บทที่ 10 ประสิทธิภาพอันน่าสะพรึงกลัวของระดับยาโบราณ
"ข้าวสารหนึ่งร้อยกิโลกรัม แป้งสาลีหนึ่งร้อยกิโลกรัม ผักหนึ่งร้อยกิโลกรัม ทั้งหมดนี้รวมกัน..." หลี่เทียนหรานเอ่ยตัวเลขออกมาด้วยน้ำเสียงเ็าและเด็ดขาด "คิดราคามิตรภาพ แปดล้าน!"
"หลี่เทียนหราน นายบ้าไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหม?" จงหลิงได้ยินคำพูดของหลี่เทียนหรานก็โกรธจนตัวสั่น "ดี ดีมาก! งั้นนายก็กอดพืชพรรณเน่า ๆ ของนายให้ขึ้นราไปเถอะ! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าถ้าไม่มีนายแล้ว พวกเราจะซื้ออาหารไม่ได้!"
หลี่เทียนหรานไม่สนใจอาการโกรธจัดของจงหลิง เขาตัดสินใจกดวางสายทันที เขาไม่มีทางขายอาหารให้กับจงหลิงเด็ดขาด ต่อให้ฝ่ายนั้นยอมจ่ายเงินจำนวนนี้ เขาก็จะปฏิเสธอยู่ดี
คำพูดเมื่อครู่ เป็เพียงการปั่นหัวเธอเล่นเท่านั้น
ตอนนี้สถานการณ์ยังไม่ชัดเจน พืชผลระดับป้องกันรังสีในฟาร์มนั้นแตกต่างจากอาหารทั่วไป หากความลับรั่วไหลออกไป ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีคนที่มีเจตนาร้ายเกิดความโลภขึ้นมา
ตอนนี้พลังของหลี่เทียนหรานยังไม่แข็งแกร่งพอ หากถูกใครจ้องเล่นงานเอาตอนนี้ ชีวิตคงไม่มีวันสงบสุขแน่!
แต่จากการโทรศัพท์ของจงหลิงครั้งนี้ ทำให้หลี่เทียนหรานได้รับรู้ว่าวิกฤตขาดแคลนอาหารภายนอกเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นมากแล้ว ตอนนี้อาหารที่เหลืออยู่ในตลาดคงหาซื้อได้ยากมาก ไม่อย่างนั้นจงหลิงคงไม่โทรหาเขา
หลี่เทียนหรานเดาไม่ผิดเลย
แม้ว่าทางรัฐบาลจะกำลังเร่งระดมอาหารสำรองออกมา แต่เนื่องจากผู้คนไม่รู้ว่าหายนะครั้งนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่ ทั่วทั้งประเทศจึงเกิดการแย่งชิงและกักตุนอาหารกันอย่างบ้าคลั่ง อาหารที่ส่งมาถึงถูกกวาดซื้อจนเกลี้ยงในพริบตา
หากไม่สามารถแก้ไขปัญหาเื่พิษในดินได้ เมื่ออาหารสำรองหมดลงและพืชผลใหม่ไม่สามารถเติบโตได้ ความอดอยากจะยังคงกลืนกินมนุษยชาติราวกับปีศาจร้ายต่อไป
...
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เช้าตรู่ของสองวันต่อมา หลี่เทียนหรานตื่นขึ้นมาด้วยความกระปรี้กระเปร่าและรีบมุ่งหน้าไปยังเขตปลูกพืช
วันนี้เป็วันที่พืชผลระดับยาโบราณสุกงอม
เขาแทบรอไม่ไหวที่จะดูว่า พืชผลระดับสามที่มีคำว่า 'ยาสมุนไพรโบราณ' นำหน้านี้ จะมีความมหัศจรรย์อย่างไรซ่อนอยู่
ใน่สามวันนี้เขาไม่ได้อยู่เฉย ๆ แต่ได้ปลูกพืชระดับป้องกันรังสีลงไปอีกครั้ง พร้อมกับใช้ยาเร่งโต ภายในสามวันเขาเก็บเกี่ยวได้ทั้งหมดสี่ครั้ง รวมน้ำหนักแล้ว 21,000 กิโลกรัม!
เขาแบ่งผักและผลไม้แต่ละชนิดเก็บไว้ชนิดละ 30 กิโลกรัม ส่วนที่เหลือทั้งหมดส่งเข้าสู่ระบบรีไซเคิล และได้รับรางวัลเป็แต้มสะสม 210,000 แต้ม
เมื่อรวมกับแต้มที่เคยได้รับก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขามีสิทธิ์ที่จะใช้จ่ายฟุ่มเฟือยในร้านค้าได้เล็กน้อยแล้ว
เมื่อผลักประตูเรือนกระจกออกไป ก่อนที่หลี่เทียนหรานจะทันเห็นภาพในแปลงปลูก เขาก็ได้กลิ่นหอมเข้มข้นของสมุนไพรจีนลอยมาแตะจมูก
กลิ่นหอมนี้มีความนุ่มนวลและสง่างาม ราวกับสามารถทำให้จิตใจที่ว้าวุ่นสงบลงได้!
หลี่เทียนหรานหันไปมองในเรือนกระจก ตรงแปลงปลูกเล็ก ๆ ที่ถูกแยกออกมาจากพืชระดับป้องกันรังสี แปลงปลูกนี้มีขนาดประมาณสี่ตารางเมตร มีแครอทสิบสองหัวที่ใบมีสีเขียวมรกตใสราวกับหยกเติบโตอยู่กระจัดกระจาย พร้อมกับส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ออกมา
[แครอทระดับสมุนไพรโบราณ]
[ระดับการเติบโต : 100%]
[สรรพคุณ : ขจัดผลกระทบด้านลบทั้งหมดจากการได้รับพิษและอาการเจ็บป่วย (รวมถึงความเสียหายที่ไม่อาจย้อนกลับได้ซึ่งเกิดจากผลกระทบด้านลบ)]
[ระยะเวลาการเก็บรักษา : ไม่จำกัด]
[คำอธิบาย : ตราบใดที่ยังเหลือลมหายใจ ฉันคือห้อง ICU เคลื่อนที่ของคุณ!]
เมื่อเห็นคำแนะนำบรรทัดนี้ หลี่เทียนหรานถึงกับอึ้งไปจริง ๆ มือของเขาสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว
นี่มันยังนับว่าเป็ผักอยู่อีกเหรอ? นี่มันคือสมบัติล้ำค่าจาก์ชัด ๆ!
ถ้าอยู่ในนิยายกำลังภายใน นี่ก็คือยาคืนิญญาเก้าชั้นฟ้าที่สามารถถอนพิษทุกชนิดในใต้หล้าและรักษาาแที่ใกล้ตายให้หายได้เลย!
หลี่เทียนหรานจินตนาการได้เลยว่า หากนำสิ่งนี้ออกไป จะสร้างแรงสั่นะเืให้วงการแพทย์เพียงใด เมื่อเทียบกับสิ่งนี้แล้ว ต่อให้เป็โสมูเาอายุร้อยปี หรือเห็ดหลินจือไฟพันปีก็ต้องชิดซ้ายอย่างแน่นอน
เพียงประโยคเดียวที่ว่า 'ขจัดผลกระทบด้านลบจากการได้รับพิษและอาการเจ็บป่วยทั้งหมด รวมถึงความเสียหายที่ไม่อาจย้อนกลับได้' ก็เพียงพอที่จะเอาชนะยารักษาโรคหลายหมื่นชนิดที่โลกรู้จักได้ในพริบตา
พูดง่าย ๆ คือถ้ามีสิ่งนี้ ไม่ว่าจะป่วยเป็โรคร้ายแรงแค่ไหนก็รักษาหายได้ ต่อให้ดื่มยาฆ่าหญ้าแทนน้ำ หรือกินยาเบื่อหนูแทนลูกอมก็ไม่ตาย!
ประสิทธิภาพที่ทรงพลังจนทะลุเกณฑ์นี้ สมกับชื่อ 'ยาสมุนไพรโบราณ' จริง ๆ!
หลี่เทียนหรานใช้จอบเล็ก ๆ ขุดแครอทระดับยาโบราณทั้งสิบสองหัวนี้ออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วประคองไว้ในฝ่ามือ ราวกับกำลังประคองสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในโลก
[เก็บเข้ากระเป๋าระบบแล้ว สามารถนำออกมาใช้ได้ตาม้า]
"ไม่รู้ว่ายาสมุนไพรโบราณพวกนี้ จะสามารถแก้พิษจากผักที่ปนเปื้อนรังสีได้หรือเปล่านะ?" หลี่เทียนหรานพลันนึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมา หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พึมพำกับตัวเองว่า "ดูเหมือนว่าต้องลองทดสอบดูถึงจะรู้"
หลี่เทียนหรานเป็คนที่ไม่ยอมเชื่ออะไรง่าย ๆ
แม้ว่าผักระดับยาโบราณจะมีประสิทธิภาพที่ทรงพลังมากตามข้อมูลแนะนำ แต่สรรพคุณจริง ๆ นั้น หลี่เทียนหรานไม่รู้ว่ามันจะตรงตามคำแนะนำทั้งหมดหรือไม่
หากระบบเกิดข้อผิดพลาด หรือกล่าวเกินจริงเกี่ยวกับสรรพคุณของยาสมุนไพรโบราณเหล่านี้ ในอนาคตหากถึงเวลาที่จำเป็ต้องใช้จริง ๆ จะกลายเป็เื่ยุ่งยากมาก...
หลังจากคิดดูแล้ว หลี่เทียนหรานตัดสินใจว่าถ้ามีเวลาจะไปทดลองดู
การทดสอบนั้นง่ายมาก ตอนนี้พืชที่ปนเปื้อนรังสีมีอยู่เต็มถนน แค่ไปที่โรงฆ่าสัตว์ แล้วหาลูกหมูมาสักตัวก็พอแล้ว
"ขอดูค่าสถานะของตัวเองหน่อย..."
หลี่เทียนหรานเรียกแผงสถานะของตัวเองขึ้นมาดู
หลังจากกินผักระดับป้องกันรังสีติดต่อกันสามวัน หลี่เทียนหรานรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของเขาเปลี่ยนไป มีพละกำลังมากขึ้น ร่างกายเบาสบาย และทำงานได้โดยไม่รู้สึกเหนื่อย
เขารู้ว่านี่ต้องเป็ผลจากการเสริมสร้างร่างกายของผักระดับป้องกันรังสีที่เริ่มทำงาน
[หลี่เทียนหราน]
[อายุ : 22 ปี]
[พละกำลัง : 11 (มาตรฐาน 10)]
[สติปัญญา : 11 (มาตรฐาน 10)]
[ความเร็ว : 11 (มาตรฐาน 10)]
[ความทนทาน : 11/11 (มาตรฐาน 10 ไม่มีการใช้)]
[การประเมิน : นี่คือชายหนุ่มที่สมรรถภาพทางกายและสติปัญญาอยู่ใน่สูงสุดของชีวิต เขามีความระแวดระวังต่อทุกสิ่ง เยือกเย็นและว่องไว! น้องสาวและสุนัขคือสิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุด ภายนอกเขาดูอ่อนโยน แต่จงอย่าพยายามล้ำเส้นของเขาเชียว มิเช่นนั้นคุณจะได้รู้ว่าเขาน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก!]
ค่าสถานะทุกอย่างเพิ่มขึ้นเล็กน้อยจากเมื่อสามวันก่อน เห็นผลได้อย่างชัดเจน
แต่เมื่อมองคำประเมิน หลี่เทียนหรานก็รู้สึกพูดไม่ออก
ฉันดุร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ?
เห็น ๆ อยู่ว่าฉันอ่อนโยนจะตายไป!
แต่ว่า... ความอ่อนโยนนั้นมีไว้ให้น้องสาวเห็นเท่านั้นแหละ
หลี่เทียนหรานยิ้มบาง ๆ
ทันใดนั้นเอง ระบบลาดตระเวนก็ส่งเสียงเตือนที่บาดหูออกมา [คำเตือน! คำเตือน! มีผู้พยายามบุกรุก!]
สีหน้าของหลี่เทียนหรานเปลี่ยนไป แววตาพลันเย็นเยียบลงทันที
756
