สตรีดื้อรั้นผู้นี้ เป็นภรรยาของข้า

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องพัก หยางลี่เจินยังคงหลับสนิท ร่างกายของเธอดูสงบขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ

เหวินเจาเหยียนนั่งอยู่ข้างเตียง เขามองนางอยู่อย่างเงียบๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง เขาไม่ต้องการรบกวนการพักผ่อนของเธอ

เมื่อออกมาจากห้องพัก เขาเรียกองครักษ์คนสนิทมาพบ “วันนี้เราต้องจัดการเรื่องปัญหาการค้าให้สิ้นซาก ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันเล่นงานตระกูลเหวินอีก”

องครักษ์โค้งศีรษะลง “พ่ะย่ะค่ะ นายท่าน เราได้รวบรวมรายชื่อพ่อค้าคู่แข่งที่เกี่ยวข้องกับการขัดขวางการค้าของตระกูลเราไว้แล้ว”

เหวินเจาเหยียนพยักหน้า “จัดการประชุมพ่อค้าทั้งหมดที่มีส่วนเกี่ยวข้องในปัญหานี้ ข้าต้องการคำตอบจากพวกมันทุกคน และหากใครอยู่เบื้องหลัง ข้าจะไม่ละเว้น”

ในช่วงสายของวัน ณ ห้องประชุมใหญ่ในจวนตระกูลเหวิน ตัวแทนพ่อค้าหลายคนถูกเรียกตัวมา พวกเขานั่งรอด้วยสีหน้ากังวล บางคนพยายามทำตัวนิ่ง แต่สายตากลับแฝงความหวาดหวั่น เหวินเจาเหยียนก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสง่างามและเด็ดขาด ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะนั่งลงที่หัวโต๊ะ

“พวกเจ้าทุกคนรู้ดีว่าข้าเรียกมาที่นี่เพื่ออะไร” เขาเริ่มพูด น้ำเสียงเยือกเย็น

พ่อค้าคนหนึ่งพยายามพูดขึ้น “นายท่านเหวิน เราเพียงแต่… ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับปัญหา…”

“หุบปาก” เหวินเจาเหยียนตัดบท “หากพวกเจ้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ข้าก็คงไม่ต้องเสียเวลามานั่งฟังคำแก้ตัวของพวกเจ้า” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้น ทุกคนเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก

“ข้าต้องการความจริง” เขาพูดต่อ “ใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังการขัดขวางการค้าของตระกูลข้า ใครที่กล้าส่งนักฆ่ามาทำร้ายข้า และที่สำคัญที่สุด ใครเป็นคนคิดจะใช้พิษเพื่อทำร้ายภรรยาของข้า” เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้อง ตัวแทนพ่อค้าหลายคนเริ่มมีสีหน้าหวาดกลัว บางคนหลบสายตา บางคนเริ่มหันมองกันเองด้วยความลังเล

“หากไม่มีใครพูด ข้าจะเริ่มต้นจากการสอบสวนตัวแทนของพวกเจ้า ข้าสาบานว่า ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อหาคำตอบ และเมื่อถึงตอนนั้น พวกเจ้าจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะขอความเมตตา” คำพูดของเหวินเจาเหยียนเต็มไปด้วยความหนักแน่นและอำนาจ ไม่มีใครกล้าพูดแทรก บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความกดดัน

หลังการประชุมจบลง ตัวแทนพ่อค้าบางคนรีบเร่งออกไปด้วยความหวาดกลัว ขณะที่เหวินเจาเหยียนยังคงนั่งอยู่ในห้องประชุม ใบหน้าของเขาแฝงความคิดที่ซับซ้อน “นายท่าน พวกมันบางคนดูมีพิรุธ ข้าจะส่งคนติดตาม” องครักษ์กล่าว

“ดี ทำตามนั้น” เขาตอบเสียงเรียบ “และเตรียมตัวให้พร้อม หากพวกมันยังกล้าต่อต้าน ข้าจะลงมืออย่างเด็ดขาด”

เหวินเจาเหยียนลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุมไป เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการจัดการปัญหาเหล่านี้ แต่สิ่งเดียวที่เขาต้องการในตอนนี้คือการทำให้หยางลี่เจินปลอดภัย และไม่มีใครกล้าทำร้ายเธอได้อีก…

หลังจากจัดการเรื่องการประชุมในช่วงเช้าเสร็จสิ้น เหวินเจาเหยียนกลับมาที่จวนด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม เขาตรงไปยังห้องของหยางลี่เจินทันที

เมื่อเปิดประตูเข้าไป เขาพบว่าหยางลี่เจินนั่งพิงหัวเตียง ใบหน้าของเธอยังคงซีดเซียว แต่แววตาดูสดใสขึ้นเล็กน้อย เธอหันมามองเขาและยิ้มบางๆ

“ท่านกลับมาแล้ว…” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เหวินเจาเหยียนเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงทันที สายตาของเขาสำรวจเธออย่างละเอียด “เจ้ารู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”

หยางลี่เจินพยักหน้าช้าๆ “ข้ารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แต่ยังไม่มีแรงเท่าไร”

เขาขมวดคิ้ว “เจ้าต้องพักผ่อน อย่าฝืนตัวเอง”

เธอยิ้มบางๆ แต่แอบถอนหายใจเบาๆ “ข้านั่งเฉยๆ ทั้งวันมันน่าเบื่อเหลือเกิน อยากออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้าง”

เหวินเจาเหยียนส่ายหน้า “ยังไม่ได้ เจ้าต้องพักให้หายดีเสียก่อน ข้าไม่ยอมให้เจ้าออกไปเสี่ยง” หยางลี่เจินหลบสายตาเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ “ข้าไม่อยากเป็นคนที่คอยให้ท่านดูแลอยู่ตลอดเวลา ข้าอยากช่วยท่านบ้าง…”

เขาถอนหายใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะแก้มของเธออย่างอ่อนโยน “เจ้าคือสิ่งสำคัญที่สุดของข้า ข้าไม่อยากเห็นเจ้าเจ็บปวดอีก ไม่ว่าจะเรื่องใดก็ตาม” หยางลี่เจินเงียบไป ใจของเธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ยังอดรู้สึกผิดไม่ได้

“ท่านทำเพื่อข้ามากมายเหลือเกิน…” เธอพูดเบาๆ

“เพราะเจ้าสำคัญ ข้าจึงทำทุกอย่างเพื่อเจ้า” เหวินเจาเหยียนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

หยางลี่เจินมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยน ก่อนจะพยักหน้า “ข้าสัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้… เพื่อท่าน”

เขาพยักหน้าเบาๆ “ดี เจ้าต้องรักษาสัญญา ข้าไม่อยากเห็นเจ้าลำบากอีก” ทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกันในความเงียบสงบ ราวกับคำพูดเพิ่มเติมไม่จำเป็นอีกต่อไป หัวใจของหยางลี่เจินเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความหวัง ตราบใดที่เหวินเจาเหยียนยังอยู่เคียงข้างเธอ เธอเชื่อว่าเธอจะผ่านทุกอุปสรรคไปได้…

เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่เหวินเจาเหยียนกำลังตรวจสอบบัญชีการค้าอยู่ในห้องทำงาน เสียงฝีเท้าของบ่าวก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ “นายท่าน! ฮูหยินอาการแย่ลงแล้วเจ้าค่ะ!” บ่าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาคมของเหวินเจาเหยียนเบิกกว้าง เขาวางทุกอย่างในมือทันที ก่อนจะลุกขึ้นและรีบไปยังห้องของหยางลี่เจิน

เมื่อเปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเขาราวกับหยุดเต้น หยางลี่เจินนอนอยู่บนเตียง สีหน้าซีดเผือดและไร้เรี่ยวแรง ขณะที่นางไออย่างรุนแรงจนเลือดสดๆ ไหลออกมาจากปาก

“ลี่เจิน!” เขาเรียกชื่อเธอเสียงดัง ก่อนจะรีบเข้าไปนั่งข้างเตียง

หยางลี่เจินพยายามลืมตาขึ้นมองเขา น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาของเธอ “ท่าน…” เสียงของเธอแผ่วเบาราวกระซิบ เหวินเจาเหยียนจับมือนางไว้แน่น “เจ้าอย่าเพิ่งพูดอะไรข้าจะช่วยเจ้า…”

เขาหันไปทางหมอชราที่กำลังยืนตรวจอาการ “เกิดอะไรขึ้น? พิษควรถูกถอนออกไปแล้วไม่ใช่หรือ?”

หมอชราส่ายหน้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล “ข้าคิดว่ายาถอนพิษที่นายท่านนำกลับมา อาจจะไม่ได้ถอนพิษทั้งหมด… อาจมีบางอย่างผิดพลาด” คำพูดนั้นทำให้เหวินเจาเหยียนกัดฟันแน่น เขาหันกลับไปมองหยางลี่เจินที่ไอจนตัวโยน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“เจ้าต้องอดทน ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าจากไป” เขากล่าวหนักแน่น

หยางลี่เจินยิ้มอ่อนๆ แม้ร่างกายจะทรมาน “ข้ารู้… ท่านทำดีที่สุดแล้ว…”

“อย่าพูดเหมือนเจ้าจะยอมแพ้ ข้าห้ามเจ้ายอมแพ้!” เหวินเจาเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

หมอชราหันมาหาเขา “นายท่าน เราต้องหาสมุนไพรเพิ่มเติมหรือหายาถอนพิษที่สมบูรณ์เท่านั้น ถึงจะรักษาฮูหยินได้” เหวินเจาเหยียนลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “บอกข้ามาว่าต้องหาสมุนไพรเหล่านั้นได้จากที่ใด”

“สมุนไพรชนิดนี้หาได้ยากมาก แต่มันเติบโตในเขตภูเขาทางตอนเหนือ…” หมอชรากล่าว

“เตรียมคนทันที ข้าจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้” เหวินเจาเหยียนสั่งเสียงดัง

หยางลี่เจินพยายามยกมือขึ้นจับชายเสื้อของเขา “อย่าไปเลย… มันอันตรายเกินไป…”

เหวินเจาเหยียนก้มลงมองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ข้าไม่ยอมให้เจ้าจากข้าไป ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”

เขาหันไปสั่งบ่าวคนสนิท “ดูแลนางให้ดีที่สุด ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ ข้าจะกลับมาพร้อมทางรักษา”

คำพูดของเขาหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว ก่อนที่เขาจะออกจากห้อง ทิ้งให้หยางลี่เจินนอนมองตามด้วยน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตา เธอรู้ดีว่าครั้งนี้เขาจะต้องเสี่ยงอีกมากมายเพื่อช่วยชีวิตเธอ…