไร พอนึกถึงหญิงคนนั้นเฉินผิงอันยิ่งตัดสินใจแน่วแน่ อย่างไรหลายปีมานี้ก็ไม่เห็นลูกนางจะอดตาย ไม่ต้องเห็นหน้าเด็กนั่นสักครั้งตัวเองก็จะได้ไม่ต้องโมโหบ่อยด้วย

        แต่พอหยิบตะเกียบขึ้นมาก็เห็นจานผักตรงหน้า ทันใดนั้นก็ไม่หิวแล้ว หมดความอยากอาหารไปเลย เฉินเถียนเถียนไม่ได้สังเกตรูปลักษณ์ของอาหาร รู้แค่ว่าผักต้มน้ำนี่ไม่มีทางที่จะอร่อยแน่นอน

        แต่ก็ไม่คิดว่าจะย่ำแย่ขนาดนี้ ผักสีเขียวถูกต้มจนเป็๲สีเหลืองเขียว ยังไม่พอ ในน้ำซุปยังมีหนอนสีเขียวลอยอยู่อีกตัวหนึ่ง ใบหน้าของเฉินผิงอัน เจือไปด้วยความดำมือในทันที นี่มันอาหารที่คนกินได้หรือ นังเด็กนั่นคิดว่ากำลังเลี้ยงหมูอยู่หรือไร หลินชุนฮวาเห็นท่าทางเช่นนั้นก็ยิ่งดีใจ แต่ก็ยังแสร้งพูดจาดี

        “ผิงอัน อย่างไรนางก็เป็๲ลูกสาวของท่าน อีกอย่างนี่ก็เป็๲ครั้งแรกที่นางลงมือทำ ย่อมมีที่ไม่ถูกใจบ้าง ครั้งหน้าก็ให้นางปรับปรุงไป” หลินชุนฮวา แน่นอนว่าจะไม่ใจดีพูดแทนเฉินเถียนเถียนขนาดนั้นหรอก แค่อยากเปรียบเทียบต่อหน้าเฉินผิงอันเท่านั้น ตัวนางเองต่างหากที่อ่อนโยนเอาใจใส่ ส่วนเฉินเถียนเถียนนั้นเป็๲เหมือนโคลนเลนที่ติดเสื้อผ้าซักออกไม่ได้

        เฉินผิงอันถ้าเป็๲คนที่มีสมองสักนิด กลยุทธ์แบบนี้ก็คงไม่ได้ผลมาตลอดหลายปี เขาถูกหลินชุนฮวายุยงอย่างนี้ ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงสมอง คว้าลูกบิดประตูข้าง ๆ ขึ้นมา กะจะเข้าไปตีเฉินเถียนเถียนในครัว ถ้าเป็๲แต่ก่อนหลินชุนฮวา เห็นฉากนี้ต้องดีใจมากแน่ ๆ แต่วันนี้นางกลับต้องปกป้องเฉินเถียนเถียน

        ตอนนี้ไม่เหมือนวันก่อน ๆ แล้ว อารมณ์ของนังเด็กนั่นก็ไม่รู้ว่าเป็๲อย่างไร ถ้าเขากล้าไปถามเ๱ื่๵๹จานผักนี่ต่อหน้านางตอนนี้ นางก็กล้าไปป่าวประกาศตามถนนหนทางแน่ ที่นางแอบอ้างมาหลายปีนี้ก็จะถูกเปิดโปงโดยที่เลี่ยงไม่ได้ หลินชุนฮวารีบยื่นมือไปดึงเฉินผิงอันที่กำลังโกรธเกรี้ยว

        “ผิงอัน เวลานี้นางโตเป็๲สาวแล้ว ท่านตีนางเช่นนี้มันไม่เหมาะเลย” เฉินผิงอันหันกลับมองด้วยความสงสัยแล้วหยุดฝีเท้าลง

        “ปกติเ๽้าไม่ได้พูดหรอกหรือว่าเด็กผู้หญิงต้องเข้มงวดมาก ๆ น่ะ ข้าตีนาง เ๽้าก็ไม่เคยยุ่ง ยังบอกอีกว่าตัวเองเป็๲แม่เลี้ยง ไม่สะดวกจะลงมือเอง” หลินชุนฮวาก็รู้สึกเสียใจ นางย่อมอยากให้นังเด็กนั่นรีบไปตายเร็ว ๆ แต่เพื่อชื่อเสียงของตัวเองก็ไม่อาจลงมือเองได้ เฉินผิงอันก็มีนิสัยแบบนี้แหละ เ๽้าของร่างเดิมถึงต้องทนทุกข์กับเ๱ื่๵๹นี้มานาน

        หลินชุนฮวาจะยอมให้ เฉินผิงอันเดินเข้าไปในครัวไปถามได้อย่างไร เฉินเถียนเถียนไม่ใช่คนโง่เง่าที่กลัวว่าจะถูกนางยกให้คนป่าคนนั้นแล้ว

        “พอเถอะ นางเป็๲ลูกในไส้ของท่าน ท่านจะตีนางจนตายหรือไร สิ่งที่นางทำไม่เป็๲ ข้าจะสอนนางอย่างใจเย็น ท่านจะโมโหอะไรนักหนา อย่างไรนางก็อยู่บ้านไม่ได้นานหรอก ผู้หญิงน่ะสุดท้ายก็ต้องแต่งงานออกไปอยู่ดี” เฉินผิงอันไม่พูดอะไรอีกต่อไป เขานั่งลงอย่างเรียบร้อย หยิบชามข้าวขึ้นมาแต่ไม่ยอมแตะต้องจานผักนั่นเลย

        “บ้านเราก็ไม่ได้ไม่มีกินจนต้องกินแต่อันนี้นี่ ซื้อเนื้อกลับมากินไม่ได้หรือไง” หลินชุนฮวาได้ยินคำบ่นของเฉินผิงอันแล้ว นางก็มองชายที่กินอาหารไม่เรียบร้อยคนนี้ด้วยสายตารังเกียจ

        “แต่ว่าเงินก็ยังต้องเก็บไว้ให้เฉิงเยี่ย พวกเราอาจจะลำบากไปบ้าง แต่ขอเพียงเฉิงเย่สอบติดซิ่วไฉได้ บ้านของพวกเราก็จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป” หลังจากที่เฉินเฉิงเยี่ยสอบติดซิ่วไฉได้แล้ว เฉินผิงอันก็จะไม่ใช่ชาวนาธรรมดาอีกต่อไป

        เมื่อชาวบ้านเห็นเขา พวกนั้นก็จะไม่สามารถมองเฉินผิงอันด้วยสายตาเหมือนมองอึหมาได้อีก แต่จะต้องโค้งคำนับและเรียกเขาว่าท่าน๵า๥ุโ๼ นึกถึงความฝันที่หลินชุนฮวาเคยวาดให้ตัวเองฟัง เฉินผิงอันก็คลายความไม่พอใจลงไปมากทีเดียว

        “ก็ยังต้องโทษนังตัวแสบนั่น อยู่กับตระกูลหลี่แล้วรับใช้คุณชายหลี่ให้ดีมันจะมีอะไรไม่ดีล่ะ แต่ดันกล้าหนีออกมาเองเช่นนี้” หลินชุนฮวาถึงแม้จะยังไม่สามารถลงโทษเฉินเถียนเถียนได้ทันที แต่เ๱ื่๵๹การที่นางตบตา แน่นอนว่าก็ทำมาโดยตลอด

        “ข้าเป็๲เพียงแม่เลี้ยง ย่อมไม่สามารถจัดการนางได้ทุกเ๱ื่๵๹ แต่ก็คิดว่าชีวิตที่ตระกูลหลี่ย่อมดีกว่าบ้านเรามากอยู่แล้ว จึงได้ส่งตัวนางไป และหากทำเช่นนี้ แน่นอนว่ายังสามารถช่วยเหลือพี่ชายของนางได้ด้วย รอให้เฉิงเยี่ยสอบติดซิ่วไฉได้ ต่อให้เป็๲คุณชายหลี่ก็ต้องมองเราอีกแบบแน่”

        “น่าเสียดายที่ความตั้งใจอันบริสุทธิ์ของข้า กลับถูกนังตัวแสบนั่นทำลายเปล่า ๆ ผิงอันข้าเป็๲เพียงแม่เลี้ยง หลายครั้งก็ไม่สะดวกที่จะสั่งสอนนังนั่น ดังนั้นนังนั่นถึงได้เริ่มเปลี่ยนไปแบบนี้ สุดท้ายก็เป็๲ความผิดของข้า เห็นว่านังนั่นอายุมากขึ้นเรื่อย ๆ การอยู่ที่บ้านไม่เพียงแต่จะทำให้ชื่อเสียงของพวกเราเสียหาย เฉิงเยี่ยคงจะได้รับผลกระทบด้วย”

        หลินชุนฮวา พูดไปก็แสดงสีหน้าคร่ำครวญไปด้วย แสดงบทบาทของแม่เลี้ยงที่ถูกลูกเลี้ยงบีบให้ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากได้อย่างสมจริง เฉินผิงอันยื่นมือโอบหลินชุนฮวาเข้ามาปลอบโยน ลูบไหล่ของนางเบา ๆ

        “เ๽้าต้องลำบากใจแน่ ๆ” หลินชุนฮวาฉวยโอกาสซบหน้าลงบนอกของเฉินผิงอันอย่างเสแสร้ง

        เฉินเถียนเถียนที่แอบฟังอยู่ในครัวมาตลอด หัวเราะอย่างดูแคลน นึกว่าเล่ห์เหลี่ยมของผู้หญิงคนนี้จะสูงส่งขนาดไหน ที่แท้ก็แค่หลอกลวงชาวนาตรงหน้าได้เท่านั้นเอง แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ไร้ยางอายจริง ๆ

        อาหารอร่อย ๆ ที่เถียนเถียนทำ กลับถูกนางฉวยเอาความดีความชอบไปเสียหมด เด็กนี่ก็ขี้ขลาดจริง ๆ ลองเปลี่ยนเป็๲นางดูสิไม่มีทางยอมแน่ วันนี้ต้องยอมรับความผิดที่นางไม่ได้ก่อไปก่อน แต่ก็ดีเหมือนกัน ปล่อยให้เฉินผิงอันยังคงหลงอยู่ในความฝันที่ดีงามต่อไป รอจนกว่าจะถึงวันที่ความจริงถูกเปิดเผย ตอนนี้มีความสุขมากเท่าไหร่ ต่อไปก็จะยิ่งโกรธมากเท่านั้น

        แต่ว่า คืนนี้จะผ่านไปได้อย่างไรกันนะ หญิงผู้นั้นช่างใจร้ายเหลือเกิน ในครัวไม่เหลืออาหารให้นางเลยสักนิด แต่โชคดีที่ได้กินอะไรมาบ้างตอนอยู่ที่บ้านของอาสะใภ้ ไม่อย่างนั้นคืนนี้คงจะทรมานมากทีเดียว

        เพื่อที่จะให้สามีภรรยาคู่นี้ยอมรับเฉินเถียนเถียนที่เปลี่ยนไปแล้ว นางก็ถือว่าได้ทุ่มเทหมดหน้าตักแล้ว ถึงกับอดทนแบกรับความผิดที่ไม่ใช่ความผิดของตัวเองมาจนถึงตอนนี้

        หลังจากนั้นไม่นานเสียงดังในลานบ้านก็เงียบลง มีเพียงเสียงที่ไม่อาจพูดถึงได้ดังมาจากห้องนอนใหญ่ของสามีภรรยาคู่นั้น