เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบเอ็ด แม่หนูอยู่ไหนโมเดล

แม่หนูอยู่ไหนโมเดลหรือเรียกอีกอย่างว่า

Industrialization of society

การพัฒนาไปเป็นสังคมอุตสาหกรรมของสังคม

เราดึงดูแรงงานจากทางเกษตรในชนบทไปป้อนโรงงานตัวเมืองเพราะการผลิตทางอุตสาหกรรมนั้นมีประสิทธิภาพมากกว่า

Economic of Scale

เศรษฐกิจด้านจำนวน

มีชัยชนะเหนือการทำเศรษฐกิจแบบเดี่ยวหรือแค่คนเดียวหรือแม้แต่ครอบครัวเดียวเสมอ

ไม่เกี่ยวว่าเราจะท่องคาถามหาเศรษฐี ตื่นก่อนไก่ขันนอนหลังทุกคนในบ้าน

ไม่เกี่ยวว่าเรามีแม่ย่ามาอวยพร

แม่ย่าและคาถามหาเศรษฐีไม่สามารถกลบความแตกต่างด้านจำนวนนับร้อยเท่าได้

ประดุจดั่งวีรบุรุษในตำนานหรือแสนตรีเพชรกล้า

ต่อให้เราเก่งคาถาแค่ไหนโดนผู้มีวิทยาอาคมอีกสามสิบกว่าคนมารุมเราก็คงจะเกินกำลังของคาถาเราไปหน่อยเช่นกัน

ไม่ใช่ว่าเราไม่เก่ง

หรือคาถาไม่ได้ผล

แค่มันเอาชนะการพัฒนาเป็นอุตสาหกรรมของสังคมไม่ได้เท่านั้นเอง

มันมีสาเหตุอยู่ที่การพัฒนาไปเป็นสังคมอุตสาหกรรมต้องเจอปัญหาคล้ายๆกัน

ที่มีสาวอายุสามสิบยังไม่ได้แต่งงานมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ว่าสังคมนั้นจะอยู่ในแอฟริกาหรือมองโกเลียคนละซีกโลกต่างศาสนาต่างวัฒนธรรมกันก็ตาม

หากเราใช้โมเดลเศรษฐกิจอุตสาหกรรมเดียวกัน

ปัญหาเดียวกันจะเกิดขึ้นตามมา

ทำไมระบบของสังคมจะปล่อยให้คุณเอาเวลาของคุณไปดูแลป้อนอาหารป้อนซาลาเปาอาบน้ำให้เจ้าก้อนแป้ง?

ในเมื่อคุณควรจะเอาเวลาทั้งชีวิตของคุณมาเป็นส่วนหนึ่งของระบบการผลิตอุตตสาหกรรมที่ยิ่งใหญ่กว่าได้

ลืมเจ้าก้อนแป้งไปเสีย

มาทำงานเอกสารนี้ให้เสร็จก่อนสี่ทุ่มเพื่อให้ระบบอุตสาหกรรมของเรายังดำเนินต่อไปได้

คำถามที่ว่าแม่หนูอยู่ไหน

แม่ของเจ้าทิ้งเจ้าไปทำงานในเมืองใหญ่จึงเป็นที่มาอย่างนี้เอง

จากครอบครัวใหญ่ก็จะกลายเป็นครอบครัวนิวเคลียร์

กลายเป็นครอบครัวแม่เลี้ยงเดี่ยวและสูญสลายไปในที่สุด

การพยายามเป็นชาวสวนแม่ลูกสามโดยการย้อนอดีตอาจจะเป็นการตอบจากเสียงลึกๆในจิตใจของเราก็ได้

ว่าไม่ต้องการเป็นแค่เครื่องจักรของระบบอุตสาหกรรมขนาดยักษ์นี่อีกต่อไปแล้ว

คนที่มองว่าอุตสาหกรรมขนาดยักษ์คือความสวยงาม

คงมีแค่นักเศรษฐศาสตร์เท่านั้นล่ะที่เห็นตัวเลขมากขึ้นเรื่อยๆเห็นการแลกเปลี่ยนทรัพยากรแล้วจะมีความสุขหลับฝันดี

สาวอายุสามสิบที่ยังไม่ได้แต่งงานที่ต้องทำงานให้เสร็จก่อนสี่ทุ่มคงมีความสุขไม่ได้เท่านักเศรษฐศาสตร์ใส่สูทใส่แว่น

ฝันถึงยุตหกศูนย์ที่มีสามีนายทหารเกษียณอายุตั้งแต่ยังหนุ่มแต่เคยเป็นนักมวยของกองทัพสูงกว่า 180 เซนติเมตร

ทั้งที่ทหารจริงๆคงได้เข้าเวรสามวันต่อสัปดาห์เป็นอย่างต่ำหากยังอยู่ในราชการ

ความสำนึกผิดชอบชั่วดีในจิตใจทำให้เจิดยังรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย

แต่ท่านซางเอียงและหานเฟยจื่อได้สอนเอาไว้ในอดีตหลายพันปี

และรัฐสมัยใหม่มาใช้ได้สำเร็จในที่สุด

จงแยกชายฉกรรจ์ออกไปสร้างครอบครัวใหม่

ประชาชนอ่อนแอรัฐจะเข้มแข็ง ประชาชนเข้มแข็ง รัฐจะอ่อนแอ

ที่ซางเอียงต้องลำบากจับคนที่ไม่ยอมแยกครอบครัวให้กลายเป็นทาส

นักเศรษฐศาสตร์ปัจจุบันทำได้สำเร็จโดยการมอบสิทธิเสรีภาพให้แก่สตรี

สามารถเพิ่มแรงงานและกลุ่มลูกค้าขึ้นมาได้อีกเท่าตัว

เท่ากับว่าแยกครอบครัวได้มากกว่าเดิมเป็นสองเท่านอกจากชายฉกรรจ์แล้วยังรวมไปถึงสาวอายุสามสิบที่ยังไม่ได้แต่งงานด้วย

ชุมนุมเสือดำนั้นอยู่กันแบบหลายชั่วรุ่นMulti generation

มีตั้งแต่รุ่นปู่ทวดจนถึงรุ่นหลาน เหลนลื่อ

หากรัฐจะบุกโจมตี

ต่อให้จะมากจะน้อยเราก็ต้องปกป้องท่านปู่ทวดหรือลุกหลานของเราทุกคนรวมใจเข้มแข็ง

ประชาชนเข้มแข็งรัฐจะอ่อนแอมีที่มาเช่นนี้เอง

แต่หากเราให้พวกเขาแยกเป็นครอบครัวเดี่ยว

ไปทำงานในเมืองกรุง

นางสาวอำแดงทำงานในเมืองกรุงคนเดียว

รัฐจะปราบปรามนางสาวอำแดงที่อยู่คนเดียวในบางกอกหรือหมู่บ้านเสือดำที่เหลือแต่คนแก่ที่เดินไม่ไหวและไอ้แดงที่แก้ผ้าวิ่งเล่นอยู่ในหมู่บ้านอย่างไรก็ได้

ประชาชนอ่อนแอรัฐจะเข้มแข็งมีที่มาเช่นนี้เอง

“ชั้นจะให้ค่าจ้างอย่างงามเลยล่ะจ๊ะงานบุญงานแต่ง สงกรานต์ ปีใหม่จะได้มีเงินมาซื้อเสื้อผ้าสวยๆ สีสดใสใส่กันน่ะจ๊ะ”

เจิดกล่าวต่อชาวบ้านอย่างยิ้มแย้ม

คิดในใจว่า

หึหึหึหึ

เมื่อถึงเวลาทั้งหมู่บ้านเหลือแต่เด็กและคนแก่

หมู่บ้านเสือดำจะล่มสลายไปโดยไม่ต้องเสียกระสุนแม้แต่นัดเดียว