ยามเมื่อหิมะโปรยปราย

    เมื่อหิมะกลบเสียงร่ำไห้

    หิมะตกหนักกว่าทุกคืน เสียงลมหอบเอาความหนาวกัดกระดูกมาฝังรอบเท้าเราแต่ไม่มีใครขยับหนีมีเพียงร่างหนึ่งที่ยังลอยกลางม่านหมอก พี่ชายของฉัน ถูกโซ่วิญญาณรัดแน่นจนแทบไม่มีลมหายใจหลงเหลือเสียงหัวเราะของเหยียนลั่วกระเพื่อมในเงาหิมะ ราวกับรากคำสาปที่คืบคลานขึ้...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 3.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ

    คล้ายกับเรื่องยามเมื่อหิมะโปรยปราย ที่คุณอ่าน