ผมกลายเป็นตัวละครในเกมแนวดาร์กแฟนตาซี

บทที่ 43

“นายท่าน…!”

ฟิลลิปเบิกตาขึ้น เมฟเงยหน้ามองอีอัน

“ไม่นึกว่าท่านจะเชี่ยวชาญทางการแพทย์ด้วย...ขอบคุณมาก…อีอัน”

“ไม่ได้รู้เยอะ แค่ทำตามที่เคยเห็นจากที่อื่นมาก่อน”

เมฟหัวเราะอย่างไร้เรี่ยวแรงราวกับคิดว่าเป็นเรื่องตลก

“แต่ถึงอย่างนั้น… ถ้าเจ้าพูดแบบนั้นก็ตามนั้นแหละ” เมฟกำด้ามดาบไว้ เธอลุกขึ้นยืนโซเซแล้วพูดต่อ “สวมเกราะแขนให้หน่อยฟิลิป ข้าจะออกไปสู้”

“ขอรับ…?!” ฟิลลิปก้มหัวลงทันที “โปรดพิจารณาใหม่ด้วยขอรับ นายท่าน!”

“…?”

“ร่างกายท่านยังไม่แข็งแรง อีกอย่าง แผลจะหายช้าขึ้นนะขอรับ”

“ใช้ดาบด้วยมือเดียวก็พอแล้ว ข้าไม่เป็นไร”

“แต่…”

อีอันหัวเราะเบา ๆ ไม่คิดเลยว่าจะได้ดูละครน้ำเน่าแบบนี้อีก

ขณะเดียวกันเมฟก็หันกลับไปมอง

“เจ้าคิดอะไรอยู่ อีอัน?”

“ก็…ก็มีเหตุผลอยู่นะ” อีอันบอกพร้อมกับเกาคาง

สีหน้าของฟิลลิปสดใสขึ้น “พูดถูกขอรับ”

“…เจ้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกันเหรอ” กลับกัน น้ำเสียงของเมฟดูผิดหวัง

“คืนนี้ไม่มีเรื่องให้ท่านต้องออกไปต่อสู้หรอก” อีอันยังพูดไม่ทันจบ เมฟขยับหมวกเหล็ก

“หมายความว่ายังไง? เจ้ากำลังจะบอกว่าจะไปจัดการ…”

“จบลงแล้วขอรับ”

“คนเดียวอีกแล้วสินะ…อะไรนะ…?”

เมฟตัวแข็งทื่อ

ฟิลลิปเหลือบตามองและพูดออกมา “ถ้าอย่างนั้นความโกลาหลเมื่อกี้คือการต่อสู้กับตัวการของการปนเปื้อนงั้นเหรอขอรับ? ไม่ใช่พวกสัตว์ประหลาดอย่างนั้นเหรอ?” 

อีอันยักไหล่

ไม่นานหลังจากนั้นเมฟก็ทรงตัวไม่อยู่

“อีกแล้ว…เป็นอย่างนี้อีกแล้ว…”

เธอผลักมือของฟิลลิปที่กำลังช่วยประคองออก แล้วเลื่อนที่ปิดหน้าขึ้น ผมสีแดงไหลลงมา เมฟมองอีอันโดยที่ยังไม่ได้เช็ดรอยเลือดที่มุมปาก

“เล่าให้ฟังได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”

“ทำไมจะไม่ได้…”

แต่รำคาญที่ต้องพูดถึง

อีอันหันสายตาไปเจอคนที่เหมาะสม เพราะสบตากับผู้ชายที่มีสีหน้ากระวนกระวายอยากร่วมวงสนทนา

“…ถ้าฟังหมอนั่นเล่าเรื่องหลังจากต่อสู้ น่าจะสะดวกกว่านะ”

มิเกลวิ่งมาทันควัน “ท่านอยากฟังเรื่องไหนก่อนขอรับ?”

เมฟตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ตั้งแต่ตอนที่ข้าล้มลง”

“คิดเหมือนกันเลย เชิญนั่งขอรับ ข้ามีเรื่องให้พูดเยอะเลย” มิเกลเล่าพร้อมกับขยับมือเท้าทำท่าทางประกอบ ในขณะที่สีหน้าของเมฟค่อย ๆ สงบลง มิเกลก็หยุดพูดและหันไปมองอีอัน “ในตอนท้ายข้าได้ยินเสียงเปลวไฟพุ่งสูงและเสียงกรีดร้อง แต่สิ่งนั้นคืออะไร มีแค่ท่านพี่คนเดียวเท่านั้นที่รู้”

กำลังไปได้สวยเลยเชียว

สายตาของอีอันคมกริบ มิเกลรีบหุบปาก ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

ในขณะนั้น เมฟเสยผมขึ้น หันไปมองอีอัน

“เสียงกรีดร้องของตัวการที่ทำให้ป่าปนเปื้อนน่ะสิ จะเป็นสัตว์ประหลาดชนิดไหนได้ล่ะ”

“ต้นไม้โบราณน่ะ ท่าทางจะแค้นฝังลึกมาก”

“อาจเป็นเพราะความบ้าคลั่งได้แผ่ขยายเข้าไปในความแค้นของมัน…”

“อาจจะ?”

“แล้วเปลวไฟล่ะ?” ฟิลลิปเข้ามาแทรกกะทันหัน

อีอันตอบอย่างนิ่งเฉย “น่าจะได้ยินแล้วนะ ข้าเอาน้ำมันไปด้วย”

“ท่านเผาน้ำมันเหรอ? เปลวไฟไม่แรงเกินไปหรือขอรับ ใช่ไหม มิเกล?”

“ท่านอาจจะคิดว่า…” มิเกลลังเลที่จะตอบ ก่อนจะมองสายตาของอีอันแล้วพูดต่อ “...เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ท่านพี่มีเคล็ดลับอยู่ เมื่อลองคิดย้อนดูดี ๆ แล้ว ก่อนหน้านี้ก็เคยแก้ปัญหาด้วยการเผาไฟ ตอนนั้นเยี่ยมไปเลย”

“อย่างนั้นหรือขอรับ…?”

“สงสัยไม่เข้าเรื่องเลย ฟิลลิป” เมฟพูดตัดบทฟิลลิปด้วยสีหน้าข้องใจที่อีกฝ่ายถามกลับ

เธอมองอีอันด้วยสายตารู้สึกผิด

“อีอันจัดการเรื่องสำคัญแบบนี้อีกแล้ว ทั้งยังเอาชนะสัตว์ประหลาดร้ายได้ด้วยตัวคนเดียวอีก”

“ก็…ในมุมมองของข้า ข้าไม่ได้ขาดทุนเลยซะทีเดียว” อีอันยักไหล่ หยิบของบางอย่างที่มีขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากตรงอก “เพราะได้ของมาด้วย”

มิเกลทำหน้าบูด “เมล็ด...งั้นหรือขอรับ?”

“ใช่”

“ไม่เคยเห็นเมล็ดใหญ่ขนาดนี้มาก่อน”

“แหงอยู่แล้ว” อีอันมองที่ฝ่ามือ “นี่คือเมล็ดพันธุ์ของต้นไม้โบราณ”

หน้าต่างข้อมูลเด้งขึ้นมาตรงหน้าเขา

ข้อมูลเหมือนกับตอนเล่นเกม

เมื่อกินจะได้รับแต้มสกิลเพิ่ม

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้กินทันทีเพราะเมล็ดพันธุ์นี้มีภารกิจที่เกี่ยวข้องซ่อนอยู่ เหมือนตัวเลือกนี้จะเป็นเหยื่อล่อชนิดหนึ่ง

เมื่อก่อนเคยหลงกินเข้าไป แต่ครั้งนี้คิดไว้ว่าจะไม่ทำแบบนั้น

‘ไม่รู้ว่ารางวัลจากเควสต์คืออะไร แต่คงดีกว่าการกินเข้าไป’

ฟิลลิปพูดอย่างไม่เต็มใจ “ถ้าเป็นเมล็ดพันธุ์ของต้นไม้โบราณ...มันไม่ได้ปนเปื้อนหรือขอรับ?”

“ไม่เกี่ยวกัน แค่เมล็ดเอง ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนกว่าจะฝังลงดิน"

“ฮึ่ม…” ระหว่างที่ฟิลลิปกับเมฟแคลงใจอยู่นั้น

“ถ้างั้นตอนนี้เราก็ทำตามเป้าหมายในที่แห่งนี้หมดแล้วไม่ใช่หรือขอรับ?” มิเกลพูดแทรก สายตาของคนในกลุ่มเพ่งความสนใจไปที่เขา “เราเข้ามาในป่านี้เพื่อกำจัดต้นตอของการปนเปื้อนไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ก็จัดการเรียบร้อยแล้ว แค่ต้องไปตามเส้นทางเดิมที่จะไป…ไม่ใช่เหรอ…”

มิเกลพูดจบก็ค่อย ๆ หดคอลง ท่าทางคล้ายตะพาบ คงเพราะลำบากใจ 

จากนั้นฟิลลิปก็ปรบมือ

“เป็นการใช้สมองที่ยอดเยี่ยมไปเลย! ทีนี้ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ในป่าชั่วร้ายนี้แล้ว! ใช่ไหมขอรับ นายท่าน?....นายท่าน?” ฟิลลิปหันหัวไปเห็นใบหน้าของเมฟที่กำลังกะพริบตาด้วยสีหน้าไม่มั่นใจ “นายท่าน…?”

“เจ้าพูดไม่ผิดหรอก” เมฟว่า “แต่ถ้าเราตรวจสอบตัวการนั้น อาจได้รู้ว่าต้นตอของเรื่องนี้คืออะไร”

“…”

ฟิลลิปอ้าปากค้าง ส่วนมิเกลเอ่ยนามลูโซลาร์และเอาแต่กุมใบหน้าตัวเองไว้

มีแค่อีอันที่ไม่ตกใจอะไรเลย เขากลับมองเมฟด้วยสายตาราวกับเจอเหรียญทองตกอยู่บนถนน

เมฟหันไปมองเขา “แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะต้องขออนุญาต คิดว่าไง อีอัน?”

อีอันตอบในขณะที่ฟิลลิปและมิเกลส่งสายตาอ้อนวอน “แม้ว่าจะกำจัดตัวการไปแล้ว แต่ป่ายังไม่ได้รับการชำระล้าง แสดงว่าฝั่งนู้นยังมีสัตว์ประหลาดอยู่”

ความหวังปรากฏทั่วใบหน้าชายทั้งสอง

อีอันพูดต่อนิ่ง ๆ “ฉะนั้นวันนี้ต้องนอนที่นี่ พรุ่งนี้พอพระอาทิตย์ขึ้นค่อยไป จะได้ตรวจสอบได้สะดวกไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่ขอรับ นายท่าน!” ฟิลลิปตะโกนด้วยสีหน้าเหมือนโดนตีท้ายทอยเข้าอย่างจัง

มิเกลหลับตาแน่น คราวนี้แทนที่จะเอ่ยพระนามลูโซลาร์ กลับได้แต่ถอนหายใจ

“เจ้าพูดถูก เข้าใจแล้ว เอาตามนั้นเลย” เมฟพยักหน้าอย่างพอใจ หันไปมองฟิลลิปทันที “จัดเตรียมที่พักซะ ฟิลลิป”

“…ขอรับ” ฟิลลิปตอบเสียงเบา ก้าวเท้าด้วยความอิดโรย

อีอันหันไปมองมิเกลที่กำลังเหม่อ “ส่วนเจ้าต้องยืนเฝ้ายาม”

ดวงตาของมิเกลเบิกโพลง “ข้าเหรอ? ทั้งคืนเลยเหรอ?!”

“ถ้าไม่อยาก เจ้าก็ไปสู้เองสิ”

“…ผลัดกันเฝ้าสองคน ฟิลลิป! เจ้าต้องเฝ้าต่อจากข้า!”

มิเกลรีบวิ่งออกไป

อีอันที่นั่งอยู่บนพื้นถอดกระบองเหล็กออกแล้วนอนลง

ค่อยโล่งหน่อย

ในขณะที่เขาถอนหายใจ 

อยู่ดี ๆ เมฟที่นั่งอยู่ด้านข้างพูดขึ้น “…ถ้ากลับไปเฉย ๆ ก็ไม่เป็นไรนะ”

อีอันยิ้มพลางตอบ “ท่านคิดจะกลับมาอีกในภายหลังไม่ใช่เหรอ แทนที่จะทำแบบนั้น ไปด้วยกันน่าจะมีประสิทธิภาพมากกว่า”