“ฮ่องเต้เพียงล่อหลวงนางหาได้ รวบหัวรวบหางนางจตามเื่ที่ผู้คนเล่าขานกันไม่ หวงซุนฉือจิวชิงตัวนางหนีไปแดนตใต้ ฝ่าาก้คงไม่อาจติดตามเพราะมิได้มีความผูกพันใดใดต่อกันกับหวูจินเฟยลี่”
“นำสิ่งนี้มอบให้นาง”นั่งร่างจดหมายยัดใส่มือขันทีข้างกายของเฉินตงหัวผู้ซึ่งต่อหน้าภักดีลับหลัง กับภักดีหวงซุนยิ่งกว่า
“พระสนม ฝ่าาประทานผ้าสองพับมาให้ท่านสำหรับตัดเย็บอาภรณ์นางกำนัลอีกหนึ่งคน และประทานเครื่องประดับสำหรับตำแหน่งสนมเอก”มะลินั่งหน้าบูด ขันทีข้างกายเฉินตงหัววางจดหมายกับ สิ่งของที่หวงซุนฝากมาให้กับมะลิด้านล่างพับผ้าอย่างแเี
“พระสนม ผ้าพับนี้หากไม่ชอบ ก็โยนมันออกไปด้านนอกเสียแต่เพียงแค่อยากให้พระสนมดูลายผ้าเสียหน่อย”พูดนี้ คำพูดน้ เหมือนเคยอ่านมาก่อนเป็รหัสลับขันทีออกไปแล้ว มะลิถลาไปที่พับผ้าแต่นึกขึ้นได้
“เ้า ไปเตรียมน้ำให้ข้าข้าอยากจะอาบน้ำ”นางกำนัลที่เฉินตงหัวประทานมารีบสาวเท้าไปยัง ห้องอาบน้ำด้านใน มะลิเปิดพับผ้าออกช้าๆ ด้านล่างมี ห่อผ้า ดึงห่อผ้าออกมาคลี่ออกดู
“เ้าชอบ น้ำตาล ปั้นั้แ่ยังเป็เด็กตอนนี้ ไป๋หยางมอบมันให้เ้า ค่ำคืนนี้ที่ริมหน้าต่างสุริยันอาจส่องแสงยามค่ำคืน เ้ามายืนเฝ้ามองมัน” มะลิยิ้มหมุนไม้เสียบน้ำตาบลปั้นในมือไปมา รู้สึกตื้นตันใจอย่างน้อยพระเอกหวงซุนฉือจิ่วไป๋หยางก็ไม่ทิ้ง หวูจินเฟยลี่ เป็ไปตามพล็อตเปะ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยากจะเร่งเวลาให้ค่ำมืดเสียที
“ เ้าชื่ออะไร”
“พระสนมข้าน้อยชื่ออิงอิว”
“อิงอิวเ้ารู้ไหมว่าค่ำนั้ฝ่าาจะเสด็จหรือไม่”
“พระสนมฝ่าามีสนมนางใน เข้าคิวรอสามพันนาง หกตำหนักเกรงว่ากว่าจะได้เสด็จคงอีกครึ่งปีให้หลัง”หา หุหุ ช่างสบโอกาสเสียจริง ว่าแต่ว่าเขาบอกว่าแก้เผ็ดหวงซุนกับอาจารย์ที่เป็บิดาเฟยลี่เช่นนั้น ก่อนจะจากไปต้องทิ้งทวนเสียหน่อย ไปแก้เผ็ด ฮ่องเต้ตัวร้ายดูบ้างจะเป็ไรไปไหนๆ ค่ำนี้ก็จะไปแล้วทิ้งทวนเสียหน่อย
“เจาอี้ เ้ากินให่้มากหน่อยหลายวันมานี้ เ้าซูบผอมลงมาก”
“ขอบพระทัยฝ่าา ผู๋เยว่กำลังคิดว่าฝ่าาแต่งตั้งสนมเอกหวูจินเฟยลี่ ยิ่งเพิ่มจำนวนตำหนัก คงหาเวลาที่จะมา เสวย พร้อมกับผู่เยว่แบบนี้ยากยิ่งแล้ว”ใบหน้าเศร้าหมอง ทอดเสียงเศร้าสร้อย
“เอาน่า เจาอี้ที่ข้าโปรดปรานเ้าเกินใครเพราะว่าเ้าไม่เคยที่จะแสดงท่าทีหึงหวงน่ารำคาญเหมือนเหล่าสนมนางอื่นข้าเคยคิดว่าเ้า เหมาะที่จะเป็ฮองเฮาที่สุดในเมื่อเ้าวางตัวได้ดียิ่งกว่าผู้ใด”โปรยยาหอมโรยคำหวาน กุมมือบางไว้สบตาหวานหยาดเยิ้ม
“สนมเอกหวูจินเฟยลี่เสด็จจจจ” มะลิก้าวขาเข้ามาอย่างอ่อนช้อย
ตรงเข้าไปนั่งบนตักของ เฉินตงหัวทันที
“ฝ่าา”บีบน้ำตา ให้ร่วงรินได้ไม่ยากก็มะลิอยู่ชมรมการแสดงที่โรงเรียน
“อิงอิวบอก เฟยลี่ว่า ฝ่าาอีกครึ่งปีให้หลังฝ่าาจึงจะเสด็จ ตำหนักของเฟยลี่เช่นนั้นเกรงว่าเฟยลี่จะเฉาตาย”กอดรบลำคอตัวก้นั่งลงบนตัก เจาอี้
มอง เฟยลี่ด้วยดวงตาเหลือกถลน สะกดกลั้นอารมณ์โกรธไว้อย่างเต็มที่
“สนมเอกหวู เ้าไม่มีใครสั่งสอนมารยาทหรือไรจึงทำสิ่งที่คนในวังหลวงเรียกว่าน่าเกลียด”
“น่าเกลียด น่าเกลียดตรงไหน เห็นหรือไม่ฝ่าายังไม่กล่าวคำใดสักคำ”เฉินตงหัวทำสีหน้า ไปไม่เป็ นึกไม่ถึงว่ามะลิที่ร้องไห้ฟูมฟายเมื่อเขาบอกว่านางเป็ของเขาวันนี้จะเปลี่ยนท่าที พยายามแกะมือของมะลิออก
“ข้า ข้า”
“ฝ่าา เมื่อคืนก่อนยังบอกว่าเฟยลี่ ถูกใจฝ่าาไม่น้อยไม่เหมือน คนเก่าๆ ที่จืดชืดไร้รสชาติอีกทั้งยัง คุ้นเคยกัน สำรวจจน จำได้ อีกทั้งรสสวาทยัง เหมือนเดิมไม่มีอะไรตื่นเต้นตื่นใจ”คิดเสียว่ากำลังแสดงหนังสั้น เจาจี้ ตาโตด้วยความใกับคำพูดของ มะลิที่พูดได้ไม่อายปาก
“เฟยลี่ หยุดคำพูดของเ้าเดี๋ยวนี้”
“ฝ่าาเมื่อคืนก่อนเราทำยิ่งกว่านี้วันนี้เช่นไรจึงพูดไม่ได้ เช่นนั้นฝ่าาจำไว้เลยคราวหลังหากจะมา ขอ..อุ่นเตียง เฟยลี่จะไล่ให้ฝ่าากลับมากินของเก่าที่ฝ่าาบ่นว่าเน่าเหม็นหรือคุ้นเคยกลิ่นจนสิ้นแล้วอย่าหวังว่าเฟยลี่จะยอมอุ่นเตียงให้อีกเฟยลี่โกรธจริงๆ ด้วย”สะบัดตูดเบ้ปากแอบอมยิ้ม ก่อนจะจากไปปล่อยให้ เฉินตงหัวอ้าปากค้าง เ้าอี้ั ลุกพลวดขึ้นจากเก้าอี้ ด้วยไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์โรกธกลัวว่าจะเผยมันออกมาให้เฉินตงหัวเห็น
“5555สนุกจริงๆ 555 หายเครียดเลย ถ้ารู้ว่าจะเป็แบบนี้ ฮ่องเต้ตัวร้ายก็ตัวร้ายเถอะ สุดท้ายก็ตายน้ำตื้นเื่แบบนี้ไว้ใจโผมมม”พูดกับลมกับฟ้า ทุกอย่างน่าอภิรมย์ไปเสียทั้งหมดไม่ว่าจะเป็ดอกไม้ต้นไม้ หรือว่า
“หวูจินเฟยลี่ เ้าสบายดีไหม”เฮ้ย เกือบลืมซินอ๋องพระรอง สุดหล่อ
“สะสะสบายดี”
“ก็คงต้องสบายดีข้าเห็นว่าเ้าได้ รั้งตำแหน่งสนมเอกของฝ่าาแล้วยังหัวเราะเสียงดังปกติ หวูจินเฟยลี่ที่ข้ารู้จักไม่เคยจะยิ้มหัว”
14K
