ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 108: ราชโองการและหอวิหคเมามาย

วันรุ่งขึ้น... ราชธานีสวรรค์ตกอยู่ในความโกลาหล!

ข่าวการลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาทโดย "ลัทธิอสูรเงา" และการที่ "เจ้ายุทธภพหลินฟาน" ได้เข้าช่วยเหลือไว้แต่เพียงผู้เดียวได้แพร่สะพัดไปทั่วทุกมุมเมืองราวกับไฟป่า!

ชื่อของหลินฟานไม่ได้เป็นเพียงชื่อของอัจฉริยะอีกต่อไป... แต่ได้กลายเป็นชื่อของวีรบุรุษ! โรงน้ำชาและร้านอาหารทุกแห่งต่างก็เต็มไปด้วยเรื่องเล่าที่ถูกแต่งเติมเสริมสีสันถึงความเก่งกาจและความกล้าหาญของเขา!

ในขณะเดียวกัน... ณ ตำหนักส่วนพระองค์ขององค์ชายรองจ้าวหลิงเฟย...

เพล้ง!

เสียงแจกันล้ำค่าถูกขว้างลงพื้นจนแตกละเอียด!

"ไร้ประโยชน์! ไร้ประโยชน์สิ้นดี!" องค์ชายรองคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวจนใบหน้าบิดเบี้ยว! "ยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกก่อตั้งสามคน! นักฆ่าชั้นยอดอีกหลายสิบ! ทั้งหมดถูกกำจัดโดยเด็กหนุ่มเพียงคนเดียว! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!"

แผนการที่สมบูรณ์แบบของเขา... พังทลายลงไม่เป็นท่า! และเขายังต้องสูญเสียขุมกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดของบัลลังก์เงาไปอีกด้วย!

บัดนี้... เขาทั้งโกรธแค้นและเริ่มรู้สึก "หวาดกลัว" ต่อเด็กหนุ่มที่ชื่อหลินฟานขึ้นมาเป็นครั้งแรก!

ในขณะที่คลื่นใต้น้ำกำลังปั่นป่วนอยู่นั้นเอง... ราชโองการฉบับหนึ่งก็ได้ถูกส่งมาถึงตำหนักเมฆาจร...

เป็นการเรียกตัวหลินฟาน... เข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิเป็นการส่วนพระองค์!

หลินฟานเดินทางเข้าสู่พระราชวังหลวงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้... เขาไม่ได้เข้าไปในฐานะผู้เข้าแข่งขัน... แต่ในฐานะวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่

ณ ท้องพระโรงหลัก... องค์จักรพรรดิผู้ชราภาพแต่กลับแผ่กลิ่นอายที่ลึกล้ำจนไม่อาจหยั่งถึงได้ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร พระองค์จ้องมองหลินฟานด้วยสายตาที่เฉียบคมราวกับจะมองทะลุไปถึงจิตวิญญาณ

"หลินฟานแห่งสำนักเมฆาคราม... เจ้าได้สร้างคุณูปการอันใหญ่หลวงให้แก่อาณาจักร" องค์จักรพรรดิกล่าว "การช่วยชีวิตรัชทายาทนั้น... คือความดีความชอบที่ไม่อาจประเมินค่าได้"

"เรา... ในฐานะองค์จักรพรรดิ... จะขอแต่งตั้งให้เจ้าขึ้นเป็น 'อสนีบาตโหว' 

"และมอบเมือง 'เมฆาสายฟ้า' ที่อยู่ทางทิศตะวันออกให้เป็นเขตศักดินาส่วนตัวของเจ้า!"

ทั้งท้องพระโรงตกอยู่ในความตกตะลึง!

การแต่งตั้งผู้ฝึกตนจากนิกายให้มีบรรดาศักดิ์ขุนนางนั้นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นน้อยครั้งมาก! และนี่คือตำแหน่ง "โหว" ซึ่งเป็นตำแหน่งที่สูงส่งอย่างยิ่ง!

นี่คือการดึงตัวหลินฟานให้เข้ามาผูกพันกับราชวงศ์สายตรงอย่างชัดเจน!

หลังจากพิธีการแต่งตั้งต่อหน้าเหล่าขุนนางสิ้นสุดลง องค์จักรพรรดิก็ได้ขอให้หลินฟานอยู่พบเป็นการส่วนพระองค์

"ขอบใจเจ้า... ที่ช่วยชีวิตลูกชายข้า" น้ำเสียงขององค์จักรพรรดิเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงราวกับพ่อคนหนึ่ง

"บัลลังก์เงา... และแผนการของลูกชายอีกคนของข้า... ข้ารู้ดีมาโดยตลอด" พระองค์กล่าวอย่างเหนื่อยล้า "แต่ราชสำนักนั้นเต็มไปด้วยเส้นสายที่ซับซ้อน... มือของข้าถูกกฎหมายและราชประเพณีมัดเอาไว้"

พระองค์สบตาหลินฟานโดยตรง... "แต่มือของเจ้า... ไม่ได้ถูกมัดไว้ด้วยสิ่งใด"

"จงทำในสิ่งที่เจ้าเห็นว่าสมควรเถิด... เพื่อปกป้องอนาคตของอาณาจักรแห่งนี้... และองค์รัชทายาท"

"เจ้า... ได้รับการอนุมัติอย่างเงียบๆ จากข้าแล้ว"

นี่คือ... ราชโองการลับที่แท้จริง! คือการมอบอำนาจสังหารให้แก่หลินฟานอย่างสมบูรณ์!

หลินฟานออกจากพระราชวังมา... บัดนี้เขาคือ "อสนีบาตโหว" ผู้มีอำนาจและเกียรติยศสูงสุด
เขาทบทวนข้อมูลที่ได้มาจากความทรงจำของนักฆ่าคนสุดท้าย...

รายชื่อของเหล่าขุนนางที่สมคบคิด... และสถานที่นัดพบครั้งต่อไปของพวกมัน...

"หอวิหคเมามาย"... ภัตตาคารที่หรูหราที่สุดในราชธานี... ในอีกสามวันข้างหน้า... พวกมันจะไปรวมตัวกันที่นั่นเพื่อวางแผนการครั้งใหม่หลังจากที่แผนลอบสังหารล้มเหลว

หลินฟานยืนอยู่บนถนน... มองไปยังป้ายของ "หอวิหคเมามาย" ที่อยู่ไกลออกไป...

แววตาของเขาเย็นชาลง...

"ไม่ต้องวางแผนอะไรกันอีกแล้ว..."

"...เพราะมันจะไม่มี 'ครั้งต่อไป' สำหรับพวกเจ้าอีก"

เขาจะเข้าร่วม "งานเลี้ยง" ของพวกมันด้วยตัวเอง... และเปลี่ยนมันให้กลายเป็นงานเลี้ยงแห่งความตาย!