เย็นวันนั้นหลังเลิกงานมินอายังคงแกล้งทำงานไม่เสร็จและอยู่ต่อ โยอันเดินออกไปโดยไม่สงสัยแต่ชูรันหันมองเธอเล็กน้อยก่อนเดินตามโยอันไปเมื่อทางเปิดเธอก็รีบไปหารองผอ.ที่ห้อง เพื่อรายงานเื่เล็กๆน้อยๆที่เก็บมาได้
“วันนี้ชูรันออกไปกับลูกค้าที่ชื่อมุนฮวานค่ะแต่ผอ.ดูโกรธมาก..เพราะอะไรเหรอคะ”
คังวอนทำหน้าเฉยๆที่ได้ยินเหมือนไม่ใช่ข้อมูลที่มีประโยชน์อะไร แต่เขาก็เล่าเื่ที่มินอาควรจะรู้ให้เธอฟัง
“ตอนเด็กๆเ้าโยอันมันประหลาดพ่อแม่มันยังเอาไม่อยู่เลยไปจ้างแม่ของยัยชูรันมาช่วยเลี้ยงแต่มันดันติดยัยชูรันแทน ตอนที่แม่เธอตายเธอก็เลยได้มาเป็พี่เลี้ยงโยอันแทน ั้แ่ตอนนั้นละมั้งที่มันหวงพี่เลี้ยงมันหนักขนาดไม่ให้ใครแตะ”
มินอาเริ่มคิดเื่อย่างว่าเธอเดินเข้าไปใกล้ๆและถาม
“หรือว่าผอ.กับเธอจะ.....”
คังวอนส่ายหัว
“ไม่หรอก....โยอันมันเอาผู้หญิงได้ทั้งโลกแต่มันไม่มีทางทำแบบนั้นกับชูรันแน่ฉันคิดว่าโยอันรู้สึกว่าชูรันเป็ครอบครัวที่ไม่อยากเสียไปมากกว่า....ก็อย่างว่านะ พ่อแม่ก็ตายไปหมดแล้วด้วย”
หลังจากฟังเื่ราวจริงๆจากปากรองผอ.แล้วมินอาก็ตัดสินใจ
ชูรันไม่ใช่คู่แข่ง แต่เธอเป็....ตัวปัญหา
“แกร็ก”
เสียงคนเปิดประตูเข้ามามินอาใเล็กน้อย ชายแก่คนหนึ่งถือกระเป๋าหรูราคาแพงมาวางบนโต๊ะเธอหันไปมองหน้ารองผอ.
ที่ยิ้มมุมปากอยู่ด้วยความตื่นเต้น ชายคนนั้นเดินไปปิดประตู
มินอามองตาม
“ทำไมเขายังอยู่ที่นี่”
คังวอนหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบทั้งสองคนจ้องมองมาที่มินอา
“อยากได้รึเปล่า?”
คังวอนถามขึ้นมินอาพยักหน้าเล็กน้อย แต่เธอยังไม่เข้าใจว่ารองผอ.จะให้เธอทำอะไร ชายแก่คนถอดเสื้อออกและเดินมาหามินอา
“เดี๋ยวนะ...จะทำอะไร?”
มินอาถอยห่างออกมาคังวอนสูบบุหรี่และพ่นควันออกมา
“อยากได้ไม่ใช่เหรอ?”
มินอาทำท่าลังเลชายแก่คนนั้นเดินเข้ามาใกล้ขึ้น แต่ครั้งนี้เธอยืนนิ่ง มองกระเป๋าหรูใบนั้นไม่ละสายตา
“ไม่ใช่แค่กระเป๋าหรอกนะถ้าทำให้ท่านพอใจ ทั้งรถ เงิน และตำแหน่ง เธอจะได้มันทุกอย่าง”
ชายแก่พูดขึ้นในขณะที่เอามือลูบไล้บนไหล่ของเธอมินอาเหลือบมองรองผอ. ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ
ชายแก่ยิ้มอย่างพอใจ เขาค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเธอออกทีละเม็ดรูดซิปกระโปรงลงจนเห็นชั้นในสีขาวชายแก่หัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเลียร่างกายเธอด้วยความตัณหามินอายืนนิ่งใจหนึ่งก็ไม่อยากต้องเสียตัวกับชายแก่ที่ไม่รู้ว่าเป็ใคร แต่อีกใจก็อยากได้ค่าตอบแทนราคาสูง ชายแก่เริ่มเล้าโลมเธอโดยการเอามือล้วงเข้าไปในกางเกงชั้นในและใช้นิ้วขยี้จุดอ่อนไหว
มินอาพยายามเอามือปัดออก แต่เขาก็ไม่หยุดเขาบีบและขยี้ต่อไปจนมินอาเริ่มขาสั่น
“ไม่เอาน่า...อย่าขัดขืนสิ...ไม่อยากได้เหรอกระเป๋านั่นน่ะ”
ชายแก่พูดไปเลียใบหูเธอไปและยังคงเอามือล้วงเข้าไปขยี้จุดนั้นไม่หยุดมินอามองไปที่กระเป๋าและเริ่มอ่อนลง เธอยอมให้ชายแก่เล่นร่างกายเธอต่อไปโดยที่มีรองผอ.นั่งมองอยู่อย่างใจเย็น
ชายแก่จับเธอขึ้นบนโต๊ะทำงานท่านรองถ่างขาเธอออก และใช้ลิ้นเลียจุดซ่อนเร้นอยากมุมมามโต๊ะเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายที่ไหลออกมา เขาดึงเธอลงไปด้านล่างและนอนลงบนพื้น
“มาสิจ๊ะหนู...ขึ้นพี่หน่อยช่วยให้พี่ได้ไป์ที”
“พี่งั้นเหรอ?”
มินอายืนมองชายแก่คราวพ่อที่เรียกให้เขาไปหาเขาแก่เกินกว่าจะสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองได้ มินอายอมทำตามที่เขาบอกเธอขึ้นไปนั่งบนร่างเขา ยัดของใหญ่เข้าไปในร่างกาย ก่อนจะเป่าปากออกมาเล็กน้อยแม้จะแก่แต่มันก็ยังแข็งแรงและใช้ได้ดีอยู่ เริ่มจากช้าๆถูไปถูมาคังวอนบี้บุหรี่ใส่ที่เขี่ยและเริ่มจ้องทั้งคู่อย่างจริงจัง เขาดูมีอารมณ์มากขึ้นตอนที่ชายแก่ลุกขึ้นดูดนมของเธอ
ชายแก่ทำหน้าหื่นเมื่อได้ััร่างกายหญิงสาวคราวลูกเธอรีบขย่มให้แรงขึ้นหวังว่ามันจะได้เสร็จโดยเร็ว แต่ชายแก่ไม่ยอมแพ้ง่ายๆเขาจับเธอนอนลงและยกขาขึ้นเสียบมันเข้าไปต่อหน้าคังวอนที่มองอย่างใจจดจ่อ
“สึบสึบ สึบ สึบ”
เสียงกระหน่ำเสียบเข้าเสียบออกของเขาดังเป็จังหวะพร้อมกับน้ำที่กระเซ็นออกมานิดๆจากช่องแคบนั้น
“โอยยยยโอยยยย”
มินอาร้องครวญครางยิ่งเห็นรองผอ.มองมายิ่งทำให้เธอเสียวซ่านสุดขีด
“ร้องอีกสิจ๊ะหนู...ร้องดังๆ...พี่ชอบเวลาเห็นหนูส่งเสียงออกมา”
ชายแก่เสียบไปพูดไปไม่หยุดมินอาร้องโอดครวญตามคำของตาแก่ตัณหานั่น
รองผอ...อารมณ์ถึงสุดขีดเมื่อเห็นมินอาร้องโหยหวนเขาดึงกางเกงลงและเดินมาหาเธอ
“จัดการให้ฉันด้วยมินอา”
เขายื่นแท่งยาวใหญ่ออกมาให้มินอาชายแก่ดันเธอให้ก้มลงไป เธออมแท่งนั้นเข้าไปจนสุด
“อึมอึม อืม อืม”
เธออมมันไปพร้อมกับร้องครางไปชายแก่ซอยไม่ยั้งเมื่อรองผอ.เข้ามาร่วมด้วยคังวอนมองมินอาที่ใช้ลิ้นพันนัวกับแท่งนั้นโดยไม่กะพริบตา
“โอวววววมินอา....”
จังหวะที่ชายแก่ซอยแรงขึ้นมินอาผละจากแท่งนั้นออกมาและร้องเสียงดังขึ้น
“โอยโอ๊ย โอยยยย”
เธอทิ้งตัวลงบนพื้นหายใจหอบเพราะความเหนื่อย น้ำสีขาวเลอะเปอะเปื้อนเต็มใบหน้าและร่างกายแต่ตายังคงจ้องมองไปที่กระเป๋าหรูใบนั้น
“มันเป็ของฉัน”
ชายแก่ใส่เสื้อผ้า ก้มหัวลารองผอ. และเดินออกไปมินอาหยิบทิชชู่มาเช็ดร่างกายและกำลังจะหยิบเสื้อผ้ามาใส่แต่กลับมีชายอีกคนเดินเข้ามา เธอรีบหยิบเสื้อขึ้นมาบังร่างไว้
“ขอแนะนำให้รู้จักคุณหมอคนใหม่ชื่อหมอเฉิน”
คังวอนแนะนำให้มินอารู้จักหมอคนใหม่เหมือนว่าหมอคนนี้จะเป็พวกเดียวกับรองผอ. เขามองมาที่เธอและยิ้ม
“ต้อนรับคุณหมอเฉินหน่อยแล้วกันนะมินอา”
คังวอนเดินออกไปจากห้องและปิดประตูมินอามองหมอเฉินที่ค่อยๆถอดเสื้อผ้าออกด้วยความเหนื่อยใจก่อนจะหันไปมองกระเป๋าหรูในนั้นอีกครั้ง
“ไม่ง่ายสินะที่จะได้แกมา”
หมอเฉินชวนเธอไปที่ห้องน้ำที่ที่เขาคิดว่ามันได้อารมณ์มากกว่าห้องส่วนตัวของรองผอ. ถึงประตูจะล็อกแต่หน้าต่างทุกบานในห้องน้ำเปิด พื้นสกปรกเกินกว่าจะนอนลงไปได้ เขาจึงใช้ห้องส้วมเป็ที่สนองตัณหา
“อูยยยยยอูยยยยยย อูยยยยยย”
หมอเฉินร้องเสียงดังตอนที่มินอาขึ้นนั่งบนตัว
“ช้าๆหน่อยไม่ต้องรีบ”
เขาบอกมินอาให้ลดจังหวะลงแต่เธอไม่ฟัง เธอ้ากระเป๋าใบนั้นเร็วๆ ขย่มอยู่ไม่นานหมอก็ปล่อยน้ำสีขาวออกมาคนพวกนี้ไม่เคยป้องกัน ไม่เคยกังวลกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นทีหลังพวกเขา้าแค่ความมันและความสะใจ มินอาดึงแท่งยาวนั่นออกพร้อมกับเอาสายฉีดน้ำเพื่อล้างทำความสะอาด แต่ทว่า...หมอเฉิน...ไม่ได้พอใจแค่นั้น
มินอากลับถึงห้องเกือบตี 2 เธอเดินลำบากเล็กน้อยเพราะโดนหมอเฉินไปหลายรอบเธอวางกระเป๋าใบนั้นลงอย่างระมัดระวังเทของจากกระเป๋าใบเก่าออกเอามาใส่กระเป๋าใบใหม่ พร้อมกับยิ้มทั้งน้ำตา
“อีกไม่นานทุกอย่างต้องเป็ของฉัน....”
วันรุ่งขึ้นมินอาเดินมาพร้อมกระเป๋าหรูใบใหม่ชูรันเหลือบไปมองด้วยความสงสัยไม่มีทางที่เงินเดือนอย่างเธอจะซื้อกระเป๋าแพงๆแบบนั้นได้ ชูรันเริ่มสังเกตพฤติกรรมของมินอาและในวันนั้นหลังเลิกงานชูรันเดินไปที่โต๊ะของเธอ กระเป๋าหรูวางอยู่บนโต๊ะเหมือนตั้งใจจะโชว์ให้ใครเห็น
“ยังไม่กลับเหรอ?”
มินอาเงยหน้าขึ้น
“ยังไม่เสร็จงานเลยค่ะ”
ชูรันเหลือบมองที่หน้าจอมันเป็ตารางการประชุมและระเบียบวาระทั่วไป ไม่มีอะไรที่ต้องรีบจัดการ
“ทำงานหนักเกินไปรึเปล่า่นี้เห็นกลับดึกทุกวัน”
“แหม...คุณพี่เลี้ยงช่างสังเกตจังนะคะ”
ชูรันชะงักไปครู่หนึ่ง ตาเบิกกว้างขึ้นไม่มีใครในโรงพยาบาลเรียกเธอว่าพี่เลี้ยงมินอายิ้มแบบมีเลศนัยราวกับรู้เื่ทุกอย่าง ชูรันพยายามตั้งสติ
“แค่สงสัยน่ะว่ากำลังมีใครเล่นบทนักสืบอยู่รึเปล่า”
มินอาเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบ
“นักสืบเหรอคะ?...ที่นี่...มีอะไรไม่ผิดปกติงั้นเหรอถึงต้องมีคนมาสืบ”
ชูรันเงียบมินอาไว้ใจไม่ได้เธอคิดแบบนั้น เธอไม่พูดต่อและเดินออกไป ที่รถ..โยอันนั่งรออยู่
“มีอะไรงั้นเหรอ?
“เลขาคนใหม่นั่นยังไม่กลับ”
“แล้วยังไง....”
“เธอเรียกฉันว่าพี่เลี้ยง”
โยอันนิ่งสีหน้าจริงจังขึ้น เขามองออกไปนอกหน้าต่างขณะที่รถกำลังขับออกไป
“อย่างงั้นเหรอ?”
165
