จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ตอนที่ 59: ผลสะท้อน และเส้นทางสู่เส้นใยอัสนี 

วันรุ่งขึ้นหลังการประเมินผล หอประกาศข่าวคึกคักเป็นพิเศษ เหล่าศิษย์ใหม่เบียดเสียดกันหน้าป้ายหยกขนาดใหญ่ที่แสดงผลคะแนนและอันดับ บรรยากาศเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย เสียงแสดงความยินดีดังสลับกับเสียงถอนหายใจอย่างผิดหวัง บางคนหน้าบานด้วยความภาคภูมิใจ บางคนก้มหน้าซ่อนความอับอาย เฉิน ฮ่าวหราน แทรกตัวเข้าไปอย่างเงียบเชียบ กวาดสายตามองหาชื่อตนเอง... อันดับสามสิบห้า กลางๆ ค่อนไปทางท้าย ไม่สะดุดตา 'เป็นไปตามแผน' เขาลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก การไม่โดดเด่นคือเกราะป้องกันที่ดีที่สุดในตอนนี้ เขามองชื่ออื่น หลู่เสวี่ย อันดับสาม หวังจวิน อันดับสี่ สมศักดิ์ศรี ส่วนสหายเขา ฟางเจี๋ย อันดับสี่สิบเก้า รอดพ้นเส้นยาแดงผ่าแปด เขาเห็นบางคนที่ได้อันดับท้ายๆ หน้าซีดเผือด อาจกำลังกังวลเรื่องทรัพยากรที่จะถูกตัดทอน นี่คือโลกแห่งการแข่งขันอันไร้ความปรานี

เขาไม่ได้สนใจนานนัก รีบกลับสู่ห้องพักหมายเลข 12 อันเป็นโลกส่วนตัวทันที เป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวคือ "เส้นใยอัสนี" และ 7 แต้มมรดกที่ยังขาดอยู่!

เขานั่งลง ขับไล่ความวุ่นวายภายนอก เริ่มต้นการฝึกฝนอัน ทรหด อีกครั้ง จิตใจจดจ่อ พยายาม "ดึง" และ "ยืด" พลังอัสนีบรรพกาลอัน ดื้อรั้น แต่ทุกครั้ง... เปรี๊ยะ! เส้นพลังงานที่เพิ่งก่อตัวอย่างสั่นเทาก็ แตกสลาย อย่างรุนแรง! ดุจแก้วบางที่ถูกบีบอัดเกินกำลัง ทิ้งไว้เพียงความเหนื่อยล้าทางจิตใจที่สะสมหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ

"ให้ตายสิ! ยากเย็นเหลือเกิน!" เขาสบถเบาๆ ความ คับข้องใจ เพิ่มพูน นี่หลายวันแล้วที่เขาทุ่มเท แต่ความคืบหน้ากลับน้อยนิด เขาสามารถคงสภาพมันไว้ได้นานขึ้น... หนึ่งลมหายใจ... บางครั้งเกือบสอง... แต่มันยัง สั่นเทา ไม่เสถียร ห่างไกลจากคำว่าสำเร็จ พลังงานนี้มัน ป่าเถื่อน เกินไป!

ยาเม็ดชำระจิตหมดสิ้น แต้มอุทิศเหลือเพียง 25 แต้ม ไม่พอแม้แต่จะแลกยาเม็ดระดับกลาง เขารู้สึกถึงกำแพงของ ความขัดสน กำลังขวางกั้น 'หรือข้าต้องรับภารกิจเสี่ยงตายเพื่อแต้ม? ไม่... ยังเร็วไป' เขาส่ายหน้า 'ต้องมีวิธีอื่น... ความเข้าใจ... บางทีข้าอาจจะยังไม่เข้าใจธรรมชาติของมันอย่างแท้จริง'

ความคิดนี้พาเขาไปยัง หอคัมภีร์ อีกครั้ง แต่ไม่ใช่เพื่อเคล็ดวิชา แต่เพื่อ ความรู้โบราณ เขาใช้เวลาหลายชั่วยามในส่วน "บันทึกเรื่องประหลาดและตำนานท้องถิ่น" ที่ฝุ่นจับหนาเตอะ บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษเก่าๆ เขาค้นหาเรื่องราวเกี่ยวกับ "ยุคอัสนีพิโรธ"... พบเพียงเศษเสี้ยวบันทึก กล่าวถึง หายนะจากอสนีบาต ที่เผาผลาญฟ้าดิน ยอดฝีมือสายฟ้าผู้มีพลัง ทำลายล้าง แต่ไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับ "พลังอัสนีบรรพกาล" เขาค้นเรื่อง "การผนึกศาสตรา"... พบแต่ค่ายกลทั่วไป หลักการพื้นฐาน ไม่อาจเทียบกับผนึก ลึกล้ำ เก่าแก่ บนกระบี่เล่มนั้นได้เลย เขาค้นเรื่อง "อสูรสายฟ้าโบราณ"... พบตำนาน "วิหคอัสนีทลายสวรรค์" ที่ กางปีกบดบังตะวัน "พยัคฆ์อัสนีกัมปนาท" ที่ เสียงคำรามสะเทือนปฐพี พลังอำนาจน่าสะพรึงกลัว แต่ไม่มีส่วนใดเชื่อมโยงกับพลังงานรูปแบบ "บรรพกาล" ที่เขามี หรือที่พบบนยอดเขา

แม้จะผิดหวังที่ไม่ได้คำตอบตรงๆ แต่ข้อมูลเหล่านี้ก็ทำให้เขาเห็นภาพ ความยิ่งใหญ่ และ ความลึกลับ ของโลกใบนี้ชัดเจนขึ้น เขากลับห้องพักในช่วงเย็น สมองเต็มไปด้วยตำนานและเรื่องราวโบราณ ความเหนื่อยล้าจากการค้นคว้าทำให้เขานั่งพัก แต่แล้วความคิดหนึ่งก็ สว่างวาบ ขึ้นมา!

'ที่ผ่านมา... ข้าพยายาม บังคับ พลังงานมากเกินไปหรือเปล่า? พยายามกดข่มความป่าเถื่อนของมัน แต่ยิ่งกด มันก็ยิ่งต่อต้าน เคล็ดวิชาบอกให้ ชักนำ... ไม่ใช่ฝืนใจ... เหมือนสายน้ำ ต้องหาทางให้มันไหล ไม่ใช่สร้างเขื่อนขวางกั้น...'

เขารู้สึกเหมือนพบ กุญแจ สำคัญ! รีบลองฝึกอีกครั้งทันที คราวนี้... แทนที่จะใช้เจตจำนง "ดึง" และ "ยืด" อย่างแข็งกร้าว เขาเปลี่ยนมาใช้จิต "ชี้นำ" อย่างนุ่มนวล ค่อยๆ สัมผัสถึง กระแส ของพลังงานอัสนี แล้ว "ประคอง" ให้มันไหลไปตามทิศทางที่ต้องการ ค่อยๆ "หล่อหลอม" ให้มันรวมตัวกันอย่างช้าๆ... ไม่เร่งร้อน ไม่บีบคั้น...

เปรี๊ยะ... ฟู่...

มันยังคงสลายไป! แต่... แตกต่าง! การสลายตัวนั้น "นุ่มนวล" กว่าเดิมมาก! ไม่ได้ ปะทุ รุนแรงเหมือนทุกครั้ง! ราวกับเส้นด้ายที่ค่อยๆ คลายตัว ไม่ใช่ขาดสะบั้น!

'นี่แหละ!' แม้จะยังล้มเหลว แต่ ความรู้สึก มันต่างออกไป! ดวงตาฮ่าวหราน ทอประกายเจิดจ้า อีกครั้ง! 'นี่คือหนทางที่ถูกต้อง! ข้าแค่ต้องฝึกฝนความเข้าใจนี้ให้มากขึ้น!'

เขากลับเข้าสู่สมาธิ เริ่มต้นฝึกฝนด้วย หัวใจที่เปี่ยมด้วยความหวัง อีกครั้ง ความมืดมนที่เคยก่อตัวเริ่มจางหาย แม้หนทางจะยังยาวไกล แต่แสงสว่างปลายอุโมงค์ก็ได้ปรากฏขึ้นแล้ว!

(จบตอน 59)