เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        ในป่า

        กลุ่มชายวัยกลางคนร่างผอมบางสามคนใช้ทุกวิถีทางเพื่อต่อสู้กับนักรบจิ้งจอกทมิฬชั้นยอด

        แม้พวกเขาจะมีจำนวนคนมากกว่าและมีเลเวลเฉลี่ยสูงถึง 60 แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรป่าเลเวล75 ตนนี้ พวกเขากลับเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัดและถูกโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว

        ทุกครั้งที่โจมตีพวกเขาสามารถสร้างบาดแผลเล็กๆ บนร่างของนักรบจิ้งจอกทมิฬชั้นยอดได้อย่างยากลำบาก

        แต่เมื่อใดที่การโจมตีของนักรบจิ้งจอกทมิฬชั้นยอดตกกระทบลงบนร่างของพวกเขาพวกเขาก็จะกระอักเลือดหรือไม่ก็ถูกซัดปลิว

        ชั่วขณะหนึ่งกลุ่มชายวัยกลางคนร่างผอมบางทำได้เพียงพึ่งพายาฟื้นฟูประคองตัวไว้พลางวางแผนใช้กลยุทธ์แบบค่อยเป็นค่อยไปบดขยี้สังหารนักรบจิ้งจอกทมิฬชั้นยอดให้ตายอย่างช้าๆ

        หวังเฉินที่มาถึงที่นี่ได้เห็นภาพที่ดูน่าขันเล็กน้อยนี้

        อย่างไรก็ตามหวังเฉินก็ไม่ได้แปลกใจนัก

        ผู้เปลี่ยนอาชีพธรรมดาที่ไม่ได้ศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยการเติบโตของพวกเขานั้นยากลำบากมาก

        การที่พวกเขาสามารถยกระดับขึ้นเป็นเลเวล60ในการเปลี่ยนอาชีพครั้งที่สอง ถือว่าทำได้ดีทีเดียว

        ในสถานการณ์ที่ทักษะและอุปกรณ์ล้วนด้อยคุณภาพการที่จะเอาชนะสัตว์อสูรป่าที่มีเลเวลสูงกว่าจึงแทบเป็นไปไม่ได้

        การที่กลุ่มชายวัยกลางคนร่างผอมบางสามารถควบคุมนักรบจิ้งจอกทมิฬชั้นยอดไว้ได้แสดงให้เห็นว่าพวกเขาประสานงานกันได้อย่างเข้าขา

        ในตอนนี้เอง

        การมาถึงของหวังเฉินก็ถูกกลุ่มชายวัยกลางคนร่างผอมบางจับได้

        “สหายที่อยู่ตรงนั้น! ช่วยพวกเราด้วย! ค่าตอบแทนจากการสังหารสัตว์อสูรป่าพวกเราจะแบ่งให้นายครึ่งหนึ่ง!”

        ทั้งสามคนเผยสีหน้าดีใจพลางตะโกนขอ‘ความช่วยเหลือจากคนนอก’ อย่างไม่ลังเล

        หวังเฉินพยักหน้าเมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขา

        สามคนนี้ก็รู้จักมารยาทดีนี่!

        ในเมื่อพวกคุณเสนอให้ฉันช่วยฉันก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ!

        เขายิ้มอวดฟันขาวให้กับทั้งสามคนก่อนจะเคลื่อนไหวเท้า พุ่งเข้าหานักรบจิ้งจอกทมิฬชั้นยอดราวกับเงา

        คมดาบพริบตา!

        “ฟิ้ว!”

        ท่ามกลางเสียงลมที่รุนแรงเขาพุ่งไปอยู่ตรงหน้านักรบจิ้งจอกทมิฬชั้นยอดในพริบตา

        ฉัวะ!

        กระบี่ฟันเลื่อยในมือของเขาฟาดลงมาด้วยแรงมหาศาล

        ฉัวะ!

        เสียงคมดาบกรีดเฉือนร่างดังขึ้นนักรบจิ้งจอกทมิฬชั้นยอดที่เพิ่งจะสังเกตเห็นหวังเฉินทันได้แต่คำรามด้วยความโกรธร่างของมันก็แข็งค้างอยู่กับที่แล้ว

        หลังจากนั้น…

        ตุบ!

        ร่างของนักรบจิ้งจอกทมิฬชั้นยอดก็ถูกผ่าออกเป็นสองซีกจากบนลงล่างแล้วร่วงลงสู่พื้นอย่างแรง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณทันที

        เมื่อสังหารนักรบจิ้งจอกทมิฬชั้นยอดได้ในการโจมตีครั้งเดียวหวังเฉินก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจพลางสะบัดเลือดออกจากกระบี่ฟันเลื่อย

        หลังจากซูซูเลื่อนระดับพลังที่ได้รับมาเพิ่มขึ้นถึง 10% ทำให้เขามีพลังแข็งแกร่งกว่าตอนเข้าสู่ดินแดนลับอย่างเห็นได้ชัด

        สัตว์อสูรป่าเลเวล75ไม่สามารถต้านรับคมดาบของเขาได้แม้เพียงครั้งเดียว

        อีกด้านหนึ่ง

        เมื่อเห็นฉากนี้ใบหน้าของกลุ่มชายวัยกลางคนร่างผอมบางที่กำลังดีใจว่ามีคนมาช่วยก็แข็งค้างไปในทันที

        ให้ตายเถอะ!

        ฟันทีเดียวตาย!

        นักรบจิ้งจอกทมิฬชั้นยอดที่พวกเขาสามคนรวมพลังกันยังแทบจะรับมือไม่ไหวกลับไม่สามารถต้านรับคมดาบของนักศึกษาที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันได้แม้เพียงครั้งเดียว

        นี่มันพลังระดับไหนกัน?

        ทั้งสามคนมองหวังเฉินที่อยู่ไม่ไกลด้วยความตกใจอ้าปากค้างจนแทบจะหล่นลงพื้น

        นี่คือนักศึกษาของมหาวิทยาลัยชั้นนำอย่างนั้นหรือ?

        ช่างต่างกับไอ้สองคนจากมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวราวฟ้ากับเหว!

        ขณะที่อีกด้านหนึ่ง

        นักศึกษาสองคนของมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวที่นอนแกล้งตายอยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกใจอย่างยิ่ง

        ผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์คนหนึ่งที่ไม่ได้ใช้สัตว์อสูรเลย กลับใช้เพียงคมดาบเดียวสังหารสัตว์อสูรป่าเลเวล 75ได้

        นี่ในสายตาของพวกเขาแทบจะเป็นเรื่องเหลือเชื่อ!

        [หวังเฉิน เลเวล 56]

        นักศึกษาคนหนึ่งใช้ทักษะสำรวจเมื่อเห็นข้อมูลที่ได้รับกลับมา เขาก็ขยี้ตาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

        เลเวล56?

        ล้อเล่นกันใช่ไหม!

        ฟันสัตว์อสูรป่าเลเวล75ตายในดาบเดียว หากนายจะบอกว่านายเลเวล 76 ฉันก็เชื่อ!

        “พวกเราสองคนหนีเร็วเข้าเถอะ!”

        “หมอนี่โหดร้ายเกินไปแล้ว!”

        “ด้วยพลังระดับนี้แม้แต่นักศึกษาใหม่ที่เก่งที่สุดของมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวก็คงต้านรับคมดาบของเขาไม่ได้!”

        เพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้างๆพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

        เมื่อพูดจบทั้งสองก็ถอยหลังอย่างระมัดระวัง เกรงว่าจะดึงดูดความสนใจของหวังเฉิน

        แต่ว่า…

        เมื่อถอยไปได้ไม่กี่ก้าวพวกเขาก็รู้สึกเหมือนชนเข้ากับกำแพง

        ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจและร่างกายในทันที

        “อะไรกัน?”

        คนหนึ่งหันหน้าไปมองข้างหลังแล้วก็แข็งค้างอยู่กับที่

        พวกเขาเห็นมังกรยักษ์ตัวหนึ่งยาวหกเมตรเกล็ดสีฟ้าครามทั้งตัว แผ่รัศมีอันสูงส่งออกมา กำลังจ้องมองพวกเขาอย่างเงียบๆ

        ดวงตาของมังกรคู่นั้นงดงามราวกับอัญมณีเผยให้เห็นเจตนาร้ายอย่างไม่ปิดบัง

        “อ๊ะ?”

        “มังกรยักษ์!”

        เมื่อเห็นฉากนี้นักศึกษาทั้งสองก็อ้าปากค้างพลางร้องตะโกน แล้วรีบกระเสือกกระสนหลบหนีไปด้านข้าง

        “เจ้ามนุษย์ต่ำต้อย พวกเจ้าทำเกล็ดของข้าเปื้อนข้าควรจัดการพวกเจ้าอย่างไรดี?”

        ปิงชิงมองนักศึกษาทั้งสองที่หนีหัวซุกหัวซุนอย่างขบขันพลางแสร้งทำเป็นพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน

        “ใช่แล้ว! ใช่แล้ว!”

        บนหัวของปิงชิงซูซูก็พูดสมทบด้วยท่าทางโอ้อวด

        เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันแห่งมังกรที่แผ่พุ่งเข้ามานักศึกษาสองคนของมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวแทบจะฉี่ราดกางเกง

        เป็นที่รู้กันดีว่าพลังของผู้ฝึกสัตว์อสูรส่วนใหญ่มาจากพลังที่สัตว์อสูรส่งกลับมาให้

        หวังเฉินยังสามารถสังหารสัตว์อสูรป่าเลเวล75ได้ด้วยคมดาบเดียวพลังของมังกรยักษ์ตนนี้ย่อมต้องแข็งแกร่งกว่าอย่างแน่นอน

        “ผม... ผม...”

        นักศึกษาสองคนของมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวกอดกันสั่นเทิ้มหัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ

        ถ้าพวกเขารู้ว่าหวังเฉินจะพามังกรยักษ์มาด้วยพวกเขาจะไม่นอนแกล้งตายเพื่อรอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์แน่นอน

        ตอนนี้เป็นไงล่ะไม่ได้เก็บผลประโยชน์กลับต้องกลายเป็นผลประโยชน์เสียเอง!

        “อย่าไปขู่พวกเขาสิ!”

        ในตอนนั้นเองเสียงอันอ่อนโยนก็ดังขึ้นข้างหูของพวกเขา

        เมื่อหันไปทั้งสองก็เห็นหวังเฉินเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอันอบอุ่นราวกับสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ

        “หวังเฉิน!”

        เมื่อเห็นหวังเฉินนักศึกษาสองคนของมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวก็ราวกับเห็นผู้ช่วยให้รอดชีวิตรีบคลานไปหาหวังเฉิน แล้วหลบอยู่ข้างหลังเขา

        ใบหน้าน้อยๆของพวกเขา ดูเหมือนกลัวว่ามังกรยักษ์จะกลืนกินพวกเขาเข้าไปทั้งตัว

        เมื่อเห็นฉากนี้หวังเฉินก็รู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้อย

        ให้ตายสิ!

        นายจะตื่นเต้นอะไรกัน?

        ไม่รู้เหรอว่าฉันกับมังกรยักษ์เป็นพวกเดียวกัน?

        “พวกนายสองคนคิดออกหรือยังว่าจะชดเชยค่าทำเกล็ดของปิงชิงเปื้อนอย่างไร?”

        หวังเฉินมองนักศึกษาสองคนของมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวแล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        “เอ๊ะ?”

        เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเฉินนักศึกษาสองคนของมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวก็ตกใจเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกตัวแล้วกระโดดหนีไปด้านข้างราวกับกระต่ายตกใจ

        “นาย... นายต้องการอะไร?”

        ทั้งสองกอดกันสั่นเทิ้ม

        หากผู้ที่ไม่รู้เรื่องราวมาเห็นฉากนี้คงคิดว่าพวกเขาเจอจอมมารผู้ยิ่งใหญ่เสียอีก

        “เอาของที่พวกนายหามาได้ออกมาให้ฉันเลือกดู ถ้าฉันพอใจ ฉันจะปล่อยพวกนายไป”

        “แต่ถ้าไม่มี ก็คงต้องขอโทษด้วย”

        หวังเฉินเผยรอยยิ้มอ่อนโยนพลางโบกกระบี่ฟันเลื่อยในมือของเขา

        “ฉันก็คงจะส่งพวกนายออกจากดินแดนลับไปฟรีๆ”