Silver Dust : Merlin

ตอนที่ 112 ศาสตราจารย์บาร์เร็ต

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****

วิทยานิพนธ์ของเมอร์​ลินถูกเขียนเสร็จอย่างรวดเร็ว แม้แต่เมอร์ลินเองก็ไม่คิดว่าการเขียนวิทยานิพนธ์จะง่ายดายขนาดนี้

ทว่าตอนนั้นเมอร์ลินก็ส่ายศีรษะไปมา

“ยังไงก็ตามฉันไม่รู้ว่ามันจะผ่านการพิชญพิจารณ์หรือเปล่า ฉันไม่ควรมั่นใจมากขนาดนั้น” เมอร์ลินกล่าวกับตัวเอง

แม้เขาจะมีความมั่นใจในความรู้ของตนเอง แต่ในโลกวิชาการการสร้างงานขึ้นมา ต่อให้มันยิ่งใหญ่แค่ไหน หากมันไม่ได้รับการยอมรับ มันก็จะกลายเป็นสิ่งที่ไร้ค่า

เมอร์ลินอ่านหนังสือชีวประวัติคนดังมาไม่น้อย มันยังมีกรณีของคนดังที่มีชื่อเสียงหลังตาย

เช่นศิลปินชื่อดังหลังยุคฟื้นฟูศิลปะ ศิลปินส่วนใหญ่จะสร้างศิลปะตามขนบ นั่นคือสร้างงานที่เกี่ยวข้องกับพระเจ้า เทพเจ้า หรือตำนานโบราณ แต่มีศิลปินกลุ่มหนึ่งเริ่มปฏิวัติสร้างศิลปะแบบใหม่ขึ้นมา โดยที่ชิ้นงานไม่ได้แนบเนียนสมส่วนเหมือนศิลปินยุคก่อน 

แน่นอนว่าช่วงแรกไม่ได้ยอมรับจากสังคม แต่เมื่อคนรุ่นต่อมาพิจารณาชิ้นงานศิลปะอย่างแท้จริงก็เห็นความหมายที่ลึกซึ้งข้างในนั้น จึงเกิดเป็นศิลปะยุคใหม่ขึ้นมา

มีศิลปินคนหนึ่งที่ชื่อ “โนเน่” ที่ชอบวาดรูปสระบัว เขาเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ ที่มีสระบัวและวาดภาพออกมามากมาย ตอนที่เขามีชีวิตอยู่ไม่มีใครสนใจภาพสระบัวของเขาเลย แต่เมื่อเขาตายไป ชิ้นงานของเขากลับโด่งดังขึ้นมาและกลายเป็นของสะสมที่หายาก 

น่าเสียดายที่ตอนที่เขาอยู่ชิ้นงานของเขาไม่ได้รับการยอมรับ

วิทยานิพนธ์ของเมอร์ลินก็เช่นกัน เขาไม่สามารถผลิตผลงานออกมาแบบส่งๆ ได้ การเป็นนักวิชาการที่มีชื่อเสียง งานที่ทำจะต้องได้รับการยอมรับเท่านั้น

ในเช้าวันต่อมาเมอร์ลินได้นำวิทยานิพนธ์ของเขาไปที่มหาวิทยาลัยและนัดพบกับเคลบี้เพื่อขอคำปรึกษา

“นายเขียนมันเสร็จแล้วหรอ?” เคลบี้มองวิทยานิพนธ์ของเมอร์ลินในมืออย่างอึ้งๆ

เขาพลิกอ่านมันอย่างรวดเร็วก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา

“ฉันไม่คิดเลยว่าเมื่อวานฉันบอกให้นายทำ นายก็ทำมันออกมาได้เลย” เคลบี้กล่าวด้วยความรู้สึกทึ่งๆ

“วิทยานิพนธ์ฉบับนี้อ่านแล้วทำความเข้าใจได้ง่ายมาก แม้แต่นักเวทอย่างฉันก็ยังเข้าใจการย่อสูตรเวทสายลมและใช้มันออกมาได้จริง ความจริงเมื่อวานฉันก็ลองใช้สูตรย่อของนายดูแล้ว มันทำให้ฉันใช้เวทจากคทาได้ง่ายมาก นายต้องส่งมันไปตีพิมพ์นิตยสารให้ได้นะ”

“ฉันมาหานายก็เพราะเรื่องนี้แหละ”

“นายต้องการให้​ฉันช่วยอย่างนั้นหรอ?” เคลบี้ชี้ไปที่ตัวเอง

“ใช่ ฉันจะส่งมันไปที่นิตยสารเวทมนตร์ออโรร่าได้ยังไง?” เมอร์ลินตอบ

“ตอบตามตรงฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ถึงเทอมนี้ฉันจะลงเรียนวิชาเขียนวิทยานิพนธ์ แต่ฉันยังเรียนไม่ถึงการส่งวิทยานิพนธ์ให้นิตยสารพิจารณ์เลย” เคลบี้ตอบตามตรง

“แต่ฉันว่าศาสตราจารย์บาร์เร็ตช่วยนายเรื่องนี้ได้นะ เขาเป็นคนสอนวิชาที่ฉันเรียน ... แต่ความจริงนายสามารถถามศาสตราจารย์คนใดก็ได้ในมหาวิทยาลัยนะ แม้แต่พ่อของนายเองก็ด้วย”

เมอร์ลินเบิกตากว้างขึ้น

“ฉันลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง!”

เคลบี้เหลือกตามองบนแล้วมองเด็กอัจฉริยะตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ทั้งๆ ที่เป็นลูกชายของมหาปราชญ์แท้ๆ แต่เรื่องเล็กๆ น้อยพวกนี้กลับไม่รู้

“ไหนๆ นายก็มาหาฉันแล้ว งั้นฉันจะพานายไปหาศาสตราจารย์บาร์เร็ตเลยก็แล้วกัน อย่างน้อยเขาก็สามารถช่วยตรวจวิทยานิพนธ์ของนายได้ ฉันว่าเขาต้องดีใจแน่ที่ได้เห็นวิทยานิพนธ์ที่ยอดเยี่ยมฉบับนี้” เคลบี้ชูวิทยานิพนธ์ขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

จู่ๆ เมอร์ลินก็คิดอะไรขึ้นมาได้

‘เวทที่ฉันจะจารึกต่อไปควรเปลี่ยนเป็นเวทคัดลอกตัวหนังสือดีไหมนะ?’

เวทคัดลอกตัวหนังสือนั้นเป็นแค่เวทระดับหนึ่งเท่านั้น ซึ่งเมอร์ลินสามารถจารึกลงไปได้หากสร้างขุมพลังที่สี่ได้สำเร็จ

‘สำหรับเวทโจมตีนั้นฉันสามารถหาอาร์ติแฟคดีๆ สักชิ้นมาใช้งานก็ได้’

ยังไงเวทโจมตีระดับหนึ่งก็เป็นแค่ของเด็กเล่นเท่านั้น เมื่อเมอร์ลินตัดสินใจเดินในเส้นทางวิชาการอย่างจริงจัง เขาก็ควรมีเวทมนตร์ที่ใช้อำนวยความสะดวกด้านวิชาการ

ตอนนั้นเองเมอร์ลินก็ลอบเปลี่ยนแผนการจารึกเวทของตัวเองในใจ

เคลบี้พาเมอร์ลินไปห้องของศาสตราจารย์บาร์เร็ตที่อยู่ชั้นสี่ของอาคารเรียน

ชายหนุ่มเมื่อเห็นท่าทางเหม่อลอยของเด็กน้อย เขาก็จูงมือเมอร์ลินไปด้วย เพราะกลัวเจ้าเด็กคนนี้จะเลี้ยวผิดทางอีก

ตอนนั้นเองจู่ๆ เคลบี้ก็หยุดเดิน เมอร์ลินก็เหมือนจะรู้สึกตัวขึ้นมา

“ว่าแต่นายจับมือฉันทำไม?” เมอร์ลินรีบสะบัดมือออก

เคลบี้เหลือกตามองบนแล้วเอ่ย “ก็นายเล่นเหม่อขนาดนี้ ฉันก็กลัวนายจะชักช้า อีกอย่าง ...”

สายตาของเคลบี้จ้องไปที่ร่างกายของเมอร์ลิน

“อะไร?” เมอร์ลินอึดอัดกับสายตานี้จึงรีบเอ่ย

“นายไม่รู้ตัวเลยหรอว่านายใส่เสื้อกลับด้าน” เคลบี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบื่อหน่าย แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นอะไรแบบนี้

เมอร์ลินถึงกับหยุดชะงักแล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นเฉยเมยอย่างรวดเร็ว

“อ้อ ... เหรอ ...”

ร่างเล็กถอดเสื้อสูทสีดำของเขาออกมาแล้วกลับด้านใส่มันลงไปใหม่อย่างไม่มีอะไร

‘คนหล่ออย่างฉันต่อให้ใส่เสื้อกลับด้านก็ไม่สามารถกลบความเท่ของฉันได้หรอก’ เมอร์ลินคิดพร้อมกับเสยผมสีเงินที่เงางามไปด้านหลังด้วยใบหน้าที่เย็นชา

เขาทำมันอย่างเป็นธรรมชาติราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ทั้งๆ ที่ในใจเขากำลังอับอายก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคีพลุคทำเป็นไม่มีอะไรอยู่ดี

เคลบี้มองภาพนี้อย่างจนใจ 

‘มิน่าล่ะใครๆ ถึงได้พูดว่าพวกอัจฉริยะมีแต่พวกที่ประหลาดๆ’ เคลบี้อดที่จะคิดในใจไม่ได้

“ไปกันเถอะ” เมอร์ลินเดินนำขึ้นไปทันที

“เดี๋ยวก่อน! นายรู้หรอว่าศาสตราจารย์บาร์เร็ตอยู่ห้องไหน?”

คำพูดของเคลบี้ทำให้เมอร์ลินหยุดชะงักอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมาด้วยใบหน้าที่เฉยเมยแล้วพูดว่า “นายก็นำทางฉันไปสิ”

ท่าทางแบบนี้ทำให้เคลบี้ต้องข่มใจอยากจะทุบตีเจ้าเด็กแก่แดดนี่ซักที

ในที่สุดเคลบี้ก็มาเมอร์ลินไปถึงห้องของศาสตราจารย์บาร์เร็ต

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เคลบี้เคาะประตู ไม่นานก็มีเสียงปลดล็อกแล้วบานประตูก็เปิดออก

ชายชราผมขาวที่สวมแว่นตาอันใหญ่เงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่กำลังอ่านอยู่ แล้วเสียงของเขาก็ถูกเอ่ยออกมา

“คุณเคลบี้มีธุระอะไร?”