ผู้พิทักษ์แดนเหนือ (จบ)

บทที่ 38 พ่อของหมีขาวตัวน้อย

เมื่อมองไปยังความมืด ฮั่วอวี๋ก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย

เขาประมาทเกินไป และความประมาทดังกล่าวก็ทำให้เกิดความผิดพลาด

เขายังเด็กและไร้ประสบการณ์ จริง ๆ เขาน่าจะรู้ว่าอาจมีสัตว์อื่นอยู่ที่นี่

หากลองนึกย้อนกลับไปสักนิดก็จะพบว่ามีความผิดปกติหลายอย่าง

แม้ว่าประตูของสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 121 จะเสียหาย แต่มันก็ถูกปิดสนิท แล้วลูกหมีขั้วโลกและแม่ของมันเข้ามาในสถานีวิจัยแห่งนี้ได้อย่างไร?

นอกจากนี้ แม้ว่าแม่หมีจะดูผอมแห้ง แต่สาเหตุการตายของมันก็อาจไม่ใช่เพราะขาดอาหาร แต่เป็นเพราะแผลที่อยู่บนร่างกายมากว่า

สิ่งมีชีวิตชนิดไหนกันที่ทำร้ายหมีขั้วโลกที่โตเต็มวัยแบบนี้ได้?

ครืด

ในความมืด เสียงสัตว์ใหญ่ที่เดินบนพื้นน้ำแข็งดังขึ้น

เสียงเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฟังจากเสียงแล้ว น่าจะเป็นสัตว์ที่มีไหวพริบ มันไม่ได้เชื่องช้าทว่าก็ไม่ได้รีบเกินไป แต่ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว

ฮั่วอวี๋กลั้นหายใจ หัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะเดียวกับเสียงฝีเท้า ราวกับว่ามันกำลังจะทะลุออกมาจากอก

นี่จะต้องเป็นสัตว์ตัวใหญ่แน่ ๆ!

ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มเก็บปืนพกไว้ข้างเอวตามเดิม จากนั้นจึงนำธนูทดกำลังที่อยู่ด้านหลังออกมา

พลังของปืนพกมีอยู่จำกัด และการยิงออกไปก็มีแต่จะทำให้อีกฝ่ายโกรธ ไม่ได้มีประสิทธิภาพอะไรนัก

ทว่าธนูทดกำลังนั้นต่างออกไป ประการแรก ธนูทดกำลังที่ถูกสร้างโดยระบบนั้นมีประสิทธิภาพมาก และพลังของมันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าปืนลูกซอง

ประการที่สอง ครั้งนี้ฮั่วอวี๋นำอาวุธลับมาด้วย มีเพียงการใช้ธนูทดกำลังเท่านั้นที่ชายหนุ่มจะสามารถแสดงพลังของอาวุธลับนี้ได้

เมื่อเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เหล่าผู้ชมภายในห้องถ่ายทอดสดก็ต่างว้าวุ่น

พวกเขาเตือนให้ฮั่วอวี๋วิ่งหนีโดยเร็ว อย่าทิ้งชีวิตของตัวเองไว้ที่นี่

เหล่าผู้ชมที่ขี้กลัวต่างยกมือขึ้นปิดตา ไม่กล้ามองดูหน้าจอแม้แต่น้อย

ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มกลั้นหายใจ ไม่มองไปยังแถบข้อความ แต่จ้องมองไปด้านหน้าอย่างไม่ละสายตา

ในที่สุด ร่างขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

ดวงตาของฮั่วอวี๋เบิกกว้าง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง...

สัตว์ตรงหน้ามีขนสีขาวและมีร่างกายที่แข็งแกร่ง เห็นได้ชัดว่าเป็นหมีขั้วโลกเพศผู้ที่โตเต็มวัย!

แม้ว่าหมีตัวนี้จะผอมมาก แต่มันก็ไม่ได้ผอมเท่าแม่ของลูกหมีขาว แถมยังมีขนาดใหญ่กว่าและมีกล้ามเนื้ออยู่ใต้ขน ดูคร่าว ๆ มันน่าจะมีน้ำหนักไม่ต่ำกว่า 600 กิโลกรัม

ดวงตาของมันเย็นชา ไม่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน เพราะดวงตาถูกปกคลุมด้วยเลือดจำนวนไม่น้อย

หมีตัวใหญ่ไม่ส่งเสียงแม้เพียงนิด มันแค่มองฮั่วอวี๋ที่อยู่ตรงหน้า โดยมีเลือดสีแดงเปรอะอยู่ที่มุมปาก!

วินาทีที่ลูกหมีขาวบนพื้นเห็นหมีขั้วโลกตัวนี้ มันก็ลุกขึ้นยืนอย่างประหม่า อุ้งเท้าทั้งสองของมันกอดขาฮั่วอวี๋แน่น ร่างกายเล็กสั่นเทา

ชายหนุ่มเหลือบมองและพบว่าดวงตาของเจ้าลูกหมีเต็มไปด้วยความกลัวและความเศร้า แต่ก็มีร่องรอยของความผูกพันและความสับสนแฝงอยู่ด้วย

“เจ้าลูกหมี นายรู้จักอีกฝ่ายรึเปล่า?" ฮั่วอวี๋ถามเสียงเบา

หมีขาวตัวน้อยสั่นกลัวและมองไปยังหมีขั้วโลกตรงหน้า มันส่งเสียงครวญครางอย่างโศกเศร้าออกมา

หมีขั้วโลกตัวนี้โจมตีลูกหมีขาวกับแม่ของมันอย่างนั้นเหรอ?

ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มมองไปที่หมีขั้วโลกเพศผู้ตรงหน้าอย่างสงสัย ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามเพราะไฟฉายที่อยู่บนร่างของฮั่วเขา มันเพียงแค่มองอยู่อย่างนั้น

ฮั่วอวี๋เลื่อนสายตาไปยังอุ้งเท้าหน้าที่เต็มไปด้วยคราบเลือดของมัน

เขาขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะมองสำรวจลำตัวของหมีขั้วโลกอีกครั้ง บาดแผลที่ไม่เด่นชัดสองสามแห่งปรากฏขึ้นให้เห็น เช่นเดียวกับแม่หมีขั้วโลก บาดแผลของมันยังดูสดใหม่

ลักษณะนิสัยของหมีขั้วโลกที่ผุดขึ้นมาในหัวถูกโยงเข้ากับเบาะแสเหล่านี้ พลันความคิดที่โหดร้ายก็ปรากฏขึ้น

หมีขั้วโลกเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีความสามารถในการสืบพันธุ์ต่ำ หมีขั้วโลกส่วนใหญ่สามารถให้กำเนิดลูกได้เพียงแค่ครั้งละสองตัว และแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะให้กำเนิดถึงสามตัว

มีความเป็นไปได้สูงที่หมีขั้วโลกเพศผู้จะกินลูกของตัวเองเมื่อพวกมันหิวโซหรือมีสภาวะอารมณ์ไม่คงที่!

แม่ของเจ้าลูกหมีผอมมากแต่ก็ยังสู้กับหมีขั้วโลกตรงหน้า เพราะอะไร? มันไม่กลัวเหรอ? ทำไมถึงไม่หนีไป?

หมีขั้วโลกเพศผู้มีเลือดและชิ้นเนื้อสดติดอยู่ที่มุมปาก แม้ว่าท้องของมันจะไม่ได้นูนออกมา แต่ก็ไม่ได้ฟิบแบน แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่ามันเพิ่งกินบางอย่างเข้าไป

แล้วมันกินอะไรเข้าไปล่ะ? สัตว์อื่น? หรือว่า... น้องชายฝาแฝดของหมีขาวตัวน้อย?!

ฮั่วอวี๋นึกถึงแววตาเศร้าสร้อยของลูกหมีขาวอีกครั้ง

เป็นไปได้หรือไม่ว่า หมีขั้วโลกเพศผู้ตรงหน้าเขาจะเป็นพ่อของเจ้าลูกหมีจริง ๆ!

พ่อที่กินลูกตัวเองและฆ่าแม่ของลูกที่ผอมบางจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก แม่ที่พยายามปกป้องลูกอย่างสุดชีวิต!

สีหน้าของชายหนุ่มเคร่งขรึมขึ้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง

“เจ้าหมีน้อย เจ้าตัวใหญ่นี่เป็นพ่อของนายใช่ไหม?"

สิ้นเสียงพูดของเขา ห้องถ่ายทอดสดก็ระเบิดทันที

- อาจารย์อวี๋ คุณหมายความว่ายังไง? หมีขั้วโลกตัวนี้เป็นพ่อของลูกหมีขาวเหรอ?

- มันกำลังเข้าใจเจ้าของห้องผิดรึเปล่า? มันอาจจะคิดว่าเจ้าของห้องกำลังจะทำร้ายลูกของมัน?

- หากเป็นแบบนั้น ทำไมคุณไม่ส่งเจ้าหมีน้อยคืนให้พ่อของมันล่ะ?

เมื่อเผชิญหน้ากับแถบข้อความจำนวนมาก ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยและเอ่ยต่อ “บาดแผลบนร่างของแม่หมีดูคล้ายกับบาดแผลบนร่างหมีตัวนี้ บาดแผลทั้งหมดเกิดจากสัตว์ไม่ใช่นักล่า ในขั้วโลกเหนือแทบจะไม่มีสัตว์ชนิดไหนเลยที่กล้าโจมตีหมีขั้วโลก!"

เหล่าผู้ชมภายในห้องถ่ายทอดสดเงียบเสียงลง ขณะที่หมีขั้วโลกตรงหน้ายังคงยืนนิ่ง มันมองมาที่ฮั่วอวี๋เงียบ ๆ แต่ความอดทนในแววตากลับเริ่มลดลงเรื่อย ๆ

ความหิวได้ควบคุมหลักเหตุและผลของหมีขั้วโลกเพศผู้ไปแล้ว ต่อให้มันไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของศัตรูตรงหน้า แต่ก็อดไม่ได้ที่จะอยากกระโจนเข้าใส่และกัดเข้าที่ลำคอเพื่อดื่มเลือด

“ดูที่ท้องของมันสิ แม้ว่ามันจะไม่ได้นูนขึ้นมา แต่ก็ดูไม่เหมือนหมีที่อดอาหารมาเป็นเวลายาวนาน ถ้ารวมกับการวิเคราะห์ก่อนหน้านี้ ดูเหมือนว่าเจ้านี่จะเป็นฆาตกรที่ฆ่าแม่ของลูกหมีขาว!"

“โดยปกติแล้ว หมีขั้วโลกจะคลอดลูกแฝด ดังนั้นลูกหมีอีกตัวหายไปไหน?"

ฮั่วอวี๋ไม่ได้เอ่ยอย่างชัดเจน แต่คำตอบก็ปรากฏออกมาแล้ว

การฆ่าภรรยาและลูกของตัวเองอาจเป็นสิ่งที่ไม่สามารถรับได้สำหรับมนุษย์ แต่ไม่ใช่สำหรับสัตว์

สัตว์มีความรู้สึกหรือไม่? คำตอบคือมี แต่ความรู้สึกนั้นเป็นสิ่งที่หายากมาก

เหตุผลที่ทำไมสัตว์ถึงเป็นสัตว์ ก็เพราะสัญชาตญาณของพวกมันอยู่เหนือความรู้สึก

หลังจากอธิบายจบ เขาก็ยกคันธนูและลูกธนูขึ้นอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเล็งไปที่หมีขั้วโลกตรงหน้า

“มนุษย์ไม่ใช่จิตวิญญาณของทุกสิ่ง ในฐานะมนุษย์ ฉันไม่สามารถใช้มาตรฐานของตัวเองมาตำหนิพฤติกรรมของนายได้” 

“อย่างไรก็ตาม ในฐานะที่นายเป็นพ่อ ฉันดูถูกการกระทำของนาย"

“ถ้าฉันยังอยู่ นายจะไม่ได้แตะต้องเจ้าหมีน้อยอีก!"