ภูผาไม่อยากนึกถึงดาริกาจึงใช้เวลาทั้งหมดทุ่มให้กับเด็กๆ ที่ล้อมหน้าล้อมหลังฟังเขาเล่านิทาน เด็กน้อยหน้าตามอมแมมดวงตาใสซื่อบริสุทธิ์ทำให้เขาลืมเธอไปได้ชั่วคราวเด็กูเาเริ่มพูดภาษาไทยได้บ้างแล้ว นับว่าเป็ความสำเร็จอีกขั้นหนึ่งของพวกเขา
“ครูครับเมื่อไหร่ครูดาจะกลับมา ”
เด็กชายชาวเขาร่างผอมบาง ชื่อซือปาถาม ภูผาเจ็บปลาบที่ใจเขาจับศีรษะลูกศิษย์ตัวจ้อยโคลงไปมา
“เดี๋ยวคงจะมาเราคิดถึงครูดามากหรือไง ”
“ครับ ครูดาสวย ใจดีทำขนมให้กินบ่อย ๆ”
ลูกศิษย์ยิ้มจนเห็นฟันกร่อนดำ ชายหนุ่มยิ้มเศร้าก่อนที่จะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู รู้ว่าเย็นมากแล้วจึงเดินไปส่งลูกศิษย์ตัวจ้อยกลับบ้าน
เมื่อกลับมาที่พักเขายังคงยืนเหม่อมองูเาสูงทะมึนจากลูกหนึ่งไปยังลูกหนึ่ง ป่านนี้ดาริกากำลังทำอะไร เธอจะคิดถึงป่าหนาวบ้างหรือไม่แล้วเมื่อไหร่จะกลับมา
ลมพัดแรงและเย็นขึ้นเรื่อย ๆเสียงกอไผ่ลู่ลม ลำไผ่เสียดสีกัน ดังหวีดหวิวเศร้าสร้อยเหมือนใจเขาเวลานี้ช่างเศร้าเมื่อยล้าเต็มที่ เขาบอกความในใจมีความปรารถนาดีต่อเธอหากว่าสาวสวยไม่กลับมาเขาจะทำอย่างไร
“คุณภูคะ”
เสียงนุ่มหวานปลุกภวังค์ครูหนุ่มให้หันมองต้นเสียงเข็มฟ้านั่นเอง เธอเป็ผู้หญิงรูปร่างเล็กสมส่วนแต่หน้าตาน่ารักยิ้มหวานได้ทุกเมื่อ เขาอดคิดเล่น ๆ ไม่ได้ ถ้าไม่มีดาริกาอยู่ในใจเขาอาจจะชอบเธอก็ได้
“ครูเข็มฟ้านี่เองเล่นเอาผมใคิดว่านางฟ้าที่ไหน”
เข็มฟ้ายิ้มเอียงอาย หน้าแดงซ่าน เธอพอใจครูหนุ่มรูปร่างบึกบึนคนนี้แต่ไม่กล้าแสดงออกมาให้เขารู้
“ขอโทษนะคะที่ทำให้ใเข็มเห็นคุณยืนอยู่คนเดียวคิดว่าคงเหงา ถ้าไม่รังเกียจที่จะขอคุยด้วย”
“ผมคงเป็คนใจร้ายมากถ้ารังเกียจสาวสวยอย่างคุณ ผมกำลังหาเพื่อนคุยอยู่พอดี คุณเผชิญก็ไม่ว่างเขามัวแต่อาบน้ำ เชื่อไหมคุณ เห็นตัวดำเป็เ้าเงาะอย่างนั้นอาบน้ำทีเป็ชั่วโมง”
“จริงเหรอคะ ไม่น่าเชื่อ เข็มอีกซิคะเป็ผู้หญิงแท้ๆ ยังอาบน้ำแค่เดี๋ยวเดียว อากาศเย็นแบบนี้ขืนอาบน้ำนานตะคริวจะกินเอาความจริงเราอยู่บนดอยก็ดีนะคะ สวยและเห็นไกลดี”
หญิงสาวชวนสนทนา ภูผาเหลือบมองด้านข้างของสาวร่างเล็กเห็นว่าสวยมีเสน่ห์เข็มฟ้ามาจากครอบครัวที่มีฐานะไม่ดี เธอเคยบอกกับเขาว่าหางานอื่นไม่ได้ จึงมาทำงานนี้แก้ขัดไปก่อนเขาอดคิดไม่ได้ว่าเธอมาทำงานนี้เพราะความจำเป็ไม่ได้รักอาชีพครูเลย
“ดูซิคะ มุมโน้นพระอาทิตย์กำลังตกดิน สวยจริง ๆ ค่ะ”
เธอชี้ชวน เขาอดมองตามไม่ได้ความจริงพระอาทิตย์ตกดินเห็นเป็ประจำ เหมือน ๆ เดิมทุกอย่าง เพื่อเป็การถนอมน้ำใจเขาจำต้องพยักหน้าทำเป็เห็นพ้องต้องกันหญิงสาวยิ้มหวานสบตาสีสนิมเหล็กคู่นั้น ภูผารู้สึกแปลก ๆ ต่อท่าทางครูสาว
“คุณเข็มฟ้า เบื่อที่นี่บ้างมั้ย”
ถามตรงๆ หญิงสาวเบ้ปาก ถอนลมหายใจยาว ๆ
“ถ้ามีงานอื่นที่ดีกว่านี้เข็มไม่อยู่หรอกค่ะ เบื่อค่ะ วัน ๆ เห็นแตู่เา ไม่มีความเจริญที่สำคัญทำให้เข็มไม่อยากอยู่ก็คืออากาศหนาวเข้าไส้ ใครอยู่ได้ก็อยู่ไปเถอะเข็มไม่อยู่ด้วยหรอก ถ้าเกิดมีงานดีๆ คุณไปกับเข็มมั้ยคะ”
ภูผาไม่ตอบแต่ยิ้มผู้หญิงคนนี้ทำงานเพราะความจำเป็ไม่ใช่ทำด้วยใจรักอย่างว่าใครที่ตกอยู่ในสภาพเช่นเธอคงต้องทำเหมือนกัน เมื่อมีโอกาสต้องคว้าไว้ก่อนอยากรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงในใจของเขาทำไมหล่อนทนได้ ไม่ได้ยินเสียงบ่น นอกจากรอยยิ้มสนุกสนานเมื่ออยู่ท่ามกลางเด็กๆ จะบึ้งงอเมื่อปะทะคารมกับเขาเท่านั้น
อากาศเย็นลงทุกขณะ ลมเริ่มพัดแรงขึ้นผมเธอปลิวสยาย เข็มฟ้าขยับเข้าใกล้ จนได้กลิ่นแป้งฝุ่นอ่อน ๆ โชยเข้าจมูกอยากขยับกายออกห่างแต่กลัวว่าหล่อนจะเสียใจ ต่างคนต่างนิ่งเงียบ ความคิดสวนทางกันเข็มฟ้าพยายามทำตัวให้น่ารัก มองไกล ๆ เหมือนว่าหนุ่มสาวทั้งสองยืนเบียดชิดกัน
“อากาศเริ่มเย็นแล้วคุณเข็มฟ้าไม่หนาวเหรอครับ ไหนว่าไม่ชอบอากาศเย็น”
เข็มฟ้าอยากจะจับมือเขาบีบแน่น ๆ ให้คลายหนาวเหลือเกิน
“ไม่หรอกค่ะ คุณคุยสนุกดีกลับเข้าบ้านก็ได้แต่นอน วันนี้ไม่อยากหลับแต่หัววันค่ะ”
ซวยล่ะซิ เขาคราง อยากปลีกตัวออกจากไปแต่ไม่มีโอกาส ถ้าผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างอยู่นี้เป็ดาริกาเขาคงไม่เซ็งขนาดนี้
“คุณภูคะเข็มถามจริง ๆ เถอะ คุณมีแฟนหรือยังคะ”
ภูผาสะอึก มองหน้าเข็มฟ้านิ่งจนเธอมีความหวังครามครัน
“คุณเล่นถามตรงๆ แบบนี้ผมก็เขินแย่เลย”
เขายังไม่ทันจะตอบข้อข้องใจเสียงสวบสาบดังขึ้นทำให้เข็มฟ้าและภูผาถอยห่างจากกัน
“ขอโทษด้วยนะที่รบกวนความสุขแต่เผอิญตรงนี้เป็ทางผ่านเสียด้วยสิ”
4K
