Chapter 2
แต่งโดย:Belive13
.
เช้าวันนี้ก็ดูปกติดีทุกคนแต่งกายด้วยชุดนักเรียนธรรมดา เพราะวันนี้เป็วันสุดท้ายที่จะได้เรียนหนังสือและอาทิตย์หน้าก็จะสอบไฟนอลทุกคนในห้องกิฟค่อนข้างที่จะเคร่ง บางคนถึงกลับเครียดว่าตัวเองจะสอบไม่ได้ทั้ง ๆ ที่จริงแล้วได้ท๊อปตลอดเลย หลายความว่ายังไงกันนะ?
ถึงแม้เมื่อคืนผมจะนอนดึกแต่วันนี้กลับตื่นเช้าแถมยังสดใสมากเป็พิเศษ บางทีอาจจะมีเื่ดี ๆเกิดขึ้นก็ได้
บรรยากาศในยามเช้าค่อนข้างสดชื่นเหมือนอย่างทุกวันแต่ทว่าตอนกลางวันอุณหภูมิกลับร้อนขึ้นอย่างบอกไม่ถูกเมื่อผมวางกระเป๋าไปยังที่นั่งหลังห้องของตัวเองเป็ที่เรียบร้อยผมก็เดินตรงดิ่งไปส่งการบ้านคณิตซึ่งเป็การบ้านสุดท้ายของภาคเรียนเทอมนี้เมื่อคืนเล่นซะหนักจริง ๆ เชียว
ตามปกติแล้วข้าวเช้าผมมักจะกินขนมปังรองท้องมากกว่า่นี้ไม่ต้องใช้สมองแล้วเลยไม่ค่อยหิว นั่นแหละเหตุผลของผม เสร็จเรียบร้อยแล้วผมจึงเดินกลับเข้าห้อง ไปเจอกับครูประจำชั้นเข้าพอดี
“นายธายุกร ใช่มั้ย?”
“ครับครู เรียกผมทำไมเหรอ?”
“ผอ.เรียกพบ ไปทำอะไรไม่ดีรึเปล่า? ฉันว่าเธอก็เป็เด็กดีนะ”
ครูทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อยยอมรับว่าผมชะงักไปครู่นึงก่อนจะยิ้มแหย่ให้
“ครับ ขอบคุณที่บอกผม ผมไม่ได้ทำอะไรไม่ดีหรอกครับ”
“ครูรู้ รีบไปเถอะเดี๋ยวจะรอนานกันก่อน”
มันรุนแรงขนาดนั้นเชียวเหรอ?หวังว่าผอ.จะเป็คนเดียวที่รอผม
.
“ขออนุญา...”
“เห้อ กว่าจะมาเข้าเื่เลยละกัน”
“สวัสดี...นะครับผอ.”
ผมยกมือไหว้ผู้อำนวยการเขาผายมือให้ผมนั่งเก้าอี้ตรงหน้าและคนที่ผมไม่อยากเจอกำลังนั่งไขว้ห่างและนั่งกดโทรศัพท์อย่างสบายใจเขาเงยหน้าขึ้นมามองผมก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างมีเลศนัยผมหรุบตาลงก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงเก้าอี้อย่างว่านอนสอนง่าย
“แกไปก่อวีรกรรมอะไรมา?”
“ครับ? ก่อวีรกรรมอะไร?”
“รู้อยู่แกใจ”
อยู่ ๆ คนที่เป็คู่อริอย่างเสือก็พูดขึ้นนั่นจึงทำให้ผมแทบจะงง และมึนหัว ผมไปก่อวีรกรรมอะไรตอนไหน?ก็มีแต่ไอเชี่ยนั่นก่อไม่ใช่เหรอ?
“เื่นี้ทุกคนเกือบจะรู้กัน เกือบปิดข่าวไม่ทันแล้วรู้มั้ย?แกอยากทำให้โรงเรียนเสื่อมเสียขนาดที่ต้องลดตัวไปทำต่ำ ๆ แบบนี้เลยเหรอ?”
ปึง!
เสียงทุบโต๊ะพร้อมกับเสียงทุ้มที่กำลังโมโหผมสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าลง ผมทำตัวไม่ถูกเลย
“เสือ บอกสิ๊ว่ามันทำอะไร?”
“ได้”
เสือลุกขึ้นก่อนจะยื่นมือถือให้ผมดู...
และสิ่งที่น่าใก็คือคนในนั้นเป็รูปของผมที่กำลัง...ใช้ปากทำเื่อย่างว่า
มันจะดีมากถ้าหากหน้าผมไม่แดงและลิ้นส่วนนั้นมันไม่...ช่างมันเถอะผมค่อนข้างที่จะอายจนตอนนี้เืขึ้นหน้าแดงระเรื่อแล้วล่ะมั้ง?
“พูด! แล้วที่เจ็บที่สุด โพสต์ลงโซเชียลทำไม? เสียชื่อภาพพนจ์โรงเรียนหมดแล้วแบบนี้ฉันจะเอาหน้าไปไว้ไหน? แกเป็นักเรียนทุนเข้าใจคำว่านักเรียนทุนมั้ย??”
“แต่ว่าผมเล่นโซเชียลไม่เป็ ผมไม่มี...”
“มึงเล่นเป็จริงเหรอ? ไม่งั้นจะโพสต์ลงลายละเอียดแบบนี้เหรอ?หลายเล่ห์นะมึงอ่ะ” เสือพูดเถียง
“ทั้งห้องก็รู้ว่าผมเล่นไม่เป็อีกอย่างคุณเองไม่ใช่เหรอที่...”
“หยุด ๆ เงียบ!”
อะไรกัน?ผมแค่กำลังอธิบายว่าคนในรูปนั้นไม่ใช่ผมอีกคนต่างหากที่สั่งให้ผมเงยหน้าและใช้ลิ้นกระทำอย่างว่าแบบในรูปผิดตรงไหน? มิน่าล่ะทำไมมันถึงถอดแว่นผมออก มันคงรู้แน่ ๆ ว่าผมสายตาสั้นโคตรถ้าไม่มีแว่นโลกทั้งใบก็คงเบลอ
“ฉันก็อยากถอนแกออกจากรายชื่อ แต่มันก็เป็ภาคเรียนสุดท้ายแล้วแบบนี้ชื่อเสียงโรงเรียนมันจะขนาดไหน? ถึงให้ลบออกไปแล้วแต่ก็ยังมีคนแคป”
“ให้มันจ่ายค่าเทอมสิ แค่หมื่นเดียวเองไม่ใช่เหรอ?”
“…”
ศัพท์อะไรกันนะผมชักสงสัยแต่เื่นี้ผมรับผิดให้ก็ได้...แค่จ่ายค่าเทอมครึ่งเดียวก็จะเป็จำตายแล้ว
“เชื่อเสือ เดี๋ยวจ้างแฮกเกอร์ลบให้รับรองปิดเงียบแน่”
“ถ้าไม่ได้มึงโดนคู่แน่ รู้ใช่มั้ยว่าโรงเรียนชญณิพัฑฒ์โรงเรียนนี้มันมีคู่แข่งเยอะขืนโดนจุดเดียวชื่อเสียงลดฮวบลงแน่”
“ขอ...ขอโทษครับ”
“ไม่ต้องมาขอโทษ หัดรู้ซะบ้าง โต ๆกันแล้วไม่น่าลดตัวให้ต่ำไปทำแบบนั้นเพื่อเงิน บทเรียนนะเข้าใจมั้ย? ธายุกรถ้าเกิดเื่นี้มันเกิดขึ้นต้นเทอมแกโดนตัดรายชื่อนักเรียนทุนแน่ไม่ใช่แค่ตัดรายชื่อ ฉันไล่แกออกด้วย”
“ครับ...ผมจะไม่ให้เกิดเื่แบบนี้อีก ขอโทษนะครับ ขอโทษที่ทำ..”
“ไม่ต้อง ส่วนเื่ค่าเสียหายฉันจะดูอีกทีว่าตอนนี้ไปถึงไหนถ้าเื่มันเกินฉันคงต้อง...ให้แกจ่ายค่าเทอมที่ผ่านๆ มาเพราะจะถอนแกออกจากรายชื่อ”
ผมหน้าซีดเผือกเลยทีเดียวหลังจากที่ได้ยิน...แค่มัธยมปลายก็จะตายอยู่แล้วเข้มแข็งเข้าไว้ไองา มึงทนได้ แต่มันก็อีกอาทิตย์เดียว อีกอาทิตย์เดียวแล้วแท้ ๆ...
“มันขายตัวหนิลุง เงินก็น่าจะเยอะ” เสือมองมาทางผมด้วยสายตาเหยียดหยาม
ทั้ง ๆที่มันเป็คนสั่งให้ผมทำแท้ ๆ หมายความว่าไงวะ?
“มึงก็ดูถูกได้ถามเหตุผลรึยัง? ไป ๆ ไปเรียนอยู่รกหูรกตาเปล่า ๆ ไม่ใช่เธอนะธายุกรแต่เป็ไอหลานมารยาทแย่”
“อุตส่าห์บอก อยากให้ชื่อเสียงโรงเรียนลดเหรอ? ด่าหลานอย่างกับโกรธใครมา”
ปึง...(เสียงปิดประตูที่ออกมาจากห้องงปกครอง)
ผมถอนหายใจเล็กน้อยต้องภาวนาไม่ให้ข่าวรั่วไหลออกนอก เมื่อตอนที่ผมกำลังจะก้าวเดินออกไปเสียงที่คุ้นหู และค่อนข้างเอาแต่ใจสำหรับผมก็เริ่มเปิดบทสนทนาที่ไม่ดีออกไปเสียแล้ววัน ๆ ทำไมเห่าแต่กับผม?
“ไงล่ะมึง ขายตัวสนุกมั้ย? ติดโรคบ้างรึยังวะ”
“คุณถ่ายรูปผมทำไม? ทำไมต้องสร้างปัญหาให้ผม?”
“จำที่มึงบอกไม่ได้เหรอ? มึงนี่สมองปลาทองใช่ย่อย”
“…”
ผมชักสีหน้าใส่เขาก่อนจะเดินหลีกหนีไปทางอื่นแล้วทำไมอีกคนดันตามผมด้วยวะ? แม่ง...
“ไปไหน? ไม่มีเรียนคาบนี้มานี่กับกูดีกว่า”
“ไม่ เอ๊ะ คุณจะลากผมไปไหน? หยุด!”
ทำไมผมถึงโดนลากแบบนี้?อีกคนพาผมไปไหน? รำคาญเป็บ้า จะไปห้องสมุดก็ไม่ได้ เื่มากชิบ...
เมื่อไหร่จะหลุดพ้นสักทีมันผิดที่ผมย้ายเข้ามาเรียนที่นี่เหรอ? หรือผิดที่สอบชิงทุน ทำไมถึงต้องกลั่นแกล้งผมด้วยวะ?
368
