Cosmic God System ข้านี่ล่ะผู้ยิ่งใหญ่ (จบ)

นักเรียนคนอื่นๆพลันหน้าซีดพวกเขา แข็งขาอ่อนแรงค่อยๆลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ บางคนถึงขนาดประคองกันเลยก็มี
ในขนาดนั่น ผู้อาวุโสเฟยเซียนพลันปรากฏตัว เขาลอยอยู่เหนือลานประลอง จ้องไปที่เย่ชิงหยูเขม็ง เขาถลึงตาใส่ ส่ายหัวอย่างอ่อนใจ
เย่ชิงหยูหันขึ้นมามองเขายิ้มแย้มแจ่มใสทำหน้าตาใส่ซื่อ หยักไหล่ราวกับว่าเขาไม่ได้ทำไรผิด
"เจ้าหนูไปรังแกพวกเด็กแบบนั่นมันได้อะไรขึ้นมาห๊ะ" เฟยเซียนเอ่ยขึ้น
"อะไรกัน ตาแก่ผมก็เป็นเด็กนะแถมอายุน้อยกว่าอีก" เย่ชิงหยูอธิบายอย่างมีเหตุผล
เฟยเซียนหน้าเขียวคล้ำ "เรียกเขาว่าตาแก่เรอะ เดียวนี้ชักเอาใหญ่เลยนะ"
"เรียกข้าว่าผู้อาวุโสซะ"
"เข้าใจแล้วตาแก่" เย่ชิงหยูยิ้มจนตาหยี
เฟยเซียนถอนหายใจส่ายหัวอย่างเบื่อหน่ายเขาเอ่ยขึ้น "เจ้าตัวแสบ ในไม่กี่วันก่อเรื่องตั้งมากมาย ยังไม่รู้ตัวอีกเรอะ" เฟยเซียนตวาดเสียงดังลั่น
เย่ชิงหยูเอามือแคะหูราวกับว่าไม่สนใจฟังแม้แต่น้อย
อาจารย์กับนักเรียนคนอื่นๆก็ได้ยินด้วย อาจารย์คนนึงถามเฟยเซียนว่าเจ้าหนูนี่ก่อเรื่องอะไรไว้ พยายามพูดแทนเย่ชิงหยู
"ก็เจ้าเด็กนี้ สังหารขั้นขุนพลปฐพีขั้นกลางไปคน และอีกวันต่อมา ก็จัดการผู้อาวุโสใหญ่แห่งตำหนักนภาซะเละเป้นโจ๊กไปเลย แค่นี้ยังไม่พออีกเรอะ" เฟยเซียนหันมาต่อว่า
"ห๊ะ" อาจารย์แต่ละคนได้ฟังแล้วถึงกับตะลึง ความคิดเขานึกถึงคำพูดของเฟยเซียนอย่างบ้าคลั่ง
"สังหารขุนพลนภาขั้นกลางและฆ่าผู้อาวุโสใหญ่แห่งตำหนักนภา"
ต้องบอกก่อนว่า แต่ละคนในที่นี้ได้ยินชื่อเสียงของตำหนักนภาเป็นอย่างดี เป็นขุมพลังที่ร้ายกาจ โหดเหี้ยมอย่างถึงที่สุด ส่วนผู้อาวุโสใหญ่นั่นมัน ผู้มีพลังระดับขุนพลนภานะเฮ้ย ไม่ใช่ไก่กาที่ไหนจะฆ่าได้ แต่อย่างนั่นถึงกับถูกเย่ชิงหยูสังหาร
พวกเขาหันไปมองเย่ชิงหยูอย่างตื่นตระหนัก อ้าปากแทบจะยัดรถยนต์เข้าไปได้เลยทีเดียว
โทมัสกับคนอื่นๆเมื่อได้ฟังถึงกับตะลึง แค่ไม่กี่วันที่ผ่านมาเจ้าเด็กนี่ก่อเรื่องไว้ใหญ่โตนัก
นักเรียนคนอื่นถึงกับเงียบสงบราวกับป่าหน้า แต่ละคนทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ แค่ไม่กี่วัน ศิษย์พี่เย่ของพวกเขาเก่งกาจราวกับอสูรกายปานนั่น สายตาแต่ละคนหันมามองเย่ชิงหยูด้วยความหวาดกลัว แต่ในส่วนลึกของดวงตาปรากฏความเคราพอย่างถึงที่สุด
เฟยเซียนหันมามองเย่ชิงหยูเขาเอ่ยขึ้นสบัดมือคว้างตัวเย่ชิงหยูให้ลอยมาข้างๆเขา
"เจ้าเด็กแสบมากับข้า" เย่ชิงหยูถูกพลังงานไร้รูปร่างจับไว้ ตัวเขาเริ่มลอยขึ้นจากลานประลองทีละน้อย
เย่ชิงหยูตื่นเต้นเล็กน้อย นี่นะหรอการโบยบิน เขารู้สึกราวกับว่าเป็นอิสระถึงจะไม่ใช่พลังตัวเองกะเหอ
ขนาดนั่นเมื่อเย่ชิงหยูลอยมาอยู่ข้างๆเฟยเซียน เขาก็พาเย่ชิงหยูบินไปอย่างรวดเร็วหายวาปไปกับตา ตรงไปส่วนลึกของสถาบันทันที
อาจารย์กับนักเรียนคนอื่นๆพลันได้สติพวกเขาพูดคุยกันอย่างบ้าคลั่ง คลั่งไคล์อย่างถึงที่สุด
โทมัสกับอีกเก้าคนตอนนี้กำลังอึ้งไม่ได้สติ พวกเขาไม่อยากจะเชื่อแค่ไม่กี่วันพลังมันจะห่างกันมากมายถึงเพียงนี้ พวกเขาหัวเราะอย่างขมขื่น ส่ายหัวไปมา
ขนาดนั่นข่าวนี้ก็กระจายไปทั่วสสถาบันอย่างรวดเร็วราวกับติดจรวดยังไงยังงั้น
เฟยเซียนกับเย่ชิงหยูมาถึงในส่วนลึก ซึ่งเป็นที่อาศัยของเยเซียนนั่นเอง รอบบริเวณอากาศสดชื่น มีพืชพันธุ์ต่างๆ ใจกลางปรากฏกระท่อมหลังเล็กราวกับอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ เมื่อพวกเขาบินมาถึง
เฟยเซียนถอนหายใจ หันไปถลึงตาใส่เย่ชิงหยูอีกที
เย่ชิงหยูไม่รอช้า เอ่ยถามทันที
"นี่ตาแก่พามาที่นี้ มีเรื่องอะไรคุยหรอ"
เฟยเซีียยเอ่ยตอบ
"เจ้าจำตาเฒ่าที่ร้านขายสมุนไพรที่เจ้าเข้าไปซื้อได้ไหม" เย่ชิงหยูพยักหน้าทันที
"ตาเฒ่านั่นมีชื่อว่าหวง เป็นหนึ่งในเสาหลักที่แท้จริงของเผ่าพันธุ์มนุษย์เรา พลังเขาไม่แพ้ข้าเลยทีเดียว" เฟยเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งครึม
เย่ชิงหยูฟังดังนั่นก็อึ้งเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าตาแก่โยกเก้าอี้จะเป็นผู้ยิ่งใหญ่แบบนี้่ ตอนนั่นตรวจจับอะไรไม่ได้เลย คงเป็นเพราะพลังของเรายังน้อยอยู่ในตอนนั่น
"หวงส่งเรื่องของเจ้าไปที่สำนักงานใหญ่ของพวกเรา เมื่อไม่กี่วันก่อนเกิดการประชุมสุดยอดขึ้น เสาหลักแทบทั้งหมดเข้ารวมประชุมเพื่อพูดคุยเรื่องของเจ้า ถึงขนาดผู้อาวุโสสูงสุดทั้ง3 ออกจากการปิดด่านเลยทีเดียว"
"ในคืนนั่นที่เจ้านอนอยู่ มีสัมผัสลึกลับตรวจสอบเจ้าใช่ไหม นั่นละคือผู้อาวุโสหนึ่ง ผู้แข็งแกร่งที่สุดในเผ่าพันธุ์เราตอนนี้ แต่ถึงยังงั้นเจ้าก็ยังตรวจสัมผัสของเขาพบเข้าจนได้ พวกเราแต่ละคนถึงกับตะลึงในความสามารถของเจ้าเลยทีเดียว" เฟยเซียนเอ่ยเขายิ้มจนตายี
เย่ชิงหยูพยักหน้า สีหน้าเขาค่อนข้างจริงจังเลยทีเดียว ตอนนั่นถ้าเขาไม่มีเนตรอีกาจักรพรรดิทองคำก็ไม่สามารถตรวจจับได้ เป็นความสามารถที่ลึกลับจริงๆ พลังของเขามหาศาลอยากจะหยั่งถึง
เฟยเซียนลืมไปเขาหยิบแหวนมิติออกมาส่งมอบให้กับเย่ชิงหยู
เย่ชิงหยูรับมาส่งสััมผัสเข้าไปตรวจสอบ ข้างในไม่มีอะไรอย่างอื่นนอกจากหินรูปร่างกลมๆหลายพันก้อน
เขาหยิบออกมาไว้ในมือ เอ่ยถามเฟยเซียนทันที
"มันคือหินพลังงาน ปกติเราจะซึมซับพลังฟ้าดินในรอบบริเวณใช่ไหม แต่หินนี้คือพลังงานต้นกำเนิดหนาแน่นในรูปแบบที่จับต้องได้ เมื่อเราถือไว้ในเวลาบ่มเพาะจะฝึกฝนพลังได้เร็วกว่าการซึมซับปกติหลายสิบเท่า แต่ละก้อนมีมูลค่าหลายร้อยล้านเครดิตเลยทีเดียว"
เย่ชิงหยูอ้าปากเล็กน้อยเท่าที่ดู ในแหวนมีประมาณถึง 2000ก้อนเลยทีเดียว
"นี้เป็นของขวัญที่ผู้อาวุโสหนึ่งมอบให้เจ้าเพื่อบ่มเพาะพลัง" เฟยเซียนยังอิจฉาขนาดเขายังมีแค่ไม่กี่พันก้อนเท่านั่น
"พรุ่งนี้ก็ได้เวลาไปสำนักศักดิ์สิทธิ์แล้ว เจ้าพักที่สถาบันนี้เถิดข้าเตรียมที่พักไว้ให้แล้ว คนอื่นๆที่จะไปก็พักที่นี้เหมือนกัน"
เย่ชิงหยูพยักหน้ารับ เมื่อเฟยเซียนกำลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน เย่ชิงหยูพลันเอ่ยถามขึ้น
"ตาแก่มีหม้อใบใหญ่ๆที่เอาไว้ต้มสมุนไพรไหม"
"มีสิว่าแต่เจ้าจะเอาไปทำอะไร? อย่าบอกนะว่าเจ้าปรุงยาเป็นนะ" เฟยเซียนตกใจอุทานขึ้น
เย่ชิงหยูส่ายหัว เขาเอ่ยตอบ "จะเอาไปชุบตัวนะ พอดีได้สมุนไพรสวรรค์มา"
"อะไรนะ สมุนไพรสวรรค์ เจ้ามีมันจริงๆหรอ" เฟยเซียนตะลึงอีกรอบ ขนาดนั่นเขาก็เอาหม้อใบใหญ่ที่ขนาดเอาตัวลงไปยังได้ออก เย่ชิงหยูเก็บเข้าแหวนมิิติทันที
เย่ชิงหยูก้มหัวให้เล็กน้อย เขาหันหลังกลับเดินออกจากบริเวณกระท่อมทันที เฟยเซียนมองตามหลัง สีหน้าเขาถึงกับหน่ายใจเลยทีเดียว "จะเก่งกาจไปถึงไหนกันนะ สงสัยเราจะแก่แล้วจริงๆ" เฟยเซียนบ่นเดินกลัับเข้ากระท่อมไป
เย่ชิงยูมาถึงที่พักที่ทางสถาบันจัดหาให้ เมื่อเขาเข้าห้องมาแล้ว ก็ใช่สัมผัสตรวจสอบรอบบริเวณทันที เขาพนักหน้า ไม่มีอันตรายใดๆ

เย่ชิงหยูนั่งขัดสมาธิเขาค่อนข้างตื่นเต้นเล็กน้อยที่กายเทพโกลาหลจะยกระดับขึ้น คร่าวนี้จะได้อะไรมาน้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 32 พูดคุย

นิยายแนะนำ

Cosmic God System ข้านี่ล่ะผู้ยิ่งใหญ่ (จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่​ 32​ พูดคุย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้

ตอนที่ 32 พูดคุย