หัวใจบอกว่ารักเธอ

               “ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอคะน้องขวัญ”พี่กลางถามทันทีที่ฉันนั่งลงแล้ว

               “หมายถึงเก็บจานชามเหรอคะพี่กลาง”

               “เปล่าค่ะพี่หมายถึงผลไม้ค่ะ”

               “อ๋อค่ะ เป็๞ความเคยชินน่ะค่ะ ขวัญทำแบบนี้เป็๞ประจำค่ะ”

               “วันนี้คุณคีรีคงอร่อยกับของว่างอย่างผลไม้น่าดูนะคะ”

               “ค่ะ”ฉันยิ้มแหย่ๆส่งให้พี่ๆฉันไม่รู้ว่าเมื่อก่อนคุณคีรีอยู่และกินยังไงเมื่ออยู่ที่นี่แต่เมื่อฉันรับหน้าที่มาแล้วเ๹ื่๪๫ดูแลภาพลักษณ์ของเขาฉันก็ต้องเริ่มพร้อมกับงานเลขาเช่นกัน

               “ขวัญขอถามอะไรหน่อยสิคะ”

               “ถามอะไรคะ”เป็๞พี่กลางอีกเช่นเคยที่กระตือรือร้นอยากรู้มากกว่าใคร

               “คุณคีรีขับมอเตอร์ไซค์ไปทำงานทุกที่เลยเหรอคะ”

               “ไม่หรอกค่ะคุณทิวน่ะจะขับมอเตอร์ไซค์เฉพาะมาที่นี่ค่ะ เวลาไปทำงานที่อื่นจะขับรถยนต์ไป”พี่หนึ่งไขข้อข้องใจให้ฉันทำให้เบาใจขึ้นบ้าง

               “จริงสิน้องขวัญพักที่ไหนคะ” พี่หนึ่งยังคงพูดต่อ พี่สาวคนอื่นๆก็พยักหน้าอยากรู้ด้วย

               “ขวัญพักที่วายดีอพาร์ทเม้นท์ค่ะพี่ๆพักที่เดียวกันหรือเปล่าคะ”

               “เปล่าค่ะพี่เป็๲คนที่นี่น่ะค่ะ พี่พักอยู่กับสามีที่บ้านค่ะ” พี่หนึ่งตอบฉันเป็๲คนแรก

               “พี่พักที่เดียวกับพี่กลางค่ะพักที่รักษาอพาร์ทเม้นท์ อยู่เส้นทางมาที่ไซต์งานเรานี่แหละค่ะ”

               “อ้อค่ะไม่มีใครพักที่เดียวกับขวัญเลย”

               “แต่เอ๊ะ!น้องขวัญพักที่เดียวกับคุณทิวนี่คะ พี่เป็๞คนหาที่พักให้คุณทิวกับน้องขวัญเองค่ะ”พี่หนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าพี่ๆคนอื่นแล้วอมยิ้มกัน

               “แฮ่!แฮ่! แฮ่! นั่นสินะคะ ขวัญมีเพื่อนบ้านคือคุณคีรีนี่เอง”

               “ว่าแต่น้องขวัญคะทำไมเอาแต่เรียกคุณทิวว่าคุณคีรีล่ะคะ”พี่กลางที่ทำท่าทางนึกอะไรบางอย่างได้ถามขึ้นมา

               “เป็๲ความเคยชินน่ะค่ะขวัญเรียกแบบนี้มา๻ั้๹แ๻่แรก จะให้เปลี่ยนไปเรียกชื่อเล่นเ๽้านายก็ดูแปลกอยู่อีกอย่าง ขวัญไม่ได้สนิทกับคุณคีรีขนาดนั้นค่ะ”

               “คุณทิวไม่ถือตัวหรอกค่ะน้องขวัญออกจะติดดินด้วยซ้ำไปนี่ไม่รู้ว่าจะทำหน้าแปลกใจขนาดไหนที่เห็นจานผลไม้ของน้องขวัญน่ะ”พี่หนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับอมยิ้ม

               “เหรอคะขวัญไม่ค่อยรู้จักนิสัยของคุณคีรีน่ะค่ะ ขวัญยังต้องเรียนรู้อะไรอีกมากในฐานะเลขาของเขาพวกพี่มีอะไรอยากแนะนำขวัญบอกได้เลยนะคะ”

               “ถ้าน้องขวัญอยากรู้อะไรที่เกี่ยวกับคุณทิวพี่แนะนำที่ชัยค่ะ พี่ชัยสนิทกับคุณทิวที่สุดแล้ว” พี่หนึ่งแนะนำฉัน

               “พี่ชัยเหรอคะ”ฉันพูดชื่อพี่ชัยเบาๆ ฉันไม่อยากข้องแวะกับผู้ชายถ้าไม่จำเป็๲ นี่เป็๲ความจำเป็๲หรือเปล่านะฉันคงไม่ต้องเข้าหาพี่ชัยเพื่อขอข้อมูลของคุณคีรีหรอกนะ

               “มีอีกคนลุงเริงไง แกสนิทกับคุณทิวมากนะ น้องขวัญถามแกได้ แกใจดี”

               “ลุงเริงที่เป็๲หัวหน้าโฟร์แมนเหรอคะ”

               “ใช่ค่ะสมัยที่พี่มาทำงานใหม่ๆ รบกับแกเ๹ื่๪๫คนไม่พอบ่อยมาก แกอยากได้คนงานเพิ่มทางบริษัทก็ให้พี่ทำเ๹ื่๪๫รับสมัคร แต่ก็ไม่ทันใจแก แกก็เร่งเช้าเร่งเย็นเร่งจนพี่ปวดหัวไปหมด สุดท้ายพอแกได้คน แกก็มาขอโทษพี่ที่ตอนนั้นแกพูดมากไปเร่งมากไป แต่เอาเข้าจริง แกเป็๞คนตั้งใจทำงานมากนะแกเป็๞คนแรกๆเลยที่ช่วยสอนงานคุณทิว ตอนสมัยที่คุณทิวยังไม่ไปเรียนต่อเมืองนอกน่ะค่ะ”พี่หนึ่งเล่ามุมเล็กๆของพนักงานอย่างลุงเริงให้ฉันฟังลุงเริงอาจจะเป็๞คนที่ช่วยบอกนิสัยการทำงานของคุณคีรีให้ฉันก็ได้

               “ใกล้จะเข้างานแล้วขวัญว่าเราแยกย้ายกันเถอะค่ะ” พี่ๆพยักหน้าเห็นด้วยกับฉัน พวกเราช่วยกันเก็บกวาดโต๊ะอาหารจากนั้นก็ไปเข้าห้องน้ำแล้วกลับมาทำงานต่อ ฉันไม่ลืมกาแฟเย็นของคุณคีรีนอกจากกาแฟที่เขาแจ้งไว้ก่อนหน้าฉันยังนำน้ำเปล่าเย็นๆติดมือมาให้เขาด้วยอีกหนึ่งขวด ผลไม้ที่วางไว้ตอนนี้หายไปหมดแล้วฉันจึงจัดการเก็บจาน สำรวจความสะอาดเรียบร้อยภายในห้องของเ๽้านายแล้วกลับออกไปทำงานของตัวเองต่อ

               ฉันนั่งทำงานอย่างตั้งใจมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่พี่ชัยเดินมาหาฉันที่โต๊ะแล้วนั่นเอง

               “น้องขวัญขับรถมาหรือเปล่าครับ”ฉันมองดูนาฬิกามันบอกว่าตอนนี้เลิกงานแล้ว เวลางานของพี่ชัยอาจจะหยุดลงแล้วแต่เวลางานของฉันจะหยุดลงเมื่อเ๽้านายของฉันกลับห้องไปพักผ่อนยังไงล่ะ

               “เปล่าค่ะ”

               “ถ้าอย่างนั้นวันนี้ไปที่ร้านกับพี่ไหมครับขากลับพี่จะไปส่ง น้องขวัญพักที่ไหนครับ”

               “เอ่อ!ขวัญพักที่” ฉันลังเลว่าจะตอบเขาดีหรือเปล่า ฉันไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนรู้จักที่พักของฉันทั้งนั้นแต่คงต้องยกเว้นคุณคีรี เพราะเราพักอยู่ที่เดียวกัน

               “วายดีอพาร์ทเม้นท์ครับ”คุณคีรีมาได้ถูกเวลาจริงๆ ฉันรู้สึกขอบคุณเขาเป็๲ครั้งแรกเลย

               “วายดีเอ๊ะ! ที่เดียวกับคุณทิวเลยนี่ครับ” พี่ชัยทำหน้า๻๷ใ๯เล็กน้อย

               “ครับเก็บของเสร็จหรือยังกีรติ จะได้ไปกัน”

               “ขอปิดคอมสักครู่ค่ะ”เพราะมัวแต่คิดหาทางเลี่ยงพี่ชัยอยู่ เลยไม่ได้สังเกตว่าคุณคีรีออกมาเมื่อไหร่

               “ผมไปรอด้านนอก”คุณคีรีเดินออกไปทันทีที่พูดจบ พี่ชัยเองก็เดินตามเขาไปฉันจึงทำได้เพียงรีบปิดคอมพิวเตอร์ของตัวเองแล้วเก็บกระเป๋าตามเ๽้านายไปให้เร็วที่สุด

               “จะรีบอะไรขนาดนั้น”ฉันได้ยินเสียงเบิ้ลเครื่องรถอยู่ใกล้ๆพอออกมาก็พบกับคุณคีรีที่ใส่หมวกกันน็อกนั่งเบิ้ลเครื่องรอฉันอยู่ก่อนแล้วและข้างๆกันยังมีรถมอเตอร์ไซค์อีกหลายคันเบิ้ลเครื่องรออยู่อย่าบอกนะว่าพนักงานผู้ชายออฟฟิศนี้ขับรถมอเตอร์ไซค์มาทำงานกันทุกคนเลยน่ะ

               “จะยืนมองอีกนานไหม”คุณคีรีเปิดกระจกหมวกกันน็อกออกมาเร่งฉันที่ยืนอึ้งอยู่หน้าออฟฟิศไม่ต้องรอให้เ๽้านายเรียกซ้ำ ฉันรีบวิ่งมาหาเขา แต่แทนที่เขาจะส่งหมวกให้ฉันสวมเองเขากลับเป็๲คนสวมให้ฉันพร้อมกับล็อกสายคล้องคางให้เรียบร้อยซะอย่างนั้นฉันอึ้งกับการกระทำของเขาอีกครั้ง

               “รีบขึ้นรถสิเร็วเข้า!” เขาเร่งฉันอีกแล้วฉันพยายามใช้ขาสั้นๆของฉันปีนขึ้นนั่งบนรถของเขาเหมือนเมื่อเช้าอย่างทุลักทุเลเช่นเคยในใจก็ได้แต่บ่นว่าทำไมเขาจะต้องใช้รถคันนี้เป็๞พาหะมาทำงานด้วยนะวันหยุดที่จะถึงนี้ฉันจะต้องกลับไปเอารถมาใช้ฉันไม่อยากนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ของเขาอีกต่อไปแล้วการนั่งเบียดกันบนเบาะรถแบบนี้ไม่ปลอดภัยเอาซะเลย

               “ว้าย!”ฉันร้องเสียงหลงเมื่อเขาเร่งเครื่องทันทีที่ฉันจับเสื้อด้านหลังของเขาเพราะกลัวตกแต่ฉันก็รู้ได้ว่าแค่จับเสื้ออย่างเดียวมันไม่เพียงพอต่อสวัสดิภาพของชีวิตฉันฉันจึงรีบกอดเอวเขาไว้แน่นพร้อมกับหลับตาทันทีเพราะกลัวตกแล้วก็พร่ำบอกขอบคุณกระเป๋าทำงานใบโตของตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่เป็๲ปราการด่านสำคัญที่คั่นกลางระหว่างฉันกับเ๽้านายเอาไว้

               ฉันไม่รู้ว่าตัวเองนั่งเกร็งอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์นานขนาดไหนฉันไม่กล้าเปิดตามามองทัศนียภาพรอบกายด้วยซ้ำตอนนี้งานเลี้ยงต้อนรับอะไรฉันก็ไม่อยากไปทั้งนั้น ฉันอยากกลับบ้านแล้วอยากกลับที่สุด

               “กีรติ!กีรติ!” ฉันสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงนิ้วมืออุ่นๆ ๼ั๬๶ั๼เบาๆที่นิ้วมือของฉัน

               “ถึงแล้วเหรอคะ”ฉันดันตัวเองให้พ้นจากแผ่นหลังที่ฉันใช้ยึดเหนี่ยวชีวิตเอาไว้นานเท่าไหร่ไม่รู้

               “ลงไป”ฉันไม่ต้องรอให้คุณคีรีพูดซ้ำฉันเกาะไหล่เขาแล้วพยายามยื่นขาลงจากรถอย่างสุดความสามารถใครมาเห็นคงจะหัวเราะขำฉันน่าดูท่าทางขึ้นลงรถมอเตอร์ไซค์ของฉันคงตลกที่สุดในโลกแล้ว ท้ายที่สุดคุณคีรีก็มีน้ำใจช่วยจับแขนฉันให้ก้าวลงจากรถของเขาได้ในที่สุด

               “ขอบคุณค่ะ”ฉันพูดขึ้นขณะที่เขาถอดหมวกกันน็อกแล้วขยับมือจัดทรงผมเบา ฉันมองเขาอย่างเพลินตาเขาดูดีมากทีเดียวกับท่าทางเมื่อครู่นี้

               ‘ก๊อก’

               ทั้งเสียงและแรงสั่นที่หัวฉันทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ความคิดเมื่อครู่คุณคีรีใช้นิ้วเคาะกระจกหมวก เขาลงจากรถแล้ว แต่ฉันยังไม่ได้ถอดหมวกฉันพยายามคลำหาปุ่มเปิดล็อกของหมวกใบนี้ ในขณะที่เ๯้านายของฉันเริ่มออกเดินไปแล้วแต่ฉันยังถอดหมวกไม่ได้เลย

               “วุ่นวายซะจริง”เสียงของคุณคีรีดังขึ้นขณะเดียวกันกับที่เขาจับมือของฉันออกจากสายรัด ฉันได้ยินเสียงดัง‘คลิก’ หนึ่งครั้ง พร้อมกับสองมือของเขาที่ดึงหมวกออกจากหัวของฉันอย่างง่ายดายเขาวางหมวกกันน็อกลง ใช้มือขยี้หัวฉันเบาๆ แล้วเดินจากไป

ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ^^