“มิ้นต์ มิ้นต์”เมย์ที่กำลังหลับอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความใ
“ฝันเหรอ...” เมย์พึมพำเบาๆ
“ไม่ได้การ ต้องรีบสืบให้รู้เื่ให้ได้เสียที”เมย์พึมพำก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอนและจัดการธุระส่วนตัวจนเสร็จเรียบร้อยจึงเดินทางมุ่งไปยังสำนักลัทธิแห่งแสงสว่าง
“สวัสดีค่ะ หนูคือ...”
“ลูกสาวของเรียวซังสินะ”เ้าสำนักลัทธิแห่งแสงสว่างชิงเอ่ยก่อน
“ค่ะ คือหนู...”
“ไข่ใบนั้น ผู้ที่มัน ต่างตกเป็ทาสของิญญาที่ชั่วร้าย” เ้าสำนักชิงพูดก่อน
“ผู้ที่มีจิตใจโลภมาก อิจฉาริษยา หรืออารมณ์ใดๆก็ตามที่ตรงตามความ้าของิญญาร้ายผู้นั้นก็จะถูกทั้งจิตใจและร่างกาย”
“แล้วถ้าถูกครอบงำ คนนั้นจะเป็อย่างไรคะ?”เมย์ถามด้วยความสงสัย
“พลังที่มีอยู่ในิญญาร้ายจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้นั่นคือความ้าของมัน” เ้าลัทธิกล่าว
“มีวิธีทำลายมันรึเปล่าคะ ?”
“เธอต้องเป็คนค้นพบวิธีที่จะทำลายเอง เธอเป็คนที่ถูกเลือกแล้วจงทำลายไข่สีดำและิญญาร้ายนั้นซะ”เ้าสำนักลัทธิบอกพร้อมกับจ้องมองหญิงสาวราวกับจะอ่านทะลุเข้าไปที่หัวใจของเธอ
“หนูจะสามารถทำได้หรือคะ ?”เมย์ย้อนถามอย่างไม่แน่ใจตนเอง ความรู้สึกบางอย่างกำลังรบกวนเธอ
“นั่นเป็สิ่งที่เธอต้องค้นหาเอง”เ้าลัทธิบอกก่อนจะค้อมศีรษะให้กับหญิงสาวและลุกขึ้นเดินเข้าไปด้านใน
“..........” เมย์ได้แต่นั่งนิ่งและหลับตารวบรวมสมาธิก่อนที่ภาพของมิ้นต์กำลังร้องขอความช่วยเหลือจะปรากฎขึ้น
“มิ้นต์..” เมย์ลืมตาและพึมพำเบาๆ อย่างสังหรณ์ใจนั่นเป็สิ่งที่ทำให้เธอตัดสินใจกลับประเทศไทยโดยที่ยังไม่รู้วิธีที่จะทำลายิญญาร้าย
-๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑-
เมื่อหญิงสาวเดินทางกลับถึงเมืองไทย ก็รีบตรงดิ่งกลับบ้านทันทีเมื่อมาถึงหน้าบ้าน เธอก็ชะงัก และรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนไปรอบๆ ตัวบ้าน
เมย์มองเห็นความมืดแผ่นซ่านปกคลุมทั่วไปหมดหญิงสาวได้แต่ยืนชั่งใจอยู่หน้าบ้านว่าจะเข้าไปภายในบ้านได้อย่างไร โดยใช้วิธีไหน
“เมย์?” เสียงเรียกของคนๆ หนึ่ง ทำให้เมย์หันไปมองหลังจากที่เธอยืนมองหน้าบ้านอยู่เป็เวลานาน
“มาหามิ้นต์เหรอ? ริว” เมย์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถามด้วยท่าทางปกติ
“อืม... เธอก็รู้ดีอยู่แล้วนี่” ริวตอบด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดเล็กน้อย
“แล้วทำไมเธอไม่เข้าบ้านล่ะ เห็นยืนมองอยู่นานแล้วนี่” ริวถามเมย์ที่ยืนนิ่งเงียบอยู่หน้าบ้านด้วยสายตาแปลกใจ
“ก็อยากจะเข้าหรอกนะ แต่ว่า..................” เมย์ตอบริวก่อนจะหันไปมองประตูบ้านซึ่งเธอเห็นแต่ความมืดกำลังแผ่ขยายปกคลุมอยู่ภายในบ้านเต็มไปหมดทำให้รู้ว่าเธอมาสายเกินไปเสียแล้ว
“ก็เข้าไปสิ” ริวบอกเมย์ด้วยอาการงุนงงกับท่าทีของเมย์ที่ดูเหมือนจะไม่อยากเข้าบ้านของตัวเอง
“ไม่ดีกว่า ไว้พรุ่งนี้ก็ได้” เมย์ตอบเรียบๆ หลังจากตัดสินใจจะหาที่พักอื่นก่อนเพื่อหาวิธีช่วยพ่อและน้องของเธอ
“กลัวอะไรเล่า มาสิ มิ้นต์กับพ่อของเธอคงรอแย่แล้ว” ริวไม่พูดเปล่าซ้ำยังจับข้อมือเมย์และเปิดประตูเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่ฟังเสียงทัดทานของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย
“มิ้นต์ มิ้นต์ อยู่รึเปล่า? แปลกจัง ทำไมเงียบๆแบบนี้ล่ะ”
ริวะโเรียกมิ้นต์และรู้สึกสงสัยที่เห็นภายในบ้านเงียบกริบผิดปกติ โดยเมย์ที่อยู่เคียงข้างริวกลับมองไปรอบๆ บ้านอย่างระวังตัว
ปัง !!!
เสียงกระแทกของประตูดังขึ้น้า ทำให้เมย์และริวสะดุ้งใและหันขึ้นไปมองพร้อมกัน
“กลับมาแล้วเหรอ เมย์ ฮิ ฮิ”
มิ้นต์ที่โดนิญญาร้ายควบคุมอยู่ลอยลงมาจาก้าและมายืนอยู่ข้างหน้าของทั้งสองคนทำให้ทั้งคู่มีสีหน้าตกตะลึงกับการปรากฎตัวของเธออย่างมาก
“อ้าว..ใอะไรล่ะจ๊ะ เมย์ มาเหนื่อยๆ ทานน้ำหน่อยมั้ย เธอก็ด้วยนะริว” มิ้นต์บอกเมย์และริว ก่อนจะเดินกรีดกรายไปหยิบน้ำในตู้เย็นออกมาเทใส่แก้วโดยสิ่งที่เทออกมากลับกลายเป็เมือกโคลนสีเขียวๆไหลหยดลงกับพื้นทำให้ชวนรู้สึกสะอิดสะเอียนยิ่งนัก
เพล้ง !!
“มิ้นต์ ! รู้สึกตัวซะที เธอกำลังโดนควบคุมอยู่นะ”
เมย์สะบัดมือหลุดจากริว และตรงเข้าไปปัดแก้วน้ำในมือมิ้นต์ตกลงแตกกับพื้น
“เฮ้อ..ตายแล้วเมย์ ทำแก้วแตกหมดเลย เสียดายของหมดทำตัวดีๆ หน่อยสิ” มิ้นต์ส่ายหน้าช้าๆด้วยท่าทางไม่ทุกข์ร้อน ก่อนจะก้มลงเก็บเศษแก้วที่พื้น
“อย่ามาทำพูดดี ฉันรู้เธอไม่ใช่มิ้นต์ เอามิ้นต์คืนมานะ!!” เมย์ตวาดเสียงดังลั่น
“จุ๊ จุ๊ เบาๆ สิจ๊ะ เมย์ พ่อกำลังหลับอยู่ เดี๋ยวท่านจะตื่น” มิ้นต์ปรามเมย์ให้เสียงเบาลง สีหน้าตำหนิ
“เลิกเสแสร้งซะที เอามิ้นต์และพ่อของฉันคืนมานะ ไม่อย่างนั้น ฉันจะฆ่าเธอ”เมย์ขู่มิ้นต์ พร้อมกับหยิบมีดออกมาจากกระเป๋าเดินทางของเธอ
“เฮ้อ…เขาถึงว่ามนุษย์นี่ช่างโง่เง่านัก เธอจะฆ่าฉันได้ยังไงในเมื่อมิ้นต์หลับอยู่ภายในตัวของฉันหากเธอฆ่าฉันก็เท่ากับเธอฆ่าน้องสาวเธอด้วยเช่นกัน” มิ้นต์หยิบเศษแก้วกำไว้ในมือและยิ้มเยาะใส่เมย์อย่างผู้ชนะ
“แต่ว่า................ หากกลับกันล่ะก็ฉันทำได้อยู่แล้ว” มิ้นต์พูดพร้อมกับปาเศษแก้วในมือใส่เมย์ทันที
ฉึก !
“อุ๊บ!” เมย์ร้องเบาๆแม้เธอจะระวังตัวอยู่แล้วก็ตาม แต่เธอก็ไม่สามารถหลบเศษแก้วทันทำให้เศษแก้วปักเข้าที่ท่อนแขนของเธอ เืไหลซึมออกมา
“ทำอะไรของเธอน่ะ มิ้นต์! ทำร้ายเมย์ทำไมเนี่ย?”ริวที่ยืนงงอยู่นานมีสีหน้าใรีบตรงเข้าไปประคองเมย์ที่ยืนกุมแขน
“เฮ้อ...ช่างน่าสงสารมิ้นต์เสียจริง รู้อยู่แก่ใจแท้ๆว่าชายที่ตนรักไม่ได้รักตัวเอง แต่ไปรักพี่สาว ก็ยังจะชอบเขาอยู่ได้”
มิ้นต์ที่โดนิญญาร้ายสิงส่ายศีรษะช้าๆก่อนจะก้มหยิบเศษแก้วขึ้นมาไว้ในมือและเดินเข้าหาพวกเมย์ที่เดินถอยหลังออกห่างอย่างช้าๆ
“แต่ไม่เป็ไร ฉันจะช่วยทำให้ความรักของมิ้นต์สมหวังเองตอบแทนที่มิ้นต์ช่วยปลดปล่อยฉันออกมาจากที่คุมขังละกัน”
มิ้นต์ด้านมืดพูดพร้อมกับฟาดมือไปที่ริวทำให้เขากระเด็นไปกระแทกกับผนังด้านหลัง และปาเศษแก้วใส่เมย์แม้หญิงสาวจะระวังตัวอยู่ ก็ยังไม่สามารถหลบเศษแก้วได้หมดทำให้เศษแก้วปักเข้าที่ลำตัว แขนและขาของเมย์ เืสีแดงไหลรินออกมาเรื่อยๆ แต่เธอก็ไม่ยอมล้มลง ยังคงยืนอยู่เพื่อต่อสู้กับมิ้นต์ซึ่งขณะนี้ไม่มีความคิดของตนเองแล้ว
“หากไม่มีเธอซักคน มิ้นต์ก็คงสมหวังกับคนที่เธอรัก ฮ่า ฮ่า” มิ้นต์หัวเราะออกมาอย่างสะใจ
“เอามิ้นต์คืนมานะ !!” เมย์ะโก้องทั้งๆที่ตัวเองก็จะทรงตัวไม่ค่อยอยู่
ริวที่ตั้งตัวได้ลุกขึ้นหยิบแจกันฟาดไปที่ต้นคอของมิ้นต์ทำให้หญิงสาวที่ไม่ทันระวังตัวล้มลงฟาดกับพื้น ชายหนุ่มฉวยโอกาสนั้นตรงเข้าอุ้มเมย์และรีบพาเธอออกจากบ้านไปทันทีโดยมีสายตาของมิ้นต์ที่ลุกขึ้นยืนได้แล้วมองตามหลังอย่างอาฆาต
-๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑-
ริวพาเมย์ที่าเ็ตรงกลับไปยังบ้านของเขา ทันทีที่ถึงบ้านชายหนุ่มก็วางหญิงสาวไว้บนโซฟาในห้องนั่งเล่น โชคดีที่พ่อกับแม่ของเขาไม่อยู่ไปต่างจังหวัดเพื่อช่วยงานแต่งงานของญาติประมาณ 1 อาทิตย์มิฉะนั้นคงแตกตื่นไม่ใช่น้อย จากนั้นเขาก็ตรงไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา
“เป็ยังไงมั่ง เมย์?” ริวถามเมย์อย่างเป็ห่วงพร้อมกับเอาคีมหนีบเศษแก้วออกจากร่างกายของเธอ ก่อนจะทำแผลให้กับเธอ
“ไม่เป็ไรมากนักหรอก” เมย์ตอบริวเสียงเรียบๆแม้จะมีสีหน้าเหยเกเพราะเจ็บยามที่ริวเอาแอลกอฮอล์เช็ดแผลให้
“ทำไมมิ้นต์ถึงเป็แบบนี้นะ ก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นเป็แบบนี้เลยนี่นา”ริวพึมพำออกมาด้วยความฉงนเพราะตลอดเวลาที่เขาคอยดูแลมิ้นต์่ที่เมย์ไม่อยู่มิ้นต์ก็มีอาการปกติแบบคนธรรมดาทั่วไป เมย์นั่งนิ่งเงียบๆ ไม่พูดอะไร
“เธอคงรู้อยู่แล้วสินะ ว่าถ้าเข้าไปในบ้านคงเจอเื่แบบนี้” ริวนึกขึ้นได้จึงถามเมย์หญิงสาวพยักหน้าเป็เชิงรับ
“เฮ้อ.... เราไม่น่าพาเธอเข้าไปเลยไม่งั้นเธอคงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้” ริวร้องออกมาอย่างเสียใจที่ตัวเองเป็ต้นเหตุให้เมย์ต้องาเ็
“ไม่เป็ไรหรอก ถึงเธอจะไม่พาเราเข้าไปวันนี้วันอื่นเราก็ต้องโดนมิ้นต์ทำร้ายอยู่ดี” เมย์ตอบเสียงเรียบๆอย่างรู้ชะตากรรมของตนเอง
“ไม่มีทางหรอก เราไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับเธอแน่ ขอเพียงเธอบอกเราสักคำ ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้างเราต้องช่วยเธอได้แน่ๆ” ริวบอกเมย์อย่างหนักแน่น เพราะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาก็จะขอปกป้องเมย์แม้ว่าเธอจะไม่ได้ชอบเขาก็ตาม คำพูดของริวทำให้เมย์นิ่งเงียบไม่พูดอะไรอีก
“เอ้อ..ยังไงเธอก็ไม่มีที่พักงั้นพักที่บ้านเราก่อนละกัน พ่อกับแม่เราก็ไม่อยู่พอดีเราจะได้ช่วยกันคิดหาวิธีแก้ไขเื่นี้กัน ดีมั้ย?” ริวถามเมย์หญิงสาวนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลง ชายหนุ่มจึงอุ้มเธอขึ้นไปยังห้องของเขา
“เธอนอนห้องเราก็แล้วกัน ส่วนเราจะไปนอนห้องพ่อกับแม่เอง” ริวบอกหลังจากวางเมย์ลงบนเตียง
“ขอบคุณนะ ที่ช่วยเรา” เมย์พูดออกมาเบาๆก่อนริวจะเดินออกจากห้อง
“ไม่เป็ไร เราเต็มใจอยู่แล้ว ราตรีสวัสดิ์นะ” ริวยิ้มบางๆให้กับเมย์ก่อนปิดประตูห้องและเดินจากไป
“ราตรีสวัสดิ์” เมย์พึมพำเบาๆก่อนจะหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน
ริวนอนครุ่นคิดอยู่ว่า เพราะอะไรทำให้มิ้นต์เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ และทำไมเมย์ถึงไม่บอกเขาถึงเื่ที่จะเกิดขึ้น ทำไมเธอถึงได้มีความลับกับเขามากมายนัก เขาได้แต่เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่เมย์ถึงจะยอมเปิดใจเล่าเื่ทุกอย่างให้เขาฟังริวนอนคิดจนผลอยหลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อน
1K
